Blejski Vintgar

We werden rond 8:00 uur wakker en hadden de klok bijna rond geslapen. Buiten viel wat miezelregen en we hoopten dat het wat op zou gaan klaren. We begonnen met een lekker ontbijt van broodjes met zalm en komkommer. Ronac had daar niet veel trek in en nam vanille yoghurt. Na het ontbijt bleven we nog even zitten en luisterden we naar “Mamma Appelsap” liedjes. Het zijn liedjes in andere talen, vooral Engelse liedjes, waarin mensen een Nederlandse tekst horen. Je hoort dus andere woorden dan die er eigenlijk zijn. Sommige zijn echt heel leuk en grappig.

We vertrokken rond 9:30 uur met de auto naar de Vintjar kloof (Blejski Vintgar). Het was nog geen tien minuutjes rijden. De parkeerplaats stond bijna vol en er stonden ook een paar touringcars (met bejaarden). Druk was het wel maar dat weet je in het hoogseizoen. Bovendien noemt men dit één van de mooiste kloven die je zeker bezocht moet hebben in Slovenië en daarom zal het ook zo populair zijn.

We parkeerden de auto op de plaats die de parkeerwacht ons aanwees en liepen het stukje naar de kassa aan het begin van de kloof. Het was buiten de kloof al mooi en nadat we bij het loket de kaartjes kochten, konden we verder de kloof in. Veel mensen begonnen aan de wandeling en dat bleek een klein voordeel te zijn. Het pad was vrij smal en je moest wachten om de terugkerende mensen te laten passeren. Gelukkig verspreide de mensenmassa zich een beetje en liepen we niet alleen maar in optocht.

De kloof werd in 1891 bij toeval ontdekt en werd twee jaar later toegankelijk gemaakt voor publiek. De kloof is ongeveer 1,6 kilometer lang en uitgesleten door de Radovna rivier.  Het eerste stuk van de wandeling liepen we over hangende houten vlonderpaden.

Het snelstromende water van de Radovna rivier zorgt voor stroomversnellingen en kleine watervallen. De kleur van het water verschilde, van groen tot turquoise en sterk afhankelijk van de lichtinval. Het water was zeer helder en we konden zelfs vissen zien zwemmen. Ik vond het zo mooi dat ik het allemaal mocht vastleggen met de spiegelreflexcamera van mamma.

Zelfs Ronac die vooraf mopperde dat hij niet wilde wandelen, vond het prachtig. Halverwege konden we tot aan de rivier komen waar allemaal opeengestapelde steentjes lagen.

Pappa en Ronac bouwden er ook een torentje. Op het einde van de kloof kwamen we bij een brug die hoog over de kloof hangt. Hieronder stortte de rivier de Radovna een aantal meters naar beneden met daverend geweld. We werden gewoon nat van de nevel van het opspattende water.

Aan het einde van de kloof kregen we een ijsje en toen liepen we terug. We reden terug naar het appartement voor de lunch. Helaas was de bakker aan het einde van de straat dicht. We besloten om te voet naar het meer van Bled te lopen en daar ergens te lunchen. Het was ongeveer 15 minuten lopen van ons appartement. De lucht was weer aan het dicht trekken en we hoopten dat het droog zou blijven. We hadden een lunch bij een Camping restaurant langs het meer. Ronac en ik hadden een hamburger, pappa had ćevapčići (ook wel ćevapi genoemd) en mamma een maaltijdsalade met kip.

Het eten smaakte goed en nadat de buikjes weer gevuld waren liepen we verder rondom het meer. In het midden van het meer ligt een bosrijk eilandje (Blejski Otok) met een klein kerkje. De geschiedenis van het kerkje: Cerkev Marijinega Vnebovzetja (Maria Hemelvaartskerk) gaat terug tot de negende eeuw. Helaas stond het voor een groot gedeelte in de steigers wegens renovatiewerkzaamheden. Voor de Slovenen is het een populaire plek om te trouwen.

De traditie gaat dat de bruidegom zelf zijn bruid naar boven moet dragen, wel 99 traptreden. Pas dan mag het huwelijk tussen bruid en bruidegom voltrokken worden. We hadden het idee om met een bootje het meer op te gaan en het eiland te bezoeken maar het begon te regenen. We besloten om onze wandeling om het meer af te maken en ergens in het centrum van Bled iets te gaan drinken.

We liepen over vlonderpaden en op paden direct langs het meer. Op de kade zagen we de traditionele Pletna liggen. Het zijn Sloveense gondelboten waarbij de stuurman de boot voortduwt met houten peddels. Af en toe hoorden we hoe de bel van het kerkje op het eiland werd geluid. Toeristen kunnen de wensbel drie keer laten luiden en dan zal de wens die je daar doet, uitkomen.  Hoog boven het meer van Bled zagen we het indrukwekkende kasteel uittorenen.

Het zou stammen uit de 11e eeuw en hiermee de oudste vesting van Slovenië zijn. In het centrum zochten we naar een café of bar waar we wat konden drinken en meteen de WK finale voetbal zouden kunnen kijken. Natuurlijk hadden meer mensen zich dat bedacht en was het moeilijk om een plekje te vinden. Uiteindelijk zijn we bij een theehuis binnen gaan zitten. De finale ging tussen Frankrijk en Kroatië.

 

Iedereen in Slovenië steunde het voetbalelftal van Kroatië. Het duel begon op hoog niveau en Frankrijk kwam op voorsprong door een eigen doelpunt van een Kroaat. Gelukkig stond er na 10 minuten 1-1 op het scorebord. De Fransen kregen een strafschop en maakten er 2-1 van. In de tweede helft werd het 3-1 maar Kroatie gaf niet op. Het werd nog 3-2 maar uiteindelijk wist Frankrijk de finale te winnen met 4-2! Wat een monsterscore!

Tijdens de wedstrijd bestelden we een typisch Sloveens gebakje: Blesjka kremšnita (Bled Cream cake) uit Bled. Het recept werd bedacht door de manager van de banketbakkerij van Hotel Park. Het gebakje is van bladerdeeg met banketbakkersroom en slagroom er tussen en wordt bestrooid met poedersuiker. Het lijkt een beetje op de Nederlandse tompouce en wij vonden het heel lekker maar ook erg machtig.

Op de terugweg naar het appartement begon het hard te regenen. Bij het appartement aangekomen waren we tot op het ondergoed nat geworden. Omdat we laat hadden geluncht en ook nog gebak hadden gegeten, hadden wij geen honger. We keken nog een filmpje en gingen daarna naar bed. Morgen gaat onze reis verder in de richting van Kroatië.

Apartma Kobal in Bléd

De wekker ging midden in de nacht (3:10 uur). We bleven nog even 10 minuten liggen en stonden daarna op. Mamma hielp ons terwijl pappa de laatste spullen in de auto zette. We zitten echt flink volgepakt. Gelukkig hadden we nog dak dragers voor de nieuwe auto kunnen huren zodat we de dakkoffer konden bevestigen. Zo konden we de kampeerspullen toch meenemen.

We vertrokken om 4:25 uur richting de Kennedybrug omdat nu net dit weekend de Noorderbrug afgesloten bleek te zijn. De eerste drie uur leggen we ongeveer 420 kilometer en dan stoppen we voor een plaspauze en chauffeur wissel. Mamma stapt achter het stuur en komt direct in de file te staan. Gestaag rijdt het door maar echt opschieten doen we niet meer.

Als we weer rijden moeten we al snel weer stoppen omdat ik in de auto had overgegeven. Alles moest schoongemaakt worden en ook mijn kleren moest ik  uit doen. Eén geluk dat ik alleen wat had gedronken en nog niets had gegeten. We kunnen aardig doorrijden tussen Augsburg en München maar daarna beginnen de files opnieuw. Bij Rosenheim stond de hele snelweg vast en na de grensovergang met Oostenrijk bleef het ook nog file. We reden door de Karawankentunnel bij Villach naar Slovenië.

De tunnel ligt op de grens van Oostenrijk en Slovenië en gaat dwars door het Karawankengebergte heen. Na 8 kilometer kwamen we de tunnelbuis weer uit op Sloveens grondgebied. Hiervandaan was het nog ongeveer 17 kilometer tot het dorp Bled waar we onze overnachting hadden geboekt. Slovenië is een klein landje, één van de kleinste van Europa en qua oppervlakte ongeveer de helft van Nederland. Het grenst aan heel wat landen, Oostenrijk dus, Italië Hongarije en Kroatië. In het noordwesten vind je bergen en naar het oosten toe wordt het steeds vlakker. In de hoofdstad Ljubljana woont meer dan 10 % van de bevolking en men noemt het nog steeds geen grote stad.

Bij het verlaten van de snelweg zagen we al snel hoe mooi het was. We vonden Apartma Kobal in één keer en waren blij dat we gearriveerd waren. Het was ondertussen al 19:00 uur en we begonnen honger te krijgen. Mamma had eergisteren pastasaus gemaakt en die werd snel opgewarmd en de pasta en broccoli gekookt.

Al snel konden we aan tafel. We besloten aan de picknicktafel in de prachtige tuin te eten. Om het huis groeiden veel bloemen en planten. Er stonden fruitbomen, bramenstruiken en er werden verschillende groenten verbouwd. Na het eten bleek iedereen moe te zijn en om 21:00 uur gingen onze kaarsjes langzaam uit. Snel naar bed om wat uurtjes bij te slapen.

Afscheid basisschool

Na 8 jaar JF Kennedy basisschool is de tijd gekomen om afscheid te nemen en door te gaan naar het voortgezet onderwijs. Ik heb er totaal geen moeite mee om afscheid te nemen en heb zin om naar een nieuwe school te gaan. Een nieuwe fase met hopelijk wat meer uitdaging. Zoals ieder jaar werd er op de laatste schooldag door alle groepen opgetreden op het grote schoolplein. Het weer was super en het schoolplein stond vol met ouders, opa’s en oma’s. Het optreden van groep 8 op het liedje “Dura” van Daddy Yankee was als allerlaatste.

Er waren nog wat formaliteiten en daarna liepen we per twee door de erehaag die de leerlingen en leerkrachten van de school hadden gemaakt. Pappa, mamma en oma Evelien wachtten me op bij de uitgang. We liepen nog even terug om juffrouw Rosita te bedanken voor het laatste leerjaar. Volgens haar heb ik met VWO-TTO de juiste keuze gemaakt en ga ik er in de toekomst wel komen. We zullen het gaan mee maken.

Schoolverlatersdisco

Op de één na laatste schooldag was er in de avond een feestavond voor alle schoolverlaters en hun ouders. Het was buiten heel warm en zweten in de aula. Voordat het feest losbarstte, kregen we eerst een zijige speech van de directeur, pfff. Per klas werd er in de aula nog een demonstratie gegeven van onze ingestudeerde dans van het schoolkamp. Daarna konden wij het apart ingerichte discolokaal in en bleven de ouders in de aula of buiten. Na twee uurtjes was het afgelopen. Ik had verwacht dat er wel wat meisjes emotioneel zouden zijn maar dat bleek niet echt het geval te zijn.

Clubkampioenschap

Het was vandaag weer tijd voor mijn judo examen en het jaarlijkse clubkampioenschap. Er werd begonnen met de examens. Eerst kregen we een demonstratie van twee jonge wedstrijdjudoka’s en daarna waren wij zelf aan de beurt. Per lesgroep werden we de mat opgeroepen om bepaalde worpen uit te voeren. Nadat alle groepen geweest waren, was de uitreiking van de banden en slippen. Een voor een werden we door meester Erik opgeroepen.

Voor iedereen had hij een persoonlijke motivatie. Tegen mij zei hij: Ronac, jij hebt een talent, ga zo door! Ik kreeg de oranje slip voor aan mijn gele band. Na de lunchpauze werden we naar gewicht ingedeeld en kwam ik tegen 2 jongens van een groep hoger en eentje uit mijn eigen groep. Mijn eerste wedstrijd ging best goed. Ik kwam met een wasari voor te staan maar in de laatste 20 seconden wist mijn tegenstander mij op de grond te werken in een ippon. Ik verloor hierdoor direct de wedstrijd.

Mijn tweede wedstrijd werd een gelijkspel en we moesten nog een paar  minuten langer doorgaan zodat de scheidsrechter kon bepalen wie het meest aanvallend was. De overwinning ging naar mijn tegenstander maar ik was het hier niet geheel mee eens. De laatste wedstrijd was tegen Milan, een jongetje uit mijn groep en hij was erg wild. Ik was onder de indruk en verloor van hem. Voor mijn gevoel had er meer ingezeten dan de vierde plek. Bij de prijsuitreiking was er ook nog een prijs voor de mooiste stijl en veelbelovende judoka. Ik werd door meester Erik en de jury genoemd om mijn mooie stijl en soepele bewegingen. Helaas won ik de prijs niet maar vond ik het wel knap dat ik toch iets heb kunnen laten zien.

PEP (Persoonlijk Eind Project)

De laatste weken op school staan in teken van afscheid nemen. Iedere leerling dient mee te doen aan PEP (Persoonlijk Eind Project). Je mag dit alleen doen of samen. In eerste instantie zou ik samen met Dayno, Levi en Glenn het project doen over Egypte maar een paar weken geleden besloten Glenn en ik om het samen over China te doen.

We hadden niet veel tijd meer om er iets uitgebreids van te maken maar wisten er toch nog een leuke presentatie van te maken. Er waren achteraf wel wat foutjes in de informatie geslopen. Zo zijn Vietnamese loempia’s natuurlijk geen origineel Chinese gerecht hihi. In onze klas was er in tegenstelling tot de andere groepen 8 wel met redelijk serieuze onderwerpen gewerkt.

Zo waren er presentaties over hersentumor, ridders en kastelen, Spanje, Egypte en trompet spelen. In de andere klas ging het over snoep, frisdrank en er was zelfs één presentatie (lees televisie waar je het spel op kon spelen) over Fortnite, een computerspel dat ik graag speel. Vlak voor de afgesproken eindtijd ruimden we op en gingen we naar huis. Dat zit er ook weer op.

De Lion King

Oma Evelien en Edie hadden een familiedagje gepland. We verzamelden in Geleen waar nog even koffie werd gedronken. Keyro ging bij Ton en Lucia in de auto en oma Evelien en Edie kwamen bij ons in de auto. Halverwege maakten we een stop om even iets te drinken. We kwamen er ook achter dat Ton en Lucia een andere weg hadden genomen. Uiteindelijk waren zij iets eerder in Scheveningen. Scheveningen is een stadsdeel van Den Haag en bekend als badplaats.

We parkeerden in een van de parkeergarages en liepen te voet richting de boulevard. We kwamen langs het Kurhaus, een groot hotel aan de boulevard langs het strand. In 1818 werd hier een houten paviljoen met een badhuis gesticht. Het werd zeer succesvol en in 1856 werd het badhuis uitgebreid. Jaren later werd op dezelfde plek het Kurhaus gebouwd.

In de jaren 70 raakte het gebouw in verval. Uiteindelijk volgde een restauratie en verbouwing. Nu heeft het Kurhaus de monumentenstatus en sinds 2014 behoort het tot de Amrâth Hotel Group. Aan de kilometers lange boulevard van Scheveningen zitten veel leuke strandtenten met uitzicht op zee en de Pier. Het was mooi weer en we konden lekker lunchen bij één van de vele strandtenten.

De boulevard werd in 2013 vernieuwd. De insteek was om een wandelpromenade te maken tussen de badplaats en de haven. Echter moest er ook rekening gehouden worden met het beschermen van Nederland tegen het water van de zee. Onder de boulevard bevindt zich een lange dijk en bij zware storm geeft dit bescherming.

Na de lunch liepen we nog even over de Scheveningse Pier. De pier werd in 2015 verbouwd om weer aan hedendaagse eisen te kunnen voldoen. Ondanks dat het allemaal recent verbouwd is, vond ik het een beetje armoedig aandoen. “Vergane glorie” verwoordt het misschien nog het beste. Ons werkelijk bezoek aan Scheveningen was voor het AFAS Circustheater.

We gingen naar de musical de “The Lion King”. De musical is gebaseerd op de Disney film “De Leeuwenkoning”. De musical ging voor het eerst in 1997 in New York (Broadway) in première. In 2004 kwam de musical voor het eerst naar Nederland en speelde in totaal zo’n twee en een half jaar. Eind 2016 keerde de musical terug naar het Nederlandse theater.

We hadden perfecte plekken recht voor het podium, beter kon bijna niet. Iets later dan de aanvang begon het spektakel. Ik kwam meteen ogen en oren te kort. De musical speelde zich niet alleen af op het podium maar ook in de zaal en in de lucht. Acteurs gehuld in dierenkostuums en grote marionettenpoppen kwamen in optocht door de gangpaden het theater binnen. Olifanten met wapperende oren, zebra’s, hyena’s, antilopen, prachtig!

Het verhaal gaat over leeuwenwelp Simba. Hij is de troonopvolger van Koning Mufasa in het Afrikaanse dierenrijk. Aan de jeugd van Simba komt wreed een einde als zijn gemene oom Scar door verraad de macht grijpt. Simba wordt voor dood achtergelaten. Hij vlucht de jungle in en ontmoet hier zijn nieuwe vrienden Timon en Pumba. Simba groeit op en wordt volwassen. Hij komt hij zijn jeugdvriendin Nala tegen en wordt verliefd op haar. Uiteindelijk besluit Simba het recht op de troon op te eisen.

Wat een fantastische musical. We hebben allemaal genoten! Na de voorstelling zijn we aan de boulevard nog een hapje gaan eten. Pas laat begonnen we aan de terugreis. We zetten oma Evelien en Edie thuis af in Geleen en waren zelf om 23:10 uur thuis. Snel naar bed want we moeten morgen gewoon naar school.

Fietsroute VWO

Ik werd rond 12:00 uur bij Tristan opgehaald na een leuk feestje. ’s Middags kon ik niet uitrusten en zou ik met mijn vriendjes Glenn en Tijmen, mamma, Elles (mam Glenn) en Marcel (vader Tijmen) de fietsroute fietsen naar onze nieuwe school. Mijn fiets stond voor onderhoud bij de fietsenwinkel dus mocht ik de fiets van Naomi (zus Glenn) gebruiken. Met z’n zessen gingen we op pad. Heel erg ingewikkeld was de route niet.

Op sommige plekken is het goed opletten met oversteken maar veelal fietsen we over fietspaden. Na ongeveer 35 minuten stonden we bij de poort van Porta Mosana in de wijk Heer. We besloten direct terug te fietsen en met zijn allen een ijsje te gaan eten bij ijssalon Pimpernelleke in Vroenhoven. Met al die calorietjes die we verbrand hebben tijdens het fietsen, geen probleem. De vader van Tijmen trakteerde ons allemaal, dank je wel Marcel! Ik bleef samen met Tijmen bij Glenn spelen en was pas rond 18:00 uur thuis. In de avond ging ik op tijd naar bed want morgen staat er opnieuw een activiteit op de agenda waar ik naar toe moet.

Afscheidswedstrijd JO13-1

Moe, moe, moe was ik na mijn schoolverlaterskamp. Toch ging ik vanavond nog voetballen. Er was afsluiting van het seizoen van de JO13-1. Er werd op het voetbalveld bij RKKVL/Polaris een partijtje gevoetbald, kinderen tegen de ouders. Veel van mijn vriendjes die naar het kamp waren geweest lieten verstek gaan. Ik was niet echt vooruit te branden maar eenmaal daar was het toch wel gezellig.

Er waren twee moeders de het aandurfden om mee te doen. Audrey, de moeder van Donné, was bloed fanatiek en mamma deed een beetje mee voor spek en bonen hihi. Uiteindelijk lukte het de ouders toch te winnen met één doelpunt verschil. Ook werd bekend dat we nog kampioen kunnen worden als we de wedstrijd tegen Amby nog kunnen inhalen.

Onze grootste concurrent Scharn had afgelopen maandag verloren van RKVVL/Polaris. Amby heeft in totaal maar vier wedstrijden gespeeld en hoogstwaarschijnlijk gaat het inhalen van de wedstrijd niet lukken. Logisch zou zijn als de gespeelde wedstrijden van Amby in mindering gebracht zouden worden bij de andere clubs. Zo is er een eerlijk beeld en stand in de competitie Wij staan dan op punten gelijk met Scharn maar met een veel beter doelsaldo.

Eigenlijk zijn we dus gewoon KAMPIOEN! Helaas geen echt feestje maar toch. Na het voetballen brachten pappa en mamma mij naar mijn vriendje Tristan die jarig was geweest en een slaapfeestje hield. Er waren bijna alleen maar meisjes. We speelden spelletjes en het was erg leuk. Helaas was ik te moe en viel ik rond 00:00 uur in slaap.