TAP Air

We hadden geen zin om dit prachtige land te verlaten maar helaas was onze vakantie om. We hadden rond 8:00 uur een lekker ontbijtje op het dakterras van Riad Kech. We werden rond 9:00 uur opgehaald door een chauffeur van het autoverhuurbedrijf en hij bracht ons naar het vliegveld. Wat een ongelofelijk goede service. Echt een bedrijf om aan te bevelen.

We waren binnen een half uur bij het internationale vliegveld. We konden al inchecken maar er stond een mega lange rij. Het schoot totaal niet op en we verveelden ons al snel. Blijkbaar moesten we ook een formulier invullen voor de controle dat we het land zouden verlaten. Alle bakjes waar de formulieren in zouden moeten liggen, waren leeg.

We gingen er naar op zoek en samen met pappa vond ik ze helemaal in de vertrekhal bij de douane. Ook hier stond weer een enorme rij maar dit ging iets sneller dan bij de incheckbalie. De veiligheidscontroles door en daarna werd het wachten op het vertrek van het vliegtuig. De vlucht met TAP Air verliep allemaal redelijk op schema.

Onze terugvlucht ging via Lissabon in Portugal. We hadden ruim voldoende tijd om over te stappen en konden zelfs bij McDonalds een hamburger eten. We landden weer op Zaventem Airport in Brussel en werden door Edie opgewacht. Met de auto bracht Edie ons in iets meer dan een uur weer thuis. We waren dolblij om Ushi weer te knuffelen. Zij had ons blijkbaar ook heel erg gemist want ze bleef achter ons aan lopen. Ze kwam lekker bij mij op bed liggen, iets wat ze normaal maar even doet.

Meivakantie in Marokko

Op school hadden we spelletjes dag ter ere van Koningsdag. Het is officieel pas volgende week maar dan hebben wij vakantie en daarom werd het nu gevierd. Het betekende dat we ’s middags eerder vrij waren. Ik moest echter toch drie kwartier eerder de activiteiten verlaten omdat we op vakantie zouden gaan. We hadden het vliegtuig om 17:40 uur vanuit Brussel naar Casablanca om daarna door te vliegen naar Marrakesh.

We moesten drie uur van te voren inchecken en er ook nog met de auto naar toe rijden. We vertrokken om 13:30 uur en het was vrij druk op de weg. De laatste negen kilometer tot het vliegveld kwamen we op de ring van Brussel vast te staan. Gelukkig bleef het heel langzaam rijden en konden we na 20 minuten vertraging de afslag naar het vliegveld nemen. We namen afscheid van Edie die ons had gebracht en liepen naar de vertrekhal. Het inchecken, controles en douane verliepen allemaal voorspoedig. We liepen wat rond over het vliegveld en vervelden ons een beetje.

Mamma kocht voor ons nog een broodje en wat drinken omdat we niet wisten of er een maaltijd en drinken aan boord geserveerd zou worden. Het is namelijk niet zo’n lange vlucht en dan gebeurd dat meestal niet. Pappa verklaarde mamma voor gek maar hij praat misschien wel anders als hij straks honger heeft en geen maaltijd. Onze reis gaat dus naar Marokko dat in het Noorden van  Afrika ligt.

Het land grenst in het oosten aan Algerije en in het zuiden aan de Westelijke Sahara. Aan de overkant van deze zee liggen Spanje en Gibraltar. Marokko is bijna 20 keer zo groot als Nederland. In Marokko wonen 26 miljoen mensen. Wij vlogen eerst Casablanca, de grootste stad van het land met bijna drie miljoen inwoners. Het vliegtuig vertrok redelijk op tijd. Wij mochten op onze tablet zodat we ons minder verveelden tijdens de vlucht. Na 1 uur vliegen kregen we toch een maaltijd geserveerd. Pappa had dus geluk (=gelijk) en wij een extra maaltijd. Op het vliegveld van Casablanca hadden wij een uurtje om over te stappen op een ander vliegtuig en dat verliep soepel en vlot.

Het vliegtuig vertrok daar later dan gepland en met een uur tijdsverschil landden wij om 23:45 uur op het Menara Marrakesh vliegveld. Bij de douane stond een mega lange wachtrij en het kostte ons dik anderhalf uur om de paspoortcontrole en bagagecheck door te komen. Buiten het vliegveld stonden veel taxichauffeurs met naambordjes en het duurde even tot wij ons pick-up hadden gevonden.

We werden door iemand van het autoverhuurbedrijf opgehaald en naar onze accommodatie gebracht. Gelukkig duurde het ritje vliegveld naar onze accommodatie nog geen kwartier. We waren doodmoe. Lokale tijd was het 1:30 uur in de nacht maar ons klokje stond op 2:30 uur. Onze chauffeur belde een medewerker van de accommodatie wakker en die kwam ons langs de straat ophalen.

Wij overnachten in Riad Dar Attika binnen de medina (oude stadsmuur) en veel straatjes zijn hier autovrij. Ondanks het late uur was de ontvangst door Moumir bijzonder vriendelijk. Wij werden naar de Africaine suite op de tweede etage gebracht. We zetten de bagage neer, kleedden ons uit en gingen direct het bed in. We zouden morgenochtend wel verder op verkenning gaan. We waren kapot.

Weer thuis

De vlucht naar Frankfurt verliep vrijwel zonder turbulentie en we landden rond 06:00 uur  op de luchthaven. We moesten helemaal naar een andere vertrekhal en werden vervoerd met een metro van de ene naar de andere terminal. Ook moesten we opnieuw langs de douane.We stonden in een lange rij te wachten toen ineens een marechaussee roepend aankwam met verzoek om plaats te maken. Een paar meter daarachter werd een wild spartelende man gedragen door vier van zijn collega’s. Verbaasd stonden we te kijken naar alles wat er gebeurde. Je vraagt je toch af na al die aanslagen de laatste tijd wat er aan de hand was? Het tumult was al snel over maar de rijen bij de douane schoten niet op en bleven lang.

Al snel werden we door een vliegveld medewerker naar een ander douanepunt geleid en daar hadden we snel de paspoortcontrole achter de rug. Het vliegtuig naar Brussel vertrok redelijk volgens schema en na ongeveer een uur vliegen in een bijna leeg vliegtuig, landden we op vliegveld Zaventem. Ook hier weer de gebruikelijke controles en het ophalen van onze bagage.

Buiten de deuren stonden Bianca en haar hond Juulke al op ons te wachten. Juulke was helemaal door het dolle heen, wat een beest. Na iets meer dan een uur rijden waren we weer thuis in Maastricht. Ushi was blij en ging direct bij Keyro liggen en kwam de eerste tijd niet van zijn schoot af.

Het is duidelijk dat ze ons gemist heeft. ’s Middags pakten we de tassen uit, souvenirs werden netjes op onze kamers gezet, werden de kleren gewassen en een hoop dingen opgeruimd. Wat hebben we opnieuw een prachtige vakantie gehad. Heerlijk eten, vriendelijke mensen, prachtige natuur, mooie stranden en wat een historie. Vietnam is absoluut een aanrader voor iedereen die op een relaxte manier wilt rondreizen. Wij gaan nu lekker nagenieten van alles wat we de afgelopen drie-en-een-halve week hebben beleefd.

Gamen in Bangkok

We werden rond acht uur wakker in een groot bed in een luxe kamer. Pappa en mamma sliepen in de aangrenzende kamer. Er was een keukentje, eetkamertafel met stoelen, sofa, airco, twee badkamers en televisies. Wat een enorme luxe deze laatste dag. Mamma voelde zich nu belabberd, had koorts en last van haar luchtwegen. Ze bleef langer in bed liggen terwijl wij televisie keken.

In de middag wilden we naar een winkelcentrum om de dag door te komen. Het meisje van de receptie sprak niet al te best Engels en begreep niet helemaal wat we bedoelden. Uiteindelijk kwam ze toch met een idee en werd er een taxi voor ons gebeld. In de omgeving van het hotel was helemaal niets te beleven. De taxi reed ongeveer 20 minuten en bracht ons naar een groot winkelcentrum.

Het was veel drukker dan normaal omdat alle Thai, een vrije dag hadden vanwege Moederdag. We besloten om eerst het foodcourt te zoeken en daar iets te gaan eten. Wij wilden naar de KFC en pappa en mamma bestelden pittig Thais eten. Alles werd betaald met een soort pinpas waar je voorafgaande bij een kassa geld op kon zetten. Na afloop kon je het bedrag dat niet gebruikt was weer terug krijgen en gaf je de pinpas weer terug (gebruik is geheel kosteloos).

We liepen langs verschillende afdelingen in het winkelcentrum en kwamen er zelfs nog een stand van Tupperware tegen!? Mamma helemaal enthousiast natuurlijk.

Op de gameafdeling voelden wij ons goed thuis en mochten we ook op een paar game-apparaten een spelletje doen. We wilden graag in een raceauto maar begrepen niet precies hoe het werkte. Een vriendelijke medewerker legde het ons graag uit. Een Thais jongetje en zijn vader wilden wel tegen ons racen.

Wij gingen in de raceauto zitten en starten het spel. Voor ons was het de eerste keer en we moesten wel even wennen. Het ging best aardig maar we verloren de race, helaas. We liepen heel wat keren rond op zoek naar het Plants vs Zombies spel dat we in het begin hadden gezien maar niet meteen terug konden vinden. We moesten op onze beurt wachten maar uiteindelijk konden we plaats nemen en met de waterstraal richten op de zombies.Ondanks dat ik de wedstrijd later begon dan Keyro, wist ik hem toch te winnen.

We kochten beiden nog een souvenir uit Thailand en keerden toen per taxi terug naar het hotel. We hadden weliswaar uitgecheckt maar konden nog gebruik maken van het zwembad. Heerlijk even spetteren en tot ergernis van pappa en mamma elkaar pesten en plagen in het water.

Ons laatste diner hadden wij bij het hotel. We bestelden Thaise rode en groene curry, een pikante rijstnoedelsalade met garnalen en het bekende gerecht Pad Thai. Het zijn roerbakken noedels met kip of garnalen bestrooid met pinda’s en taugé. Zeer smakelijk en lekker dat we het toch nog konden proeven.

We kleedden ons na het eten om en maakten ons klaar voor vertrek naar het vliegveld. Met een taxi gingen we naar het internationale Suvarnabhumi vliegveld. Inchecken, veiligheidscontrole en paspoortcontrole ging allemaal soepel.

Door het hele vliegveld heen staan prachtige houtsnijwerken en sculpturen. In de centrale hal stond een kunstwerk uitgewerkt in boeddhistische en hindoeïstische stijl, de afmeting was enorm. Ons vliegtuig steeg rond de klok van ?? uur op. We kregen eerst nog avondeten voordat alle lichten uit gingen en we verzocht werden om te gaan slapen. Het lukte niet meteen en we speelden nog spelletjes op de ingebouwde activiteitentablet.

Goodmorning Vietnam

Na een paar dagen in Bangkok was het tijd om verder te reizen naar onze werkelijke bestemming: Vietnam. We vertrokken rond de klok van 9:00 uur met de taxi naar het vliegveld. Met het vliegtuig van lowcost maatschappij VietJet Air vertrokken we om 11:45 uur naar Hà Nội (Hanoi). De hoofdstad van Vietnam ligt in het noorden van het land en daar beginnen wij met onze reis. We konden Vietnam niet zo maar naar binnen en we hebben in Nederland al een speciale brief aan moeten vragen voor ons visum. Via deze “Visa approval letter” kregen wij toestemming om het land binnen te mogen. Op het vliegveld in Hanoi moesten we nog ter plaatse het visum kopen (visa on arrival). Met ons visum mogen we maximaal 30 dagen in Vietnam verblijven.

We hadden gehoord dat al deze formaliteiten aardig wat tijd konden kosten maar het viel reuze mee. Na ongeveer 15 minuten wachten verscheen Keyro zijn naam op het scherm. We haalden onze paspoorten met visum erin op en betaalden de kosten (100 dollar voor ons vieren). Daarna door de douane en naar de bagageband. Bij de uitgang werden wij opgewacht door de airport service van het Camel City Hotel. De rit van het vliegveld naar hartje centrum van Hanoi, duurde 45 minuten.

Het Camel City Hotel ligt in het historische centrum dat ook wel “Old Quarter” (oude kwartier) wordt genoemd. Het hotel lag in een klein steegje dus werden we op de grote weg uit de taxi gelaten en liepen we de paar meter naar het hotel. We kregen een kamer op de vijfde etage en er was geen lift. Het was even pittig om met onze bepakking naar boven te gaan. Het was een ruime kamer en we hadden zelfs een ligbad in de badkamer. We bleven niet lang in de kamer want we wilden iets gaan eten. Op straat was het een drukte van jewelste.

In het Old Quarter vind je gezellige kleurrijke straatjes, kraampjes, restaurants en vooral heel veel mensen en heel veel scooters. Waar je ook kijkt overal zie je de scooters alle kanten uitschieten. Het oversteken van de straat is in Hanoi een grote uitdaging. Wachten tot de weg vrij is , hoef je te doen want dat gebeurd nooit. We begonnen, net zoals alle voetgangers, gewoon met oversteken en hoopten dat de scooters en taxi’s om ons heen zouden rijden. We mochten vooral niet stil gaan staan maar moesten gewoon door blijven lopen.

In het begin een beetje eng maar al het verkeer bleek op tijd voor ons te stoppen of om ons heen te rijden. We liepen even naar het kantoor van Friends Travel Vietnam voor de laatste check en update voor onze trips naar Sapa en Halong Bay. Sidney, de Nederlandse eigenaar bleek een super aardige man te zijn. We kregen een Vietnamese ice tea en pappa ice coffee. Allebei ijskoud en mierzoet maar wel erg lekker. We kregen een korte uitleg wat we de komende dagen allemaal zullen gaan doen. Ik heb er nu al zin in want het klinkt allemaal erg leuk.

We dwaalden wat door de straatjes waar de Franse architectuur het Vietnamese straatleven ontmoet. In elke straat wordt één ambacht of product verkocht. Zo koop je in de Lampionnenstraat: lampionnen en in de Mandensteeg koop je manden. We kwamen langs het Hoan Kiem meer en pinden daar bij de bank 5 miljoen Vietnamese Dong. De nationale munt, de Vietnamese Nationale Dong (VND) kwam in 1850 als eerste wettelijke munt in Vietnam. Het biljet met de hoogste waarde van 500.000 VND is iets minder dan € 20 waard. De komende drie weken zijn wij miljonairs en is onze portemonnee flink gevuld hebben met veel bankbiljetten.

Bij restaurant Green Farm vonden wij een tafeltje voor ons avondeten. Keyro had een hamburger (waar hij wel lang op moest wachten), mamma had gebakken kip met groenten, pappa had beef met champignons en ik had frietjes met kaasnuggets. Als voorgerecht hadden we verse Vietnamese loempia’s besteld maar deze kwam tegelijk met het hoofdgerecht. Het eten was biologisch en smaakte goed. Weer terug in het hotel nam ik nog een lekker bad. Op tijd gingen we ons bed in want morgen moeten we op tijd opstaan voor ons 3-daagse Real Sapa Experience tour.

Op weg naar Bangkok

Onze zomervakantie begint dit jaar de eerste paar dagen in Bangkok (Thailand) en daarna vliegen we door naar Vietnam. Edie bracht ons naar het internationaal vliegveld van Brussel. We hadden een kleine omweg via het dorp Zaventem maar uiteindelijk arriveerden we ruim op tijd bij het vliegveld. Ronac en ik kregen de opdracht om zelf de weg te vinden op het vliegveld en op tijd bij het vliegtuig te zijn.

We vonden onze vlucht op één van de schermen en gingen naar de incheckbalie waar we onze boardingpassen kregen en onze backpacks achter lieten. Vervolgens konden we naar de douane en security controle. Mijn e-reader was ergens in de rugzak verdwenen en deze was niet te vinden. Blijkbaar zat hij wel in de rugzak want op de scanningsapparatuur was hij wel zichtbaar. De meneer bij de controle kon hem ook niet vinden en er werd een collega bij geroepen. Hij toverde hem wel redelijk snel tevoorschijn. We konden allemaal wel lachen om onze “Bermuda driehoek” rugzak.

Na de controles hadden we voldoende tijd om nog iets te gaan eten. We konden kiezen en uiteindelijk eindigden we, niet zo verrassend, bij de Burger King. We vonden gemakkelijk de juiste gate en moesten daar nog een tijdje wachten. Wij waren verdiept in onze spelletjes op de tablet dat we niet hoorden dat onze gate was veranderd. Gelukkig hadden pappa en mamma gehoord dat het werd omgeroepen. De nieuwe gate lag direct ernaast dus we hoefden niet ver te lopen.

Met een vliegtuig van Lufthansa vlogen we naar Frankfurt om daar over te stappen en door te vliegen naar de Thaise hoofdstad: Bangkok. Tijdens het overstappen verliep alles rustig en hadden we voldoende tijd. In het vliegtuig wisselde pappa van plaats met een andere passagier zodat wij bij elkaar in de buurt konden zitten gedurende de vliegreis. De vliegreis met Thai Airways was comfortabel en verliep vrij vlot. We speelden spelletjes en keken een film op de interactieve schermpjes. Omdat we de nacht in gingen moesten we ook slapen in het vliegtuig en dat was wat moeilijker. We bleven draaien en woelen maar vielen uiteindelijk allebei bovenop mamma in slaap.

Terug in Nederland

Na een korte nacht werden we na circa 7 uurtjes slapen weer redelijk uitgerust wakker. Een groot gedeelte van de vlucht hadden we al achter de rug. Toch wel fijn als je ’s nachts vliegt en kunt slapen. We keken een filmpje en kregen ontbijt. Keyro kreeg dezelfde spaghetti als van gisteravond. Ik had aardappelpuree met worteltje, niet echt een maaltijd voor het ontbijt, maar goed. We landden met een klein beetje vertraging op de luchthaven van Frankfurt.

Het was flink hollen om de vlucht naar Amsterdam te halen maar sneller konden we het echt niet doen. Er waren extra veiligheidscontroles en alle apparatuur etc. moest uit de tas. Toen we bij de gate aankwamen stond er al iemand op ons te wachten. We gingen als laatste aan boord en het vliegtuig begon direct met taxiën naar de startbaan. Een uur later zetten wij weer voet op Nederlandse bodem. We haalden onze bagage op en liepen naar de plaats waar onze auto zou staan. Alle formaliteiten werden afgehandeld en we vertrokken richting Maastricht. Het was zondag en er was weinig verkeer op de weg. We kwamen uiteindelijk om 13:00 uur thuis aan. Het is ook lekker om weer thuis te zijn bij ons eigen speelgoed en natuurlijk bij Ushi. Wat was het opnieuw een prachtige vakantie met geweldige herinneringen.


Onze rugzakken van de band halen en op weg naar Mestreech!

Hotel Olive

Vanmorgen werden Ronac en ik wakker in een lekker zacht bed. Wij hadden samen een kamer en pappa en mamma lagen helemaal aan de andere kant in een andere slaapkamer. We hadden een Family suite met twee badkamers, twee toiletten, twee slaapkamers en woonkamer met keuken en minibar. Erg ruim en netjes maar dat mocht ook wel voor het geld dat we betaald hebben. Het was de duurste overnachting van deze vakantie. Pappa en ik gingen als eerste beneden ontbijten want Ronac en mamma konden of wilden niet opschieten.


Het ontbijt bestond uit een buffet met Westerse en Indonesische lekkernijen. Er waren Belgische waffels, eieren, bami, nasi, broodjes. Veel te veel om op te noemen. Ik had goede honger want we hadden gisterenmiddag voor het laatst gegeten. Na het ontbijt speelden we een tijdje op de Nintendo en deden we het rustig aan. We pakten de spullen om 12:00 uur in en checkten uit. We konden gebruik maken van het zwembad en daar brachten we een aantal uren door. Een uur voordat we opgehaald zouden worden, besloten we om nog iets te eten. Er was werkelijk niets in de buurt te vinden en we gingen naar binnen bij een niet al te schoon uitziende warung.


Het personeel sprak geen Engels en er werd iemand gehaald die het wel kon. We bestelden drinken en twee borden eten. Het was iets met ei en gestoofde kip. Het smaakte goed. Onze bestelde taxi kwam wat eerder maar dat vonden wij niet erg. In alle haast vergaten we de oplader van de tablet maar gelukkig waren we net vertrokken en kon de taxichauffeur nog omdraaien om terug te rijden. De rit naar het vliegveld verliep erg traag want op de ringweg stond al het verkeer muurvast. Gelukkig hadden we genoeg tijd ingecalculeerd om bij het vliegveld te komen. Deze taxichauffeur zette ons ondanks zijn gebrekkige Engels wel bij de juiste terminal af.


We checkten ons in, betaalden de vertrekbelasting van onze laatste roepia’s en konden door de controles. We zochten naar een restaurant waar we met creditcard konden betalen maar dat bleek nog erg lastig te zijn. Van de zes restaurants waar we langs liepen, kon er maar bij eentje met creditcard betaald worden. We bestelden drinken, hamburgers en pasta. Echt fastfood eten voor veel geld, maar ja. Vlak voordat we gingen afrekenen, keek mamma nog even de tas door en vond toch nog Indonesische roepia’s. Hoefden we niet met creditcard te betalen en hadden we nog geld over om te besteden bij de taxfree shops. We vetrokken uiteindelijk bijna een uur te laat van het vliegveld in Jakarta. Nu maar hopen dat we tijd goed maken want we hebben in Frankfurt maar 50 minuten de tijd om over te stappen op de vlucht naar Amsterdam. We speelden weer lekker op de schermpjes in het vliegtuig en kregen ook nog lekker iets te eten. Rond 1:00 uur gingen werden de lichten gedimd en was het tijd om te gaan slapen.


Op weg naar huis!

Sunset Cottages


We waren midden in de nacht al op en klaar wakker. De laatste spullen werden ingepakt en alles gecontroleerd voor het vertrek. De taxi stond beneden al op ons te wachten en we konden direct vertrekken. De wegen waren nu veel leger en de rit was veel sneller en meer dan de helft goedkoper. We liepen door de security-check en gingen op zoek naar de incheckbalie van Sriwijaya Air. We vonden deze echter niet en bij het navragen, bleken we bij de verkeerde vertrekhal te zijn afgezet. Stressen natuurlijk want hoe kwamen we zo snel mogelijk bij de juiste terminal? Er bleek een gratis airport shuttlebus te rijden en we stapten in. Het zou nu wel erg krap worden om op tijd bij de juiste incheckbalie aan te komen en onze vlucht van 5:45 uur te halen. De bus reed ook nog eens eerst naar twee andere terminals. Gelukkig wist een ander koppel ons gerust te stellen dat we nog wel op tijd zouden zijn.

Bij de juiste terminal verlieten we snel de bus op weg naar de controle en naar de incheckbalie van Sriwijaya Air. Het schoot niet echt op maar we checkten gelukkig wel op tijd in. Snel naar de douane, de volgende security-check en dan de juiste gate zoeken. Uiteindelijk moesten we nog dik een halfuur wachten want het vliegtuig was nog niet klaar voor vertrek. In het vliegtuig werd er wat met de plaatsen geschoven want we zaten niet allemaal bij elkaar maar dat was snel geregeld. Veel vliegtuigmaatschappijen in Indonesië staan op de zwarte lijst van de Europese Unie. De luchtvaartmarkt in Indonesië groeit snel en met de veiligheid zou het vaak niet goed zijn volgens Europese landen. Ook behoort Sriwijaya Air hier toe vanwege enkele kleine incidenten maar wordt de maatschappij in Indonesië wel als betrouwbaar geacht. Wij vonden de maatschappij verder prima en het vliegtuig leek voor ons een stuk nieuwer dan menig ander Nederlands vliegtuig waar we ooit wel eens mee hebben gevlogen. Het personeel was vriendelijk en we kregen zelfs een sandwich en bekertje water uitgereikt.

Binnen ongeveer een uur vlogen we naar Bali om te landen op het vliegveld van Denpasar. Hier moesten we overstappen op een ander vliegtuig dat van NAM Air, een partner van Sriwijaya, bleek te zijn. Ook hier was alles prima en de vlucht van een uur was snel voorbij. Ik was echter ontzettend moe en voor mijn familie niet de allerleukste op dat moment. De luchthaven van Maumere is gelegen op het eiland Flores en de lokale tijd was ondertussen 11:00 uur in de ochtend. Op het kleine Wai Oti vliegveld dat alleen voor binnenlandse vluchten wordt gebruikt, konden we vanuit het vliegtuig zo naar de aankomst en vertrekhal lopen.


Het duurde even voordat onze rugzakken uit het vliegtuig kwamen maar we stonden al lange tijd van te voren klaar om ze van de transportband af te halen. Eenmaal buiten stonden wat taxichauffeurs klaar om toeristen naar hotels in de omgeving te brengen. Wij hadden nog geen accommodatie geregeld en wilden eerst even bellen of er iets beschikbaar zou zijn. Pappa belde met twee accommodaties maar die zaten vol. Bij het bellen naar een derde accommodatie hadden we meer geluk. Ze hadden plaats in de oudere bungalows en de eigenaar zei ons te komen om te kijken of het geschikt voor ons zou zijn. We probeerden met één van de taxichauffeurs een goede prijs af te dingen maar men bleef bij de vaste prijs van 150.000 roepia. Uiteindelijk toch akkoord gegaan en op weg gegaan naar de Sunset Cottages gelegen aan de weg tussen Maumere en Larantuka. Vanaf Maumere was het ongeveer 30 minuten rijden naar de accommodatie. We zagen het uithangbord langs de weg en moesten nog een stuk over een onverharde weg met veel hobbels en bobbels.

De eigenaar Hendrik stond al op ons te wachten. Hij vertelde ons dat zijn 3 nieuwe bungalows verderop aan het Waiterang strand gelegen alle drie verhuurd waren. De bungalows hier zijn verouderd en de activiteiten zijn verplaatst naar het nieuwe complex maar wij hebben niet veel nodig. Hendrik liet ons de vierpersoonshut zien en wij vonden het helemaal perfect. De traditionele bamboe hut staat onder de kokospalmen en op tien meter van het strand. De hut is eenvoudig met twee tweepersoonsbedden met klamboe en een simpele badkamer met toiletpot en mandibak. De mandibak is er i.p.v. een douche. De bedoeling hiervan is dat je met de gayung, meestal plastic bakje met steel, water uit de betegelde bak, de mandibak, schept en dit met flinke plenzen over je heen giet om je af te spoelen. Ook gebruik je de gayung om het toilet mee door te trekken. Geen luxe maar het echte Robinson Crusoe gevoel. Hier gaan we een paar dagen onthaasten en één worden met de natuur. Al snel zaten we met onze zwembroek in het zwarte zand en de helder blauwe zee. Tijd om te eten tussen de middag gunden we onszelf niet. De omgeving is fantastisch met uitzicht over de baai en enkele eilanden. Af en toe komen er wat lokale mensen voorbij en zie je vissers bezig met hun netten en boten. Verder heerst er alleen maar rust. Aan het einde van de middag keken we vanaf ons terras naar een prachtige zonsondergang. In de avond gingen we bij de gemeenschappelijke open hut wat eten. Aldi, de kok, maakte voor ons een overheerlijke verse kroepoek en twee nasi goreng en twee bami goreng.

Het duurde even voordat het klaar was maar de opmaak en smaak van de gerechten waren super. Ondertussen speelden we een potje pesten en kwartet en maakten we een praatje met de twee andere aanwezige gasten. Het bleken ook Nederlanders te zijn maar zij bleven maar één nacht en zouden morgen naar het nieuwe complex gaan. Terug in de hut mochten we nog een aflevering kijken van de serie “Raveleijn”. Het is een 12-delige kinderserie van de Efteling. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige attractie in de Efteling en het gelijknamige boek dat door kinderboekenschrijver Paul van Loon werd geschreven. Het verhaal gaat over Joost die vlakbij zijn nieuwe huis in het bos een oude stadspoort ontdekt. Raven leiden hem samen met zijn broers en zussen door de poort. De kinderen veranderen in volwassen ruiters en de raven in prachtige paarden. In het graafschap Ravenbosch staat hen een groot avontuur te wachten. Een spannend verhaal dus waarvan we iedere avond een aflevering mogen kijken. Uiteindelijk waren we zo moe dat onze oogjes vanzelf dicht vielen.

Selamat datang

Na een uur of zeven slapen was het wel genoeg geweest voor ons. De vliegtijd was aanzienlijk korter geworden dus dat is een groot voordeel van in de nacht vliegen. We kregen doekjes om ons op te frissen en een ontbijtje. De overige tijd brachten wij door met de schermpjes. Ik keek de film “Home”, we speelden Patience en deden een zoektocht naar “Hidden Objects” in verschillende ruimtes, een erg leuk spel.


lekker eten in het vliegtuig.

Na circa dertien uur vliegen begonnen we aan de landing op de luchthaven voor Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Het ging alleen om een tankstop en crewwissel maar toch moesten we het vliegtuig even uit en naar de transithal. Op zich niet erg om even de benen te strekken en uit het vliegtuig te zijn. Na ongeveer een uur konden we opnieuw aan boord van het vliegtuig en begonnen we aan het laatste deel van onze reis naar Jakarta. De tijd vloog om en ongeveer 1 ½ uur later landden we op Soekarno Hatta International Airport. De lokale tijd bleek door de verschillende tijdzones nu 18:30 uur te zijn. Eerst moesten we naar de immigratie voor een visum. Sinds 1 april zijn hier voor een aantal landen geen kosten meer aan verbonden en Nederland hoort hier ook bij. We kregen een gratis visumstempel in ons paspoort en mochten doorlopen naar de bagagehal om onze rugzakken op te halen. Alles liep gesmeerd en onze backpacks rolden snel van de bagageband af. Buiten gingen we op zoek naar een loket voor een taxi.


Aangekomen in ons appartementje.
We regelden het bij een taxistand een taxi en betaalden er € 25,00 voor, best veel geld maar we konden wel direct vertrekken en instappen. We deden ondanks de tolwegen, die sneller zijn, er toch nog een uur over om bij het appartement te komen wat we vooraf geboekt hadden. De sleutel moesten we in een ander gebouw ophalen maar dat was allemaal goed verzorgd. Uiteindelijk stapten we rond 21:00 uur plaatselijke tijd het appartement binnen. In totaal waren we alles bij elkaar zo’n 24 uur onderweg geweest om hier te komen. Ravarine Suite Appartment was ruim en netjes. Er waren twee slaapkamers, een woonkamer met WIFI, een keukentje en een watertap-apparaat. In de koelkast stonden enkele drankjes en er waren wat kleine snackjes die we konden gebruiken, keurig geregeld dus! Moe van de lange reis doken we het bed in voor wat uurtjes slaap in te halen.