Dag 17; Ceylon thee

Vandaag verlieten we de bergen en namen we afscheid van het aardige personeel van Hotel Heaven Seven. Voordat we echt vertrokken naar Tissamaharama bezochten we nog een theeplantage in de buurt van Nuwara Eliya. Helaas werd er in het weekend niet gewerkt op de theeplantages maar konden we toch een fabriek bezoeken. De fabriek Pedro Estate lag tussen de hellingen van de groene theeplantages.

Voordat we aan de rondleiding begonnen kregen we mutsjes op en schorten aan. De mevrouw die ons rondleidde vertelde ons alles over de afkomst en het ontstaan van thee. Van oorsprong komt thee uit China. Rond 1610 werd een eerste kleine hoeveelheid thee naar Nederland gebracht. Pas later in de 17e eeuw begon de VOC grotere hoeveelheden thee naar Nederland te verschepen. Op Java en Sumatra werden door de Nederlanders theeplantages aangelegd. De Engelsen deden hetzelfde in India en op Sri Lanka (toen Ceylon, vandaar de naam ‘Ceylonthee’).


Thee was tot de 18e eeuw een zeer dure drank en werd alleen gedronken door rijke mensen. Het proces om thee te fabriceren begint allemaal met het plukken van de theebladeren. De theestruiken groeien voornamelijk in een tropisch of subtropisch klimaat en liggen meestal op een berghelling. Hoe hoger de struiken liggen, hoe beter de kwaliteit van de thee. Het plukken van de theebladeren gebeurde hier met de hand. Bij de oogst worden alleen de jonge blaadjes van de struik geplukt. De pluksters brengen de volle manden naar de fabriek en dan begint het verwerkingsproces.

Op de verzamelplaats wordt de oogst gecontroleerd en gewogen en naar de fabriek getransporteerd. Eerst worden de theebladeren gedroogd totdat er ongeveer 30% vocht uit is. Het drogen duurt op de natuurlijke manier circa 18 uur en op de machinale manier circa 8 – 10 uur. Vervolgens gaan de bladeren in een machine die de blaadjes kapot maakt en opgerold en zich daarna mengen met zuurstof (oxidatie).

De uitzondering is de groene thee, deze wordt niet geoxideerd maar alleen gestoomd. Het oxideren en het gistingsproces gaat daarna verder. De bladeren worden bij circa 25 graden verwarmd en natgemaakt. Hierdoor krijgt het blad de bruine kleur en de smaak (het aroma). Na dit proces worden de bladeren opnieuw gedroogd en gezeefd door schudschijven en op grootte gesorteerd. De theebladeren worden op afmeting in bakken gedaan en vervolgens in grote zakken gedaan.


Na al deze bewerkingen blijft er van ongeveer 100 kilogram geplukte bladeren, ongeveer 20 kilogram zwarte thee over. Als de zakken gevuld zijn worden ze getransporteerd naar veilingen waar de thee wordt verkocht. De thee wordt verkocht aan theepakkers/fabrikanten in verschillende landen. Zij kunnen theesoorten mengen en smaakjes toevoegen (aromatiseren) bijvoorbeeld; Earl Grey (citrusfruit), perzik, kaneel etc. Daarna wordt de thee verpakt in theezakjes (95%) en de rest wordt los verkocht. Na de rondleiding kregen we nog een heerlijk kopje Ceylonthee om van te genieten. Mamma kocht nog een pakje losse Ceylon thee om thuis te kunnen thee leuten.


Aan het einde van de rondleiding een lekker kopje thee drinken.

We stapten in de minibus en vertrokken in de richting van Tissamaharama. Het rijden op de wegen in Sri Lanka bleef iedere dag een belevenis. Zelfs hier in de bergen werd er voor een bocht nog net even een bus, vrachtwagen of iets anders ingehaald. Je ziet het gebeuren en het gaat toch iedere keer net goed. Onderweg stopten we nog bij een Hindu tempel. Pappa en mamma stapten uit om te kijken maar Keyro en ik bleven lekker even zitten. De slingerweggetjes maakten ons wat misselijk maar de uitzichten bleven schitterend. We maakten een stop net na Ella, een klein dorpje in de heuvels.

We zagen een mooie waterval waarvan het water van metershoog naar beneden kletterde en zagen de bekende Ella kloof. Natuurlijk stonden ook hier veel kraampjes en probeerden ze mensen allerlei prullaria te verkopen. Ze probeerden zelfs gewone stenen te verkopen als edelstenen en we zagen ze gewoon langs de kant van de weg liggen?! Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die daar in trappen?


Vlakbij Tissamaharama werd het een stuk drukker. Tissamaharama (ook wel Tissa genoemd) is een eeuwenoud stadje en tegenwoordig populair als startpunt voor een bezoek aan het Yala national Park. Tissamaharama was tot de 3de eeuw voor christus de hoofdstad van de regio Ruhuna. In de wewa ( een waterreservoir) aangelegd in de 3de eeuw als waterbevoorrading, zagen we veel mensen zwemmen. Ook zagen we een grote witte stupa die ook nog dateert uit deze periode. Toen we bijna op onze plaats van bestemming waren, gingen we nog wat eten bij een groot restaurant in Tissamaharama. Het eten was goed maar werd een beetje overschaduwd door het feit dat ik onverwacht werd gekrabd door een kat die onder mijn stoel zat. Ik had het dier helemaal niet gezien of aangeraakt. Waarschijnlijk was het geschrokken en zette hij daarom zijn nagels lichtjes in mijn been.

Mamma maakte het meteen goed schoon maar het personeel begon meteen te zeggen dat we naar het ziekenhuis moesten gaan in verband met hondsdolheid. Pappa en mamma gingen meteen zoeken naar informatie op internet (met dank aan Wifi verbinding in het restaurant) om een beslissing te kunnen nemen of er wel of geen actie ondernomen moest worden. Uiteindelijk namen ze het besluit om de kleine kras komende dagen goed schoon te maken en er niet mee naar het ziekenhuis te gaan, gelukkig voor mij. Vanaf het restaurant was het nog maar vijf minuten rijden naar ons hotel dat net buiten Tissamaharama lag.


En opnieuw was er weer tijd voor waterpret, joepie!

Bij het kleinschalige Hibuscus Garden Hotel checkten we in en kregen we een mooie ruime kamer in een van de bungalows. De opzet van het hotel is ruim met een aantal bungalows met in totaal 16 kamers gelegen aan een mooie natuurlijke tuin en zwembad. Wij trokken onze zwembroeken aan en doken in het fijne zwembad. Het avondeten werd geserveerd in het hoofdgebouw op de eerste verdieping. Keyro was zo moe dat hij na de soep al terug naar de kamer ging om te slapen. Ik bleef met mamma achter en at mijn eten en natuurlijk mijn “icecream”. Het was uiteindelijk een lange dag en ik lag ook al snel in dromenland.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *