Wildkogel Arena

De ochtend begon rond 7:00 uur. We konden even spelen voordat we gingen ontbijten en we ons klaar moesten maken voor onze skiles. Tegen 9:00 uur vertrokken we met de auto naar het Wildkogel Arena gebied. Er zijn ook andere skimogelijkheden zoals de Zillertal Arena en het skigebied van Kitzbühel – Kirchberg. Beide gebieden liggen niet ver weg maar voor ons met de skilessen is dat niet praktisch. Bij de Smaragdbahn kochten we onze skipassen. We betaalden gewoon het volle tarief ondanks dat er in totaal zeven van de zestien pistes geopend waren. Tot nu toe is er in Bramberg en de rest van Oostenrijk weinig tot geen sneeuw gevallen. De temperaturen zijn momenteel door de zachte, warme lucht extreem hoog. De hoge temperaturen en de zon zorgen er voor dat de sneeuw die er nog ligt, langzaam aan wegdooid.

De afgelopen week hebben ze een aantal pistes kunnen besneeuwen met sneeuwkanonnen. Gelukkig want dit betekent dat we in ieder geval wat kunnen skien. De komende week kunnen ze echter niet besneeuwen omdat de temperaturen ‘s nachts verder omhoog gaan. De Wildkogel arena is een relatief klein skigebied. Ondanks dat het gebied niet zo heel veel kilometer pistes (62 kilometer) staat het bekend als behoorlijk gevarieerd. De pistes bevinden zich voornamelijk in een kom en zijn merendeel gelegen op de noordhellingen. Het voordeel hiervan is dat de pistes tamelijk ongevoelig zijn voor “föhnwinden” waardoor er een hoge sneeuwzekerheid is en de sneeuwkwaliteit goed blijft. Helaas hebben we nu niets aan dit voordeel.


De eerste les was weer even wennen.

De gondel kwam direct uit bij de twee skischolen die het gebied rijk is. Wij liepen naar Schneesportschule Wildkogel waar wij onze lessen hadden geboekt. Er waren alleen maar Nederlandse skileraren en de meeste leerlingen waren dat ook. We moesten een kleine helling afdalen om zo in de juiste groep ingedeeld te worden. Ronac werd ingedeeld in een groep die meteen de berg afging maar daar hebben pappa en mamma wel van gezegd dat dit nog niet verantwoord is. Ik werd in een groepje ingedeeld waar de kindjes gemiddeld twee jaar jonger waren. Mamma vroeg of ik niet in het andere groepje mocht met leeftijdsgenootjes en dat kon gelukkig. Mijn skilerares was de Nederlandse Lieke en had een aanstekelijke enthousiaste instelling. We vertrokken meteen om de pistes te verkennen en nieuwe vaardigheden te leren. Ik kwam er al snel achter dat het niveau in deze groep heel hoog lag en de kinderen meerdere keren per jaar skiën. Ondanks dat ik nog niet parallel kan skiën, kon ik goed mee. Ik kreeg net last van mijn voeten en kuiten.

Na de les spraken pappa en mamma even met Lieke. Ze gaf aan dat ik in het juiste groepje ben ingedeeld en ik hier heel veel kan leren komende week. Ik ging samen met mamma naar het dalstation om van skischoenen te wisselen want deze zijn waarschijnlijk een maat te klein. Het was allemaal haasten en we kwamen om 12:45 uur aan bij de Vierlauchen Hutte waar de rest aan het lunchen was. Ik had nog tien minuten om mijn grillwurstl met frieten op te eten. Onze middagles begon namelijk alweer om 13:15 uur. We kwamen vijf minuten te laat aan en mijn skiklas en juf waren al weg? Raar want we hadden duidelijk gezegd dat ik zou komen maar dat het krap werd met het wisselen van mijn skischoenen en het lunchen.


heerlijk lunchen op de piste.
We gingen informeren en ze probeerden nog om haar te bereiken maar dat lukte niet. Ik mag de les eventueel inhalen op vrijdag maar kon nu dus wel onverwacht met pappa en mamma de piste op. We gingen een lastige rode piste af maar ik daalde af alsof het me weinig moeite kostte. Je moet altijd een rode piste af om bij de blauwe pistes te komen. Er is een smal bergpaadje maar dat is ook niet fijn en uiteindelijk kom je dan ook weer op een rode piste uit. Voor mij is het geen probleem maar voor Ronac jammer dat hij aan het einde van de week misschien niet naar die blauwe pistes kan gaan. De zon scheen fel en de sneeuw op de pistes begon wat slush (papperig) te worden. Het vergt een hele andere techniek van skiën en je moet flink werken en opletten. Het was een heerlijk middagje skiën.

We keken nog even bij de skiles van Ronac en hij deed het erg goed. We dronken een drankje in het zonnetje op het terras en namen rond 16:15 uur de gondel terug naar beneden. Vanaf 17:00 uur werd er door Babette en Paul een gezellig samen zijn voor alle gasten van Fasserhof georganiseerd. Op de buitenplaats stond een houtkachel en er werd goulashsoep en brood met worst geserveerd. Ook was er glühwein voor de volwassenen en voor ons kinderpunsch. Het is een alcoholvrije warme drank die meestal rond kerst geserveerd wordt. Het bestaat uit druiven- of appelsap met daarin citrusvruchten en verschillende kruiden zoals kruidnagel en kaneel. Na een uurtje ging iedereen terug naar zijn of haar appartement. Een leuk initiatief van de eigenaren. Snel douchen en daarna naar bed. We hadden een lange inspannende dag achter de rug en de ogen vielen langzaam dicht van vermoeidheid.

Brokkenpiloot

De dag verliep helaas een beetje anders dan verwacht. Mamma bracht mij naar mij skiles en ging daarna samen met pappa de piste op om te snowboarden. Toen ik klaar was met mijn skiles stond daar niet mamma maar alleen pappa om mij op te halen. Mamma was gevallen met haar snowboard toen ze uit de lift kwam. Ze was raar op haar arm terecht gekomen en moest naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken. We moesten het dus eventjes met z’n drietjes doen. We aten ’s middags lekker pasta bolognese in het restaurant en kregen een Pitzi knuffeltje.


Ik deed weer goed mijn best op les.

In de loop van de middag werd duidelijk dat er een breuk zat in haar ellepijp, een botje in de onderarm. Omdat de breuk direct bij het ellebooggewricht lag, moest het ook geopereerd worden. We wisten  niet precies of en hoe laat mamma terug naar het appartement kon komen. We besloten dus maar gewoon te blijven, Keyro ging nog naar de les en ik bleef met pappa aprés skiëen. Na afloop hebben we zelfs nog even ge-apres skied, wel niet zo leuk zonder mamma maar met een echte cola toch wel sjiek hoor.

Lekker lunchen op de Hochzeiger.

’s Avonds hebben we vol spanning zitten wachten op een telefoontje van mamma, aangezien haar mobiel leeg was konden we haar zelf niet bellen. Mijnheer en mevrouw Schopf kwamen nog wat lekkers brengen omdat het kerstavond was, ze vonden het heel erg dat mamma haar arm gebroken had.

Gelukkig bleek na een tweede controle in het staatsziekenhuis van Imst dat het ook eerst in het gips kon en mamma in Nederland geopereerd kon worden.  Mamma werd om 19:00 uur door een taxi thuis gebracht. Door alle rare ontwikkelingen en spanningen moest ik gewoon huilen toen ik haar zag en ik rende naar haar toe om te knuffelen. Samen met Keyro had ik een mooie tekening voor haar gemaakt en daar was ze heel blij mee. Onze kerstavond met de geplande kaasfondue viel een beetje in het water. We maakten er toch een gezellige avond van al werd het een diner van soep met broodjes.

Toch nog even aan de après-ski.

Op de Hochzeiger

Na onze ochtendrituelen was het tijd om te vertrekken naar de skipiste. Helemaal fit voelde ik mij niet. Ik heb al sinds vorige week last van een vervelende hoest en blijk ook nog ergens allergisch voor te zijn. Mijn gezicht is opgezwollen en mijn hele lijf kriebeld. Gelukkig heeft mamma allergie pilletjes meegenomen en deze werken redelijk.

Met mijn skiklas op de Hochzeiger.

Met de Hochzeigerbahn gingen we weer naar boven. Ronac had meneer Beer meegenomen. Om 10:00 uur ging mijn skiklasje van start. Mijn skileraar, de Nederlandse Koen, ging verder met het leren van parallel skiën. Het is belangrijk om de druk te vergroten en zo de ski’s makkelijker te laten draaien. Met verschillende liften gingen we naar de top van de Hochzeiger, gelegen op 2450 meter. Het Hochzeigergebied is een leuk skigebied en je ziet hier veel families. De meeste pistes zijn blauw en rood en dus voor ons als skiklas makkelijk te doen.

Voor pappa was er ook de zwarte Benni Raich afdaling. Deze piste is vernoemd naar deze voormalig skikampioen die afkomstig is uit het Pitztal. Mamma waagde zich vandaag op het snowboard en het ging haar redelijk goed af, vertelde pappa mij. Tussen de middag aten we bij het Zeigerrestaurant iets kleins (een tomatensoep) want we hadden ook broodjes meegenomen. In de middag gingen mamma en Ronac hun eigen gang en pappa volgde mij met mijn skiklasje met de GoPro om ons te filmen. Na afloop werd er bij een van de cafétjes onderaan de Hochzeigerlift een beetje aan après-ski gedaan. Erg druk was het niet maar een glaasje fris ging er na alle inspanningen van vandaag wel in.

Blauwe en rode piste (dag 4)


In de sleeplift.

Samen met pappa ging ik deze eerste kerstdag naar mijn skiles. We gingen niet met de auto maar liepen een stukje bergafwaarts en staken daar met de brug het riviertje over. Hier kwamen we uit bij het einde van de rode piste 5. We moesten deze piste nog een klein stukje afdalen om bij het dalstation van de Hochbrandbahn te komen. Met deze cabinelift gingen we naar boven.

We kwamen niet uit bij de Lareiteralm maar moesten daar overstappen op de andere lift. Om bij het mittelstation van de Panoramabahn II te komen moest ik samen met pappa een pittig stukje van de rode piste af. Ik volgde pappa en kwam netjes aan bij het mittelstation aan. We stapten in de gondel en kwamen ruim op tijd aan voor mijn les. Terwijl pappa het gebied van Grossarl en Dorfgastein verkende ging ik met mijn skiklasje en Fredrik een aantal keer de blauwe piste 3 af. Ook daalden we de blauwe piste 1 af en gingen we met de Kreuzkogelbahn weer terug naar boven.

Naast de blauwe piste lag een funpark en hier gingen we ook een paar keer doorheen. Pappa haalde mij tussen de middag op. Hij kwam precies aan toen ik met de meisjes uit mijn klas in een sneeuwballengevecht verwikkeld was. De meisjes plagen mij voortdurend en ze duwen mij graag om. Ik vind het niet erg en lach er alleen maar om. Onze lunch bestond uit frietjes (voor mij) en pappa had een noodlesoup met worst waar ik ook nog van mee at. Op een gegeven moment kwamen ook mamma en Ronac er aan. Zij waren naar boven gekomen vanwege het mooie weer.

Ronac had zijn plastic skietjes bij zich en ik wilde hem uitleggen hoe hij moest skiën. Mamma trok hem een stukje berg op en ik deed voor hoe hij de “pizzapunt” moest maken. Nog één tot twee jaar wachten en dan kan Ronac ook op skiles en kunnen we misschien samen een afdaling gaan maken. Tijdens de middag les gingen we racen in het funpark.


Ik probeerde Ronac al een beetje te leren skiën.
Volgens Frederik was ik de snelste in de groep en ben ik super enthousiast. Samen met pappa nam ik de laatste gondel terug naar het dal. Daar stonden mamma en Ronac nog op ons te wachten. ’s Avonds aten we vlees met salade en brood. We keken nog de film “Wickie de Viking” en speelden nog op de Nintendo.


En zoals het hoort, lekker würst tijdens de lunch op het terras!