Dag 17; Vøringsfossen; Klimmen en klauteren naar de waterval

We hoefden vandaag geen lange autorit te maken en konden het rustig aan doen. We sliepen uit tot 8:45 uur. Nadat we ons gewassen hadden, gingen we samen met mamma naar de campingwinkel voor wat boodschappen. We namen onze ontbijtspullen mee naar een nabij gelegen uitzichtpunt op de camping en ontbeten daar. Hier stond tenminste een tafel en bank, bij onze hut ontbraken deze. Met het kabbelen van de rivier op de achtergrond en de zon die steeds warmer werd, was het echt genieten.

We vertrokken rond de klok van 11:00 uur in de richting van de Vøringfossen waterval. We volgden de bordjes en kwamen uit bij de betaalde parking (40 NOK) van het Fossli Hotel. Aan de rand van de kloof nabij het hotel kun je de waterval van boven bekijken. Ronac moest aan de hand bij mamma en ik kreeg instructie om extra goed op te letten want niet overal zijn afzettingen geplaatst.

De Vøringfossen in de Måbødalen is de bekendste waterval van Noorwegen. Het water maakt een loodrechte vrije val van 145 meter op een totale hoogte van 182 meter. We zochten naar een wandelpad maar dat was er niet of wij vonden geen duidelijke aanduidingen hiervoor. Het meisje bij de souvenirshop adviseerde ons het bij de andere parking een stukje verder te proberen. Langs de RV7 hadden wij op de heenweg inderdaad een stopplaats met winkeltjes etc. gezien. We reden hier naar toe en parkeerden gratis de auto. We liepen een klein stukje terug over de oude weg in de richting van de tunnels en daar vandaan hadden we een mooi zicht op de waterval. We liepen ook nog even aan de andere kant het plateau op. Ook hier werd overal gewaarschuwd om goed op te letten bij de randen van de kloof. De afgrond is diep en er stonden geen hekken. Wijs bleven wij maar uit de buurt van de afgrond. Wij zagen nog een monument voor omgekomen personen die blijkbaar niet zo goed hadden uitgekeken en naar beneden waren gevallen.

Op een kaartje bij een van de winkeltjes stond een wandeling naar “bottom of the waterfall” aangegeven. Hiervoor moesten we weer een stukje in de auto. De eerste parking waar we langs kwamen was vol en we reden naar de volgende. Hier stopten we even en liepen naar de brug over de rivier. Toch bleek dit niet het startpunt van de wandeling te zijn. We besloten terug te rijden naar de volle parking langs de RV7 en te kijken of het startpunt daar was. Inmiddels was er een plekje vrijgekomen en konden we de auto parkeren. En ja hoor, hier begon de wandeling die we graag wilden maken. Spullen gepakt, plasje gedaan en toen konden we om 12:30 uur aan de wandeling beginnen.

De wandeling naar de waterval was 1.7 kilometer maar bleek een echte uitdaging. Het begin ging bergaf door loofbos met drassige bodem en wortels. We moesten goed opletten om niet uit te glijden. Het tweede gedeelte moest er over enorme rotsblokken geklommen en geklauterd worden. Samen met pappa ging ik voorop en mamma en Ronac volgden ons. Wij liepen goed door maar ook mamma en Ronac konden ons goed volgen. Ronac klom aan de hand van mamma met gemak over de grote rotsblokken. Ik zag een aantal mensen onderweg die veel slechter en langzamer liepen dan zij.

Eenmaal beneden in het dal moesten we een wiebelige brug oversteken. We werden nu echt goed nat van het opspattende water van de waterval. Het pad was nat en glibberig en mamma en Ronac besloten niet verder te gaan. Ik ploeterde nog een stuk door de blubber met pappa om zo dicht mogelijk bij de waterval te komen. Onze inspanning werd in ieder geval beloond met het oorverdovende geraas van de waterval en het mooi uitzicht. Wat een watermassa zeg! De terugweg, berg op, liepen we ook zonder problemen.

In de auto konden we lekker even op adem komen. We reden langs de caming en vlgden de RV7 een stuk en kwamen uit bij het Sysenvatn, een stuwmeer. We parkeerden en liepen naar de damwand van een kilometer breed. Het stuwmeer is het belangrijkste waterbekken van de Sima krachtcentrale. Het meer kan een middelgrote stad van energie voorzien. Wij zochten een plekje langs de oever van het stuwmeer om daar onze lunch te verorberen. In de verte zagen we nog bergen liggen met sneeuw, zou zelfs ook een gletsjer kunnen zijn. Het geheel was een heel mooi plaatje.

We waren rond 17:00 uur terug op de camping en kwamen daar oude bekenden tegen. Mathijs en zijn ouders waren vandaag gearriveerd op deze camping. Ze hadden via Monique, die ons eerst als vermist had op willen geven, haha, gehoord dat we autopech hadden gehad. Onze ouders praatten even bij en wij gingen lekker voetballen op het speelveld.

Al snel sloten zich meerdere kindjes bij ons aan, zo ook de twee Nederlandse kindjes Daan en Bo. Tussendoor snel even een bord pompoencurry met kip gegeten en daarna snel weer verder voetballen. Uiteindelijk lagen we pas rond 23:00 uur in bed. Gelukkig hebben we morgen alleen een lange autorit op het programma naar Byglandsfjord. Onze laatste bestemming en camping van onze rondreis in Noorwegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *