Fietsroute VWO

Ik werd rond 12:00 uur bij Tristan opgehaald na een leuk feestje. ’s Middags kon ik niet uitrusten en zou ik met mijn vriendjes Glenn en Tijmen, mamma, Elles (mam Glenn) en Marcel (vader Tijmen) de fietsroute fietsen naar onze nieuwe school. Mijn fiets stond voor onderhoud bij de fietsenwinkel dus mocht ik de fiets van Naomi (zus Glenn) gebruiken. Met z’n zessen gingen we op pad. Heel erg ingewikkeld was de route niet.

Op sommige plekken is het goed opletten met oversteken maar veelal fietsen we over fietspaden. Na ongeveer 35 minuten stonden we bij de poort van Porta Mosana in de wijk Heer. We besloten direct terug te fietsen en met zijn allen een ijsje te gaan eten bij ijssalon Pimpernelleke in Vroenhoven. Met al die calorietjes die we verbrand hebben tijdens het fietsen, geen probleem. De vader van Tijmen trakteerde ons allemaal, dank je wel Marcel! Ik bleef samen met Tijmen bij Glenn spelen en was pas rond 18:00 uur thuis. In de avond ging ik op tijd naar bed want morgen staat er opnieuw een activiteit op de agenda waar ik naar toe moet.

Afscheidswedstrijd JO13-1

Moe, moe, moe was ik na mijn schoolverlaterskamp. Toch ging ik vanavond nog voetballen. Er was afsluiting van het seizoen van de JO13-1. Er werd op het voetbalveld bij RKKVL/Polaris een partijtje gevoetbald, kinderen tegen de ouders. Veel van mijn vriendjes die naar het kamp waren geweest lieten verstek gaan. Ik was niet echt vooruit te branden maar eenmaal daar was het toch wel gezellig.

Er waren twee moeders de het aandurfden om mee te doen. Audrey, de moeder van Donné, was bloed fanatiek en mamma deed een beetje mee voor spek en bonen hihi. Uiteindelijk lukte het de ouders toch te winnen met één doelpunt verschil. Ook werd bekend dat we nog kampioen kunnen worden als we de wedstrijd tegen Amby nog kunnen inhalen.

Onze grootste concurrent Scharn had afgelopen maandag verloren van RKVVL/Polaris. Amby heeft in totaal maar vier wedstrijden gespeeld en hoogstwaarschijnlijk gaat het inhalen van de wedstrijd niet lukken. Logisch zou zijn als de gespeelde wedstrijden van Amby in mindering gebracht zouden worden bij de andere clubs. Zo is er een eerlijk beeld en stand in de competitie Wij staan dan op punten gelijk met Scharn maar met een veel beter doelsaldo.

Eigenlijk zijn we dus gewoon KAMPIOEN! Helaas geen echt feestje maar toch. Na het voetballen brachten pappa en mamma mij naar mijn vriendje Tristan die jarig was geweest en een slaapfeestje hield. Er waren bijna alleen maar meisjes. We speelden spelletjes en het was erg leuk. Helaas was ik te moe en viel ik rond 00:00 uur in slaap.

Schoolverlaterskamp

Na de laatste CITO toetsen in april ,deden we in groep 8 eigenlijk niet veel meer. We maakten uitstapjes naar verschillende musea, de Waterleiding Maatschappij, lezing over traumachirurgie en nog veel meer. Deze week gingen we op schoolverlaterskamp. Alle groepen 8 vertrokken in kleine groepjes op woensdagochtend op de fiets naar Zutendaal. Tante Lucia was samen met Marcel, de vader van mijn vriendje Tijmen, begeleider van ons groepje.

We werden door veel ouders uitgezwaaid. Onderweg werden allerlei spelletjes gedaan en we arriveerden rond 13.00 uur bij de Woushoeve. Het is een oude boerderij uit de 17e eeuw die is omgebouwd tot grote hoeve en waar onder andere jeugdverenigingen en scholen kampen kunnen verzorgen. De hoeve is mooi gelegen tussen de bossen. In de middag volgde er nog meer activiteiten. Beide avonden was er een avondprogramma met onder andere de JFK Got Talent show waarbij iedere groep zijn ingestudeerde dansje presenteerde.

Er werd met 20 jongens op de slaapzaal natuurlijk maar weinig geslapen. Op donderdag gingen we met bussen naar een zwembad in de buurt. Op vrijdag werden alle spullen weer ingepakt voor onze terugreis. Onderweg werd gestopt bij de bioscoop in Lanaken en zagen wij de film “Jurassic World 2, Fallen Kingdom. We arriveerden uiteindelijk na 16:00 uur pas bij school waar veel ouders en opa’s en oma’s stonden te wachten.

Oma Evelien had een dik uur staan wachten want er was doorgegeven dat we rond 14:30 – 15:00 uur zouden aankomen. Ik was goed moe van de actieve dagen met maar weinig slaap. Toch was het terugkijken op een leuk kamp en de afgelopen schooljaren.

Slaapfeestje

Mijn laatste kinderfeestje werd een slaapfeestje. Ik had zelf het programma bedacht. Tristan was gisteravond al gekomen omdat zijn vader ergens naar toe moest en hij logeerde dus gezellig twee nachten bij mij.  Mijn andere vrienden (Glenn, Dayno en Jochem) kwamen om 19:00 uur in de avond. Dayno was niet helemaal lekker en zou jammer genoeg niet blijven slapen. We luisterden heel chill naar wat muziek en maakten ons daarna klaar voor het watergevecht.

Vanmiddag hadden Tristan, Ronac, mamma en ik al wat waterballen gemaakt. We vulden de waterpistolen en emmers en begonnen aan het gevecht. Mijn vriendin Quincy en Ronac mochten ook meedoen. We waren in twee teams verdeeld en slopen door de brandgangen en straten. We waren nog maar net bezig toen een meneer boos naar buiten kwam en onze emmers leeg gooide. Hij beschuldigde ons er van dat we zijn ramen hadden nat gemaakt. Hij was heel boos en toen ik hem netjes zei dat we op een openbare straat waren, werd hij nog kwader en wilde hij mijn ouders spreken. Ik nam hem mee naar pappa en mamma en die wisten het uiteindelijk te sussen. Natuurlijk dachten zij ook er het zijne van. Ik vond het een aansteller voor dat kleine beetje water. Wellicht is hij zelf nooit jong geweest en heeft hij geen kinderen of kleinkinderen. We gingen verder en vermeden het huis van de zielenpoot.

We renden en werden allemaal wel getroffen. Sommige waren kletsnat. We kleden ons om en gingen een film kijken. Het werd de horrorfilm “It”, lekker griezelen dus. Nu zouden we weten wie er stalen zenuwen heeft. Tussendoor kwamen pappa en mamma ons voorzien van broodjes hamburger van de barbecue en ijsjes. Tristan schrok zich later een hoedje toen hij de lamp aan deed en deze begon te knipperen. Ik zei hem dat het een geest was en even geloofde hij mij ook.

We hebben er met zijn allen hard om kunnen lachen. Dayno voelde zich beter dan de afgelopen dagen en mocht na overleg met zijn vader toch blijven slapen. De matrassen en luchtbedden werden alvast neergelegd. Na de film was het tijd om te gaan gamen. Pappa en mamma vroegen ons rond 1:00 uur of we wilden gaan slapen maar daar hadden we geen zin in natuurlijk. Om 2:00 uur moesten we alles uitdoen maar slapen deden we nog niet.

Uiteindelijk kregen we rond 3:30 uur de laatste waarschuwing en besloten we om toch maar enkele uurtjes te slapen. De eerste was om 7:30 uur alweer wakker en het duurde niet lang voordat we allemaal wakker waren. We gingen gamen en popcorn eten. Pappa en mamma zorgden om 11:00 uur voor een uitgebreid ontbijt onder andere bestaande uit broodjes, saucijzenbroodjes en gebakken ei met spek. Iedereen werd rond 12:00 uur weer opgehaald door zijn ouders. Het was een leuk en cool feestje vond ik.

Boudewijn Sendentoernooi

Voor de hele familie was het verplicht het hele weekend doorbrengen op de velden van Leonidas. Mamma was op vrijdagavond al begonnen als vrijwilliger voor de EHBO post, zaterdag moesten Ronac en pappa voetballen en vandaag ik. Tussendoor hielpen pappa en mamma nog als vrijwilligers mee bij diverse activiteiten omdat er zoals ieder jaar ook nu weer te weinig vrijwilligers waren.

Zaterdagavond was er een feestavond voor de vrijwilligers waarbij Ronac nog flink uit zijn bol ging met een nieuw vriendinnetje (Lani) en wat trainers. Onze wedstrijden vandaag gingen best goed al hadden we het soms wat zwaar door het warme weer. We wonnen er drie, speelden er eentje gelijk en verloren er eentje. Er was tussen ouders van twee teams nog een relletje en ze gingen bijna met elkaar op de vuist, hoorden wij achteraf.

Gelukkig kregen wij er niets van mee. Aan het einde van de middag was het toernooi voor ons voorbij. Ronac ging bij Fay, een ander vriendinnetje, spelen. Hoe krijgt hij het voor elkaar bij alle meisjes? Ik ging met mijn vriend Glenn mee en later op de middag naar huis. Pappa en mamma kwamen uiteindelijk pas rond 20:30 uur thuis en hadden eten van de Chinees meegenomen. Het was een druk met leuk voetbalweekend.


Ook Ronac’s team kreeg een beker

Belgisch voetbaltoernooi

Afgelopen weken heb ik goed getraind met voetballen. Zelfs na mijn judoles op donderdag ging ik nog door naar de voetbaltraining. Ik vind het echt super leuk en voel me al helemaal thuis in het team. Vandaag deden wij mee aan een toernooi in België. Het was wel erg vroeg verzamelen (8:30 uur) en best frisjes. Gelukkig kwam al snel het zonnetje door. We speelden 5 tegen 5 . Gelukkig was niet iedereen uit ons team erbij zodat we maar drie wissels hadden.

De eerste wedstrijd werd in de laatste halve minuut verloren. Onze tweede wedstrijd liep goed en deze wisten we te winnen. Het was een hele rare gewaarwording dat de trainers uit België in het veld staan om hun spelers van adviezen te voorzien. Het leek meer op een extra speler en ik vond het soms zelfs een beetje hinderlijk. Onze laatste twee wedstrijden verloren we nipt. Ondanks dat hadden we een leuke ochtend en kregen we toch een medaille voor het behalen van de derde plaats.

Rust zacht lieve Ushi

Sinds afgelopen week ging het ineens niet zo goed met Ushi. Het laatste jaar kampte ze al vaker met een verkoudheid die pas na dubbele dosissen antibiotica over gingen en werd ze steeds magerder. Diverse bloedonderzoeken lieten zien dat ze buiten de verkoudheid in goede gezondheid was en het mager worden bij de ouderdom hoorde. De afgelopen dagen at ze nauwelijks en begon steeds minder te drinken. Ze leek met de dag zwakker te worden.

Ze plaste veel maar niet meer op haar kattenbak en lag suf in het raamkozijn of op de grond. Ze bleef toch nog naar boven gaan, sprong op en van het hoge bed op de slaapkamer en wilde aangehaald worden. Ze leek geen pijn te hebben en vanwege haar leeftijd wilden pappa en mamma haar niet te veel stress geven door naar de dierenarts te gaan. Ze is achttien jaar en dat is best oud voor een poes. Gisterenavond was ze heel afwezig en lag ze alleen maar op de grond voor zich uit te staren. Mamma had het idee dat het niet lang zou duren tot haar lijfje het op zou geven. Ze ging bij haar gaan zitten en zei dat ze niet langer hoefde te strijden als haar lichaam niet meer wilde en ze ons mocht verlaten als ze dat wilde.

We gingen met zijn allen om haar heen zitten. We gaven onze tranen de vrije loop en hadden veel verdriet. Zo sterk als ze is stond ze later toch weer op en liep helemaal met me mee naar zolder om bij mij op bed te gaan liggen. Ze ging later ook weer naar beneden om even op bed te klimmen bij mamma en zat later op de avond ook nog bij pappa beneden. Uiteindelijk heeft ze vannacht toch rust gevonden en is Ushi overleden.

Pappa en mamma hebben even moeten zoeken en vonden haar achter één van de schotten op zolder. Ze was hier waarschijnlijk achter gekropen om rustig van ons heen te gaan. Iedereen was vanochtend uit zijn doen en liep te huilen. Ondanks het verdriet dat wij hadden zijn wij naar school gegaan en pappa en mamma naar hun werk. We hadden Ushi in een mandje gelegd zodat we haar in de avond konden begraven. Pappa had besloten dat ze in de achtertuin moest komen. Hij vond dat ze dicht bij ons moest blijven. Op deze plaats heeft ze gewoond, is ze gelukkig geweest, is ze gestorven en hier wordt ze begraven zei hij resoluut.

We moesten een groot en diep gat graven en dat was niet gemakkelijk in het kleine stukje grond dat we in de tuin ter beschikking hadden. Het lukte pappa met veel moeite en in de avond hebben we haar met zijn vieren begraven. Ronac had op school een mooie tekening gemaakt die we in haar graf legden. Ronac wilde Ushi in haar laatste rustplaats leggen en we hielpen allemaal bij het dichtmaken van haar graf. Ronac had een mooie gedenksteen gemaakt die we boven op het graf legden.

Ik kon niet weggaan bij het graf en bleef maar huilen. Onze allerliefste Ushi is er vanaf vandaag niet meer. Wat zullen we haar enorm gaan missen. Nooit meer iemand die thuis op ons wacht, geen knuffeltjes meer, geen dief die ons vlees van het brood eet, niemand die stiekem onze melk drinkt, niemand die ons wakker maakt met een zacht gemiauw of een pootje in ons gezicht. Lieve, lieve Ushi rust zacht, we zullen altijd van je houden en je nooit en te nimmer vergeten.

Gazelle Esprit

Het heeft wat weken geduurd maar eindelijk kon ik mijn nieuwe fiets gaan ophalen. Mijn oude fiets was al een tijdje te klein. Na de zomervakantie ga ik naar het voortgezet onderwijs en moet ik naar de andere kant van de Maas gaan fietsen. Tijd voor een goede stevige fiets vonden pappa en mamma. Bij fietsenwinkel de Beente hadden we weken geleden een Gazelle Esprit fiets besteld. Pappa en ik gingen na mijn voetbalwedstrijd met de auto naar de fietsenwinkel toe. Mamma was op de fiets gegaan zodat we samen terug konden fietsen. De laatste dingen werden afgehandeld en uitgelegd en toen kon ik op mijn nieuwe fiets naar huis. We fietsten binnen een half uurtje terug van Heugem naar Daalhof. Ik ben super blij met mijn nieuwe fiets en hij fietst ook nog eens heerlijk.

TAP Air

We hadden geen zin om dit prachtige land te verlaten maar helaas was onze vakantie om. We hadden rond 8:00 uur een lekker ontbijtje op het dakterras van Riad Kech. We werden rond 9:00 uur opgehaald door een chauffeur van het autoverhuurbedrijf en hij bracht ons naar het vliegveld. Wat een ongelofelijk goede service. Echt een bedrijf om aan te bevelen.

We waren binnen een half uur bij het internationale vliegveld. We konden al inchecken maar er stond een mega lange rij. Het schoot totaal niet op en we verveelden ons al snel. Blijkbaar moesten we ook een formulier invullen voor de controle dat we het land zouden verlaten. Alle bakjes waar de formulieren in zouden moeten liggen, waren leeg.

We gingen er naar op zoek en samen met pappa vond ik ze helemaal in de vertrekhal bij de douane. Ook hier stond weer een enorme rij maar dit ging iets sneller dan bij de incheckbalie. De veiligheidscontroles door en daarna werd het wachten op het vertrek van het vliegtuig. De vlucht met TAP Air verliep allemaal redelijk op schema.

Onze terugvlucht ging via Lissabon in Portugal. We hadden ruim voldoende tijd om over te stappen en konden zelfs bij McDonalds een hamburger eten. We landden weer op Zaventem Airport in Brussel en werden door Edie opgewacht. Met de auto bracht Edie ons in iets meer dan een uur weer thuis. We waren dolblij om Ushi weer te knuffelen. Zij had ons blijkbaar ook heel erg gemist want ze bleef achter ons aan lopen. Ze kwam lekker bij mij op bed liggen, iets wat ze normaal maar even doet.

Medina van Marrakesh

Het plan voor vandaag was om naar een waterpark in Marrakesh te gaan. Helaas zou de gemiddelde temperatuur maar rond de 18 graden liggen en vonden pappa en mamma het te koud om te gaan zwemmen. We besloten om rustig aan te doen en de auto eerder in te leveren en de middag door te brengen in Marrakesh. Het was nog maar 15 kilometer rijden naar Marrakesh.

Helaas was er een of andere demonstratie waardoor de hoofdweg was afgesloten en we een omweg moesten maken. Het was chaos met overal auto’s, bussen, fietsers en brommers die door elkaar reden. We kwamen rond het middaguur aan bij het autoverhuurbedrijf. We gaven door dat we schade hadden aan de auto. Er werd naar gekeken maar niets voor in rekening gebracht.

We werden door de medewerker van het verhuurbedrijf naar onze accommodatie gebracht. Het was drukker dan vorige week en de weg naar de medina was om onbekende reden afgesloten. We maakten een omweg en werden vlak bij onze accommodatie afgezet. We hoefden alleen maar een klein steegje in te lopen en toen waren we al bij Riad Kech. We werden vriendelijk ontvangen en direct naar onze kamer gebracht. Het was net een klein paleis. Er was een slaapkamer, badkamer/toilet, woonkamer met een apart slaapgedeelte. In de woonkamer stond een ornament en een bank. De verlichting zorgde voor het effect van een sprookje. Super mooie kamer.

Op het dakterras kregen wij een kopje thee. Natuurlijk wilden we het  oude centrum nog even in. We hadden honger en wilden eerst iets eten. Op de toeristische hoofdstraat vonden we een restaurant waar plaats was. Helaas niet buiten maar binnen. We werden twee trappen opgeleid en kwamen helemaal boven uit. We konden in de lage ruimte amper staan en het was er benauwd. De airco werd aangezet en we gingen toch maar zitten. De ober was vriendelijk en de menukaart zag er goed uit. We bestelden en wilden net gaan kaarten toen het eten al gebracht werd. Super snel en een bord vol.

Tijdens het eten kwam er nog een Moslim bidden naar Mekka. De meneer legde zijn matje neer en begon met zijn gebeden. Wij hielden respectvol even onze mond en aten zwijgend verder. Het eten was goed maar zo veel dat we niet alles op kregen. Na het eten liepen we in de richting van de Koutoubia moskee, de grootste moskee van de stad. Opvallend is de 77 meter hoge minaret (toren) die je bijna vanaf ieder punt in Marrakesh kunt zien. Het was druk met verkopers rond de moskee en soms zelfs op het opdringerige af. Ook liepen er vrouwen die je van henna tattoos wilden voorzien. We liepen er omheen en daarna terug naar de souks om het Djemaa el Fna plein.

We verdwaalden in de wirwar van straatjes maar dat is nu net het leukste. We kwamen ook buiten de souks waar de toeristen waren verdwenen en de lokale bevolking hun boodschappen aan het doen waren. Mamma kocht bij een kraampje nog wat kruiden. Een jongen die Engels sprak, liep een stuk met ons op en vertelde nog het een en ander. We vroegen ons af waar we uit zouden komen maar uiteindelijk stonden we weer bij een bekend zijstraatje van het plein. Natuurlijk wilde hij geld hebben voor zijn rondleiding. Hij vroeg een belachelijk bedrag en toen pappa hem uitlegde dat we niets gingen betalen en weg liepen werd hij boos. We waren verbaasd toen we hem “motherf**ker”  hoorden zeggen. Wat een brutaliteit. We kochten allebei een trainingspak bij een van de winkeltjes voor een redelijke prijs. We liepen naar het plein waar het veel drukker was dan vorige week. We kochten natuurlijk een goedkoop en lekker fruitsapje.

We wilden ergens gaan zitten maar veel terrassen zaten vol. Uiteindelijk kwamen we terecht bij hetzelfde café restaurant als vorige week. Op zich niet erg want je hebt een goed uitzicht over het plein. We zagen vanaf het terras de zon ondergaan. We aten meteen iets kleins voor het avondeten. Pappa en Keyro namen pizza en mamma had köfte. Toen het donker was, liepen we terug naar Riad Kech. Alle spullen werden ingepakt en klaargezet. We hadden weinig zin om naar bed te gaan maar uiteindelijk lukte het ons toch om de slaap te vatten.