Schoolverlaterskamp

Na de laatste CITO toetsen in april ,deden we in groep 8 eigenlijk niet veel meer. We maakten uitstapjes naar verschillende musea, de Waterleiding Maatschappij, lezing over traumachirurgie en nog veel meer. Deze week gingen we op schoolverlaterskamp. Alle groepen 8 vertrokken in kleine groepjes op woensdagochtend op de fiets naar Zutendaal. Tante Lucia was samen met Marcel, de vader van mijn vriendje Tijmen, begeleider van ons groepje.

We werden door veel ouders uitgezwaaid. Onderweg werden allerlei spelletjes gedaan en we arriveerden rond 13.00 uur bij de Woushoeve. Het is een oude boerderij uit de 17e eeuw die is omgebouwd tot grote hoeve en waar onder andere jeugdverenigingen en scholen kampen kunnen verzorgen. De hoeve is mooi gelegen tussen de bossen. In de middag volgde er nog meer activiteiten. Beide avonden was er een avondprogramma met onder andere de JFK Got Talent show waarbij iedere groep zijn ingestudeerde dansje presenteerde.

Er werd met 20 jongens op de slaapzaal natuurlijk maar weinig geslapen. Op donderdag gingen we met bussen naar een zwembad in de buurt. Op vrijdag werden alle spullen weer ingepakt voor onze terugreis. Onderweg werd gestopt bij de bioscoop in Lanaken en zagen wij de film “Jurassic World 2, Fallen Kingdom. We arriveerden uiteindelijk na 16:00 uur pas bij school waar veel ouders en opa’s en oma’s stonden te wachten.

Oma Evelien had een dik uur staan wachten want er was doorgegeven dat we rond 14:30 – 15:00 uur zouden aankomen. Ik was goed moe van de actieve dagen met maar weinig slaap. Toch was het terugkijken op een leuk kamp en de afgelopen schooljaren.

Slaapfeestje

Mijn laatste kinderfeestje werd een slaapfeestje. Ik had zelf het programma bedacht. Tristan was gisteravond al gekomen omdat zijn vader ergens naar toe moest en hij logeerde dus gezellig twee nachten bij mij.  Mijn andere vrienden (Glenn, Dayno en Jochem) kwamen om 19:00 uur in de avond. Dayno was niet helemaal lekker en zou jammer genoeg niet blijven slapen. We luisterden heel chill naar wat muziek en maakten ons daarna klaar voor het watergevecht.

Vanmiddag hadden Tristan, Ronac, mamma en ik al wat waterballen gemaakt. We vulden de waterpistolen en emmers en begonnen aan het gevecht. Mijn vriendin Quincy en Ronac mochten ook meedoen. We waren in twee teams verdeeld en slopen door de brandgangen en straten. We waren nog maar net bezig toen een meneer boos naar buiten kwam en onze emmers leeg gooide. Hij beschuldigde ons er van dat we zijn ramen hadden nat gemaakt. Hij was heel boos en toen ik hem netjes zei dat we op een openbare straat waren, werd hij nog kwader en wilde hij mijn ouders spreken. Ik nam hem mee naar pappa en mamma en die wisten het uiteindelijk te sussen. Natuurlijk dachten zij ook er het zijne van. Ik vond het een aansteller voor dat kleine beetje water. Wellicht is hij zelf nooit jong geweest en heeft hij geen kinderen of kleinkinderen. We gingen verder en vermeden het huis van de zielenpoot.

We renden en werden allemaal wel getroffen. Sommige waren kletsnat. We kleden ons om en gingen een film kijken. Het werd de horrorfilm “It”, lekker griezelen dus. Nu zouden we weten wie er stalen zenuwen heeft. Tussendoor kwamen pappa en mamma ons voorzien van broodjes hamburger van de barbecue en ijsjes. Tristan schrok zich later een hoedje toen hij de lamp aan deed en deze begon te knipperen. Ik zei hem dat het een geest was en even geloofde hij mij ook.

We hebben er met zijn allen hard om kunnen lachen. Dayno voelde zich beter dan de afgelopen dagen en mocht na overleg met zijn vader toch blijven slapen. De matrassen en luchtbedden werden alvast neergelegd. Na de film was het tijd om te gaan gamen. Pappa en mamma vroegen ons rond 1:00 uur of we wilden gaan slapen maar daar hadden we geen zin in natuurlijk. Om 2:00 uur moesten we alles uitdoen maar slapen deden we nog niet.

Uiteindelijk kregen we rond 3:30 uur de laatste waarschuwing en besloten we om toch maar enkele uurtjes te slapen. De eerste was om 7:30 uur alweer wakker en het duurde niet lang voordat we allemaal wakker waren. We gingen gamen en popcorn eten. Pappa en mamma zorgden om 11:00 uur voor een uitgebreid ontbijt onder andere bestaande uit broodjes, saucijzenbroodjes en gebakken ei met spek. Iedereen werd rond 12:00 uur weer opgehaald door zijn ouders. Het was een leuk en cool feestje vond ik.

Boudewijn Sendentoernooi

Voor de hele familie was het verplicht het hele weekend doorbrengen op de velden van Leonidas. Mamma was op vrijdagavond al begonnen als vrijwilliger voor de EHBO post, zaterdag moesten Ronac en pappa voetballen en vandaag ik. Tussendoor hielpen pappa en mamma nog als vrijwilligers mee bij diverse activiteiten omdat er zoals ieder jaar ook nu weer te weinig vrijwilligers waren.

Zaterdagavond was er een feestavond voor de vrijwilligers waarbij Ronac nog flink uit zijn bol ging met een nieuw vriendinnetje (Lani) en wat trainers. Onze wedstrijden vandaag gingen best goed al hadden we het soms wat zwaar door het warme weer. We wonnen er drie, speelden er eentje gelijk en verloren er eentje. Er was tussen ouders van twee teams nog een relletje en ze gingen bijna met elkaar op de vuist, hoorden wij achteraf.

Gelukkig kregen wij er niets van mee. Aan het einde van de middag was het toernooi voor ons voorbij. Ronac ging bij Fay, een ander vriendinnetje, spelen. Hoe krijgt hij het voor elkaar bij alle meisjes? Ik ging met mijn vriend Glenn mee en later op de middag naar huis. Pappa en mamma kwamen uiteindelijk pas rond 20:30 uur thuis en hadden eten van de Chinees meegenomen. Het was een druk met leuk voetbalweekend.


Ook Ronac’s team kreeg een beker

Belgisch voetbaltoernooi

Afgelopen weken heb ik goed getraind met voetballen. Zelfs na mijn judoles op donderdag ging ik nog door naar de voetbaltraining. Ik vind het echt super leuk en voel me al helemaal thuis in het team. Vandaag deden wij mee aan een toernooi in België. Het was wel erg vroeg verzamelen (8:30 uur) en best frisjes. Gelukkig kwam al snel het zonnetje door. We speelden 5 tegen 5 . Gelukkig was niet iedereen uit ons team erbij zodat we maar drie wissels hadden.

De eerste wedstrijd werd in de laatste halve minuut verloren. Onze tweede wedstrijd liep goed en deze wisten we te winnen. Het was een hele rare gewaarwording dat de trainers uit België in het veld staan om hun spelers van adviezen te voorzien. Het leek meer op een extra speler en ik vond het soms zelfs een beetje hinderlijk. Onze laatste twee wedstrijden verloren we nipt. Ondanks dat hadden we een leuke ochtend en kregen we toch een medaille voor het behalen van de derde plaats.

Rust zacht lieve Ushi

Sinds afgelopen week ging het ineens niet zo goed met Ushi. Het laatste jaar kampte ze al vaker met een verkoudheid die pas na dubbele dosissen antibiotica over gingen en werd ze steeds magerder. Diverse bloedonderzoeken lieten zien dat ze buiten de verkoudheid in goede gezondheid was en het mager worden bij de ouderdom hoorde. De afgelopen dagen at ze nauwelijks en begon steeds minder te drinken. Ze leek met de dag zwakker te worden.

Ze plaste veel maar niet meer op haar kattenbak en lag suf in het raamkozijn of op de grond. Ze bleef toch nog naar boven gaan, sprong op en van het hoge bed op de slaapkamer en wilde aangehaald worden. Ze leek geen pijn te hebben en vanwege haar leeftijd wilden pappa en mamma haar niet te veel stress geven door naar de dierenarts te gaan. Ze is achttien jaar en dat is best oud voor een poes. Gisterenavond was ze heel afwezig en lag ze alleen maar op de grond voor zich uit te staren. Mamma had het idee dat het niet lang zou duren tot haar lijfje het op zou geven. Ze ging bij haar gaan zitten en zei dat ze niet langer hoefde te strijden als haar lichaam niet meer wilde en ze ons mocht verlaten als ze dat wilde.

We gingen met zijn allen om haar heen zitten. We gaven onze tranen de vrije loop en hadden veel verdriet. Zo sterk als ze is stond ze later toch weer op en liep helemaal met me mee naar zolder om bij mij op bed te gaan liggen. Ze ging later ook weer naar beneden om even op bed te klimmen bij mamma en zat later op de avond ook nog bij pappa beneden. Uiteindelijk heeft ze vannacht toch rust gevonden en is Ushi overleden.

Pappa en mamma hebben even moeten zoeken en vonden haar achter één van de schotten op zolder. Ze was hier waarschijnlijk achter gekropen om rustig van ons heen te gaan. Iedereen was vanochtend uit zijn doen en liep te huilen. Ondanks het verdriet dat wij hadden zijn wij naar school gegaan en pappa en mamma naar hun werk. We hadden Ushi in een mandje gelegd zodat we haar in de avond konden begraven. Pappa had besloten dat ze in de achtertuin moest komen. Hij vond dat ze dicht bij ons moest blijven. Op deze plaats heeft ze gewoond, is ze gelukkig geweest, is ze gestorven en hier wordt ze begraven zei hij resoluut.

We moesten een groot en diep gat graven en dat was niet gemakkelijk in het kleine stukje grond dat we in de tuin ter beschikking hadden. Het lukte pappa met veel moeite en in de avond hebben we haar met zijn vieren begraven. Ronac had op school een mooie tekening gemaakt die we in haar graf legden. Ronac wilde Ushi in haar laatste rustplaats leggen en we hielpen allemaal bij het dichtmaken van haar graf. Ronac had een mooie gedenksteen gemaakt die we boven op het graf legden.

Ik kon niet weggaan bij het graf en bleef maar huilen. Onze allerliefste Ushi is er vanaf vandaag niet meer. Wat zullen we haar enorm gaan missen. Nooit meer iemand die thuis op ons wacht, geen knuffeltjes meer, geen dief die ons vlees van het brood eet, niemand die stiekem onze melk drinkt, niemand die ons wakker maakt met een zacht gemiauw of een pootje in ons gezicht. Lieve, lieve Ushi rust zacht, we zullen altijd van je houden en je nooit en te nimmer vergeten.

Gazelle Esprit

Het heeft wat weken geduurd maar eindelijk kon ik mijn nieuwe fiets gaan ophalen. Mijn oude fiets was al een tijdje te klein. Na de zomervakantie ga ik naar het voortgezet onderwijs en moet ik naar de andere kant van de Maas gaan fietsen. Tijd voor een goede stevige fiets vonden pappa en mamma. Bij fietsenwinkel de Beente hadden we weken geleden een Gazelle Esprit fiets besteld. Pappa en ik gingen na mijn voetbalwedstrijd met de auto naar de fietsenwinkel toe. Mamma was op de fiets gegaan zodat we samen terug konden fietsen. De laatste dingen werden afgehandeld en uitgelegd en toen kon ik op mijn nieuwe fiets naar huis. We fietsten binnen een half uurtje terug van Heugem naar Daalhof. Ik ben super blij met mijn nieuwe fiets en hij fietst ook nog eens heerlijk.

TAP Air

We hadden geen zin om dit prachtige land te verlaten maar helaas was onze vakantie om. We hadden rond 8:00 uur een lekker ontbijtje op het dakterras van Riad Kech. We werden rond 9:00 uur opgehaald door een chauffeur van het autoverhuurbedrijf en hij bracht ons naar het vliegveld. Wat een ongelofelijk goede service. Echt een bedrijf om aan te bevelen.

We waren binnen een half uur bij het internationale vliegveld. We konden al inchecken maar er stond een mega lange rij. Het schoot totaal niet op en we verveelden ons al snel. Blijkbaar moesten we ook een formulier invullen voor de controle dat we het land zouden verlaten. Alle bakjes waar de formulieren in zouden moeten liggen, waren leeg.

We gingen er naar op zoek en samen met pappa vond ik ze helemaal in de vertrekhal bij de douane. Ook hier stond weer een enorme rij maar dit ging iets sneller dan bij de incheckbalie. De veiligheidscontroles door en daarna werd het wachten op het vertrek van het vliegtuig. De vlucht met TAP Air verliep allemaal redelijk op schema.

Onze terugvlucht ging via Lissabon in Portugal. We hadden ruim voldoende tijd om over te stappen en konden zelfs bij McDonalds een hamburger eten. We landden weer op Zaventem Airport in Brussel en werden door Edie opgewacht. Met de auto bracht Edie ons in iets meer dan een uur weer thuis. We waren dolblij om Ushi weer te knuffelen. Zij had ons blijkbaar ook heel erg gemist want ze bleef achter ons aan lopen. Ze kwam lekker bij mij op bed liggen, iets wat ze normaal maar even doet.

Medina van Marrakesh

Het plan voor vandaag was om naar een waterpark in Marrakesh te gaan. Helaas zou de gemiddelde temperatuur maar rond de 18 graden liggen en vonden pappa en mamma het te koud om te gaan zwemmen. We besloten om rustig aan te doen en de auto eerder in te leveren en de middag door te brengen in Marrakesh. Het was nog maar 15 kilometer rijden naar Marrakesh.

Helaas was er een of andere demonstratie waardoor de hoofdweg was afgesloten en we een omweg moesten maken. Het was chaos met overal auto’s, bussen, fietsers en brommers die door elkaar reden. We kwamen rond het middaguur aan bij het autoverhuurbedrijf. We gaven door dat we schade hadden aan de auto. Er werd naar gekeken maar niets voor in rekening gebracht.

We werden door de medewerker van het verhuurbedrijf naar onze accommodatie gebracht. Het was drukker dan vorige week en de weg naar de medina was om onbekende reden afgesloten. We maakten een omweg en werden vlak bij onze accommodatie afgezet. We hoefden alleen maar een klein steegje in te lopen en toen waren we al bij Riad Kech. We werden vriendelijk ontvangen en direct naar onze kamer gebracht. Het was net een klein paleis. Er was een slaapkamer, badkamer/toilet, woonkamer met een apart slaapgedeelte. In de woonkamer stond een ornament en een bank. De verlichting zorgde voor het effect van een sprookje. Super mooie kamer.

Op het dakterras kregen wij een kopje thee. Natuurlijk wilden we het  oude centrum nog even in. We hadden honger en wilden eerst iets eten. Op de toeristische hoofdstraat vonden we een restaurant waar plaats was. Helaas niet buiten maar binnen. We werden twee trappen opgeleid en kwamen helemaal boven uit. We konden in de lage ruimte amper staan en het was er benauwd. De airco werd aangezet en we gingen toch maar zitten. De ober was vriendelijk en de menukaart zag er goed uit. We bestelden en wilden net gaan kaarten toen het eten al gebracht werd. Super snel en een bord vol.

Tijdens het eten kwam er nog een Moslim bidden naar Mekka. De meneer legde zijn matje neer en begon met zijn gebeden. Wij hielden respectvol even onze mond en aten zwijgend verder. Het eten was goed maar zo veel dat we niet alles op kregen. Na het eten liepen we in de richting van de Koutoubia moskee, de grootste moskee van de stad. Opvallend is de 77 meter hoge minaret (toren) die je bijna vanaf ieder punt in Marrakesh kunt zien. Het was druk met verkopers rond de moskee en soms zelfs op het opdringerige af. Ook liepen er vrouwen die je van henna tattoos wilden voorzien. We liepen er omheen en daarna terug naar de souks om het Djemaa el Fna plein.

We verdwaalden in de wirwar van straatjes maar dat is nu net het leukste. We kwamen ook buiten de souks waar de toeristen waren verdwenen en de lokale bevolking hun boodschappen aan het doen waren. Mamma kocht bij een kraampje nog wat kruiden. Een jongen die Engels sprak, liep een stuk met ons op en vertelde nog het een en ander. We vroegen ons af waar we uit zouden komen maar uiteindelijk stonden we weer bij een bekend zijstraatje van het plein. Natuurlijk wilde hij geld hebben voor zijn rondleiding. Hij vroeg een belachelijk bedrag en toen pappa hem uitlegde dat we niets gingen betalen en weg liepen werd hij boos. We waren verbaasd toen we hem “motherf**ker”  hoorden zeggen. Wat een brutaliteit. We kochten allebei een trainingspak bij een van de winkeltjes voor een redelijke prijs. We liepen naar het plein waar het veel drukker was dan vorige week. We kochten natuurlijk een goedkoop en lekker fruitsapje.

We wilden ergens gaan zitten maar veel terrassen zaten vol. Uiteindelijk kwamen we terecht bij hetzelfde café restaurant als vorige week. Op zich niet erg want je hebt een goed uitzicht over het plein. We zagen vanaf het terras de zon ondergaan. We aten meteen iets kleins voor het avondeten. Pappa en Keyro namen pizza en mamma had köfte. Toen het donker was, liepen we terug naar Riad Kech. Alle spullen werden ingepakt en klaargezet. We hadden weinig zin om naar bed te gaan maar uiteindelijk lukte het ons toch om de slaap te vatten.

Take One

We sliepen uit tot 8:30 uur en pakten de laatste spullen nog in. We hadden voordat we vertrokken nog een lekker ontbijt bij het zwembad. De eigenaar kwam nog vragen of alles naar wens was en wilde Ronac wel daar houden.

In ruil voor een paar dromedarissen kon het wel besproken worden, zei pappa. Uiteindelijk ging Ronac natuurlijk gewoon met ons mee

We reden door Ouarzazate, een vrij nieuwe stad die in 1928 werd opgebouwd vanuit het niets. Het was een garnizoensstad om te fungeren voor het Franse vreemdelingenlegioen. De stad diende om het grensgebied van de Sahara en de opstandige Berbervolken in de gaten te houden. Tegenwoordig is de stad vooral bekend om de grootste filmstudio ter wereld, de Atlas Studios. De stad wordt ook wel het “Hollywood van Marokko” genoemd. Er is een nieuw en een oud studiocomplex.

Het oude complex is toegankelijk gemaakt en het is een soort van museum. Wij bezochten het oude complex en zagen verschillende decors die gebuikt waren voor bekende films. Hier werden onder andere films als Gladiator, Jewel of the Nile, Kundun, Passion of Christ, Ben Hur, Asterix & Obelix, Kindom of Heaven en vrij recent de film Babel en serie Game of Thrones. Het was verbazingwekkend hoe de decors zijn opgebouwd.

Veel is van piepschuim en wordt met de hand beschilderd zodat het er echt uitziet. Achter het decor staan houten constructies die het decor omhoog houden. Ongelofelijk, zo waren we in een Chinese tempel en niet veel later weer in een Griekse tempel of bij de piramides.

We tilden met gemak een reuze rotsblok en Ronac was voor even een farao. Leuk om de wereld van de filmindustrie eens van een andere kant te bekijken. Na de filmstudio reden we weer richting de Tizi ’n Tichka. We namen een andere route dan de eerste keer. Eeuwen lang trokken de “Blauwe mannen” uit de woestijn (de Touaregs) via deze karavaanroute met hun kamelen en handelswaar de woestijn door. Slaven, goud, zout, thee, suiker enzovoort werden meegenomen dwars door de onmetelijke Sahara om in verschillende handelscentra van eigenaar te verwisselen.

Eén van de belangrijkste handelsroutes liep vanuit Timboektoe (Mali) via Zagora, de Dra-vallei, de vallei van Ounila en Marrakech naar Essaouira. We kwamen door Aït Ben Haddou waar het nu een stuk drukker was. Het was een vrij rustige maar goede weg en er was veel te zien que gesteente, valleien, dorpjes en uitzichten.

We kwamen langs de ruïnes van kasbah Tamdaght en langs het dorp Telouet. De weg werd steeds slechter en op een aantal plaatsen waren ze de weg ook aan het herstellen. Soms vroegen we ons wel af of het de juiste route was en we goed reden. Ronac werd weer misselijk en we stopten op sommige plaatsen om te genieten van al het moois. Vooral het contrast tussen het droge rood-oranje landschap en het uitbundige groen langs de oevers van rivier was opmerkelijk.

Hier en daar zagen we vrouwen die hun was doen en te drogen legden op de rotsen. De route was uiteindelijk wel een uur of anderhalf uur langer dan die op de heenweg. Net voor het hoogste punt draaiden we de doorgaande weg weer op. Ook hier veel wegwerkzaamheden dus echt opschieten deed het niet. Uiteindelijk arriveerden we rond de klok van 16:30 uur bij Palais Ghiat.

Het hotel is gelegen tussen de akkers bij één van de voorsteden van Marrakesh. We belden aan bij de dichte poort maar er werd niet opgedaan. We probeerden rond te rijden maar dat lukte niet. We draaiden om en keerden terug en toen ging het hek ineens wel open? We checkten in en kregen thee en cake op het terras.Het hotel had een mooie tuin en een zwembad. Er liep een pauw rond die af en toe zijn veren showde en later kwam er ook een puppy aanlopen.

Ronac was helemaal verliefd op het kleine hondje. Ik ging even zwemmen in het zwembad, lekker verfrissend. In de omgeving was niets te doen dus aten we bij het hotel.

Het eten viel een beetje tegen. De kiptajine was niet echt mals en na het eten werd de tafel ook niet afgeruimd. We speelden nog wat spelletje smet de kaarten en gingen daarna naar bed.

Oasis du Fint

We deden vandaag rustig aan en hadden niet echt iets op het programma staan. We bleven wat langer in bed liggen en zaten pas om 10:00 uur aan het ontbijt. Op aanraden van de eigenaar maakten we een uitstapje naar de oase van Fint. Het ligt op slechts 12 kilometer van Ouarzazate.

Een deel van de weg er naar toe is geasfalteerd maar dan verandert de omgeving en rijden we door een soort van maanlandschap. Het is een steenwoestijn en de weg bestaat uit grind. We zien een enkele auto maar verder alleen maar een droog en dor landschap en veel stenen. Zomaar ineens doemt de oase voor ons op. Een groene zee van palmbomen met een paar dorpjes en een rivier.

De oase ligt tussen de bergen van de hoge Atlas en de anti Atlas.  We reden de berg af naar beneden voor een bezoek aan de oase. Vlak voor de oase probeerden mannetjes ons te ronselen om de auto te parkeren met de reden dat we met de auto niet verder mochten rijden. We trapten er niet in en reden verder. Een tiental meter hetzelfde verhaal. Iedereen wilde onze gids zijn et cetera. We reden uiteindelijk achter iemand aan die ons leidde naar de parkeerplaats die ook op onze navigatie stond.

Net voor we de parking opreden, kwam er een vrouw met ezel langs. Er was eigenlijk geen ruimte voor haar om te passeren maar ze duwde haar ezel gewoon door. We horen een schurend geluid langs de auto. De takken die op de ezel gebonden waren, krasten in onze auto, ai, ai. Nou ja, we konden er nu niets meer aan doen en zouden het wel horen als we de auto moeten inleveren.

We gaven de jongen aan dat we zelf een rondje wilden lopen en dat respecteerde hij. De oase is nog niet zo heel lang bewoond en degenen die er wonen, zijn vooral voormalige slaven uit het zuiden. Het grootste deel van de oase is nog authentiek en heerlijk rustig. Toch hebben de laatste jaren ook de touringcars hun weg gevonden naar deze prachtige plek. Vandaag was het nog niet druk en we liepen door de oase met zijn akkers, boomgaarden en palmen.

Bij de rivier waren vrouwen de was aan het doen en kinderen waren aan het voetballen. We bleven even staan kijken bij alle bezigheden en liepen toen verder. Aan de overkant van de rivier lag een kleinschalig hotel. Vanaf het terras had je een prachtig uitzicht over de omgeving. We liepen terug naar de auto en besloten om in het restaurant nog wat te drinken. We kregen pindanootjes en een heel groot brood dat gebakken was in de traditionele oven.

We hadden niet veel honger maar namen uit beleefdheid toch allemaal een stukje. We kregen gezelschap van een lieve poes en een Italiaans stel met hun gids. De eigenaar kwam er ook bij zitten en we hadden wat leuke gesprekken. Toen we ons drinken op hadden, besloten we om verder te gaan. Onze volgende stop was het Cinema museum en de Taourirt kashba ten oosten van de stad Ouarzazate.

Het was niet ver rijden en we vonden direct een parkeerplek. We brachten een bezoekje aan het Cinema Museum. Het was best leuk om hier even rond te wandelen. We zagen foto’s, ornamenten, kleding en decorstukken die voor films zijn gebruikt. Ook was er een zaal met oude filmapparatuur. Het was jammer dat het ontbrak aan uitleg.

Nergens stond iets bij dus we hadden geen idee in welke films de rekwisieten waren gebruikt. Na het museum staken we de weg over naar de Taourirt kashba. Het dorp werd in de 13e eeuw gesticht en rond 1920 werd een grote vesting gebouwd op de overblijfselen van het oude fort. In de jaren 90 werd jet met hulp van UNESCO gerestaureerd. We liepen eerst om de kashba met zijn hoge kantelen en versierde gevels heen.

De kashba werd als decor gebruikt bij het draaien van meerdere films zoals ‘Jewel of the Nile’ en ‘Lawrence of Arabia’. We besloten om geen tour te doen en liepen zelf door het openbare gedeelte met de wirwar van straatjes. Een verkoper van tapijten wees ons een hotel waar we vanaf het dakterras een geweldig uitzicht hadden. De eigenaar was een Fransman en zeer vriendelijk. Het hotel was echt een pareltje.

Na ons tochtje door de straatjes waren we toe aan iets verfrissends. We wilden een ijsje halen. De eerste verkoper kon de sleutel van zijn diepvries niet vinden dus liepen we naar de tweede en kochten daar een lekker ijsje. Na de verfrissing liepen we terig naar de auto. We gaven de beveiliger een paar dirham en reden terug naar Dar Farhana.

Hier besteedden we onze vrije tijd lekker aan het zwembad en op het dakterras. ’s Avonds was het opnieuw genieten van het heerlijke eten dat door het personeel van Dar Farhana werd klaar gemaakt. De tajine was toch weer anders dan we hem elders hadden gehad. We lagen wat later in bed maar hebben morgen dan ook weer een rustige dag.