Dag 12; Byzantijns Mystras

We begonnen onze dag met een goed ontbijt in de ontbijtzaal van het hotel. We vonden een plaatsje buiten op het terras. Er was veel keuze uit brood, beleg, ontbijtgranen, melk- en yoghurtproducten, zoetigheden, koffie, thee en verse jus ‘d Orange. Na het ontbijt checkten we uit en gingen we op weg naar de archeologische site van Mystras. Tegenwoordig is het een Byzantijnse spookstad op een steile heuvel, een uitloper van het Taygetos gebergte, waar alleen nog enkele nonnen wonen. We parkeerden bij de eerste ingang die we tegenkwamen toen we de heuvel opreden. Boven verwachting waren ook hier nog geen bussen vol met toeristen te zien maar slechts een handje vol. De site bestaat uit drie delen: Kastro (het kasteel), Chora (hogere stad) en Kato Chora (lager gelegen stad). Wij begonnen tegen het advies in het lager gelegen gedeelte Kato Chora. Niet verkeerd want in dit gedeelte was nog erg rustig. Het Kato Chora heeft de grootste oppervlakte van het oude Mystras. Tevens liggen hier een aantal van de bekende bezienswaardigheden. Eerst lazen we wat informatie over de stad. De Byzantijnse stad Mystras werd in 1249 gebouwd door de Frankische kruisvaarder Willem II van Villehardouin. Op 620 meter hoogte werd een sterke vesting gebouwd met uitzicht op Sparta. Het was tevens de bedoeling om Sparta beter te kunnen verdedigen. Na 10 jaar werd Willem II van Villehardouin gevangen genomen tijdens de Slag bij Pelagonia. Uiteindelijk werd hij gedwongen om Mystras, Mani en Monemvasia afstaan aan Michael VIII Paleologus als een soort losgeld. Op deze manier werd Mystras onderdeel van het Byzantijnse rijk. Uiteindelijk gingen veel inwoners van Sparta in Mystras wonen. Er ontstond aan de voet van het kasteel een bloeiende stad en tijdens de hoogtijdagen woonden er naar schatting meer dan 40.000 inwoners. Van 1348 tot 1460 was Mystras de hoofdstad van het Despotaat Morea (Morea is de vroegere naam voor de Peloponnesos). Het Despotaat Morea was een zelfstandig Byzantijns vorstendom ter grootte van bijna de hele regio Laconië op de Peloponnesos in Griekenland. Mystras werd in die tijd het politieke en culturele centrum van de regio Laconië. In 1770 werd de stad geplunderd en in de as gelegd in opdracht van de Turken. De bewoners verhuisden naar Sparta en lieten Mystras achter als spookstad. Vanwege de vele mooie kerken, muurschilderingen, de bibliotheken wordt de stad ook wel het “Wonder van Morea” genoemd. De stad staat op de lijst van UNESCO werelderfgoed. We liepen rond en zagen de vele (deels gerestaureerde) kloosters en Byzantijnse kerkjes. Zo zagen we de Metropolis, een basiliek gebouwd rond 1291 en gewijd aan St. Dimitrios. Het is de oudste van de overgebleven kerken. Tegen de kerk is een klokkentoren aangebouwd en het gebouw heeft verschillende bouwstijlen. De buitenzijde wordt wel gezien als kenmerkend voor de Helleense architectuur uit de tweede helft van de 10de eeuw. De binnenkant van de kerk was de moeite waard. De muren en plafonds zijn beschilderd en de kleuren zijn nog steeds levendig. Het Brontochion klooster bestond uit twee kerken, gewijd aan St. Theodore en Virgin Hodegetria en een aantal kloostergebouwen. In de Hodegetria kerk waren fresco’s te zien. De Agii Theodori kerk werd gebouwd door de geestelijke Pachomius tussen 1290 en 1295, Pachomius werd later abt van Morea. De muren en rode dakpannen zagen er mooi uit en het klooster werd waarschijnlijk gerestaureerd. Het waren de oude Grieken die in de 7e eeuw v C. de terracotta dakpannen invoerden die via de Romeinen ook door de rest van Europa werden verspreid. De Agia Sophia was de kathedraal kerk van het klooster en werd gebouwd door Manuel Kantakouzenos, de eerste despoot van Morea, tussen 1348 en 1380. We volgden de paden naar hoger gelegen delen. De paden waren niet altijd even fijn om op te lopen, grote en soms gladde keien en dan weer losliggende kleine steentjes. Het pad ging vrij steil omhoog en de warmte en het zonnetje dat doorkwam zorgde ervoor dat we alweer flink begonnen te zweten. Het gebied is vrij groot en je moet heel wat hoogtemeters maken om alles te kunnen zien. We apsseren de Monemvasia- poort en komen langs het Despoten paleis dat op dit moment aan het restaureren zijn. Het paleis werd gebouwd door de Franken en hier regeerden de despoten over de Morea regio. De weidse uitzichten over de regio zijn fantastisch. Pappa en mamma klommen nog een stukje door naar de ruines van de burcht op de top van de heuvel. Wij bleven bij het Agia Sofia klooster wachten tot ze weer naar beneden kwamen. Via de paden aan de rechterkant van de benedenstad kwamen we uit bij het Pantanassa klooster. De bijzonder mooie ligging en het uitzicht viel meteen op. Bij het klooster staat de laatst gebouwde kerk van Mystras. Er woont nog een klein groepje nonnen en het is het enige nog bewoonde klooster op de site die nog steeds in gebruik is. Het Pantanassa klooster is opgericht door Ioannis Phrangopoulos in 1428 en het is gebouwd in een gemengde Frankische en Byzantijnse stijl met gotische elementen zoals de ramen. Het klooster was toegankelijk en was mooi van binnen met veel kleurrijke afbeeldingen. We hadden hier ongetwijfeld nog meer tijd door kunnen brengen maar we liepen terug naar de auto. Onze rit ging naar Mavrovouni aan de kust. We kwamen door het centrum van Sparta. De stad Sparta was in het oude Griekenland de hoofdstad van Laconië en eeuwenlang een van de belangrijkste poleis (stadstaten). De basis van de maatschappij bestond uit gelijkheid. Er was geen rijkdom en geen armoede en iedereen was gelijk. Zo droegen dezelfde kledij en waren alle huizen zo goed als hetzelfde. De Spartanen stonden bekend om de buitengewoon sobere en harde opvoeding die zij kregen. Het begrip spartaans verwijst hier ook nog naar. Bij de geboorte werden de kinderen gekeurd. Als het een gezond kind was mocht het in leven blijven, een kind met lichamelijke of geestelijke problemen werd van het Taygetusgebergte geworpen. Er was geen plaats in de samenleving van zwakkelingen en dit was de eerste fase in de opvoeding die ervoor zorgde dat men geen energie hoefde te steken in de zwakkere burgers. Spartanen moesten sterk zijn en kregen op jonge leeftijd al een zware discipline opgelegd. Ze werden op 7-jarige leeftijd opgevoed door de “ephoren”. Het was een soort militaire opleiding die was gebaseerd op fysiek uithoudingsvermogen en gehoorzaamheid. In verschillende fases van de opvoeding zouden de kinderen testen krijgen waaruit bleek hoe sterk ze waren. De zwakkere kinderen vielen af en zo kwamen alleen de sterksten in het Spartaanse leger. Zo werden ze in het water gegooid zonder dat ze konden zwemmen. Alleen de sterksten bleven over en degenen die verdronken werden als zwak gezien. Vanaf hun twaalfde jaar de opleiding harder. De jongens kregen maar één kledingstuk en moesten blootvoets lopen. Vooral in de winter kan het goed koud zijn in de bergen van Laconie en dat ene kledingstuk was natuurlijk veel te koud. De techniek werd gebruikt om de jongens nog harder te maken. De jongens mochten stelen, het werd als moedig gezien maar het was natuurlijk niet de bedoeling om betrapt te worden. Op 18-jarige leeftijd begon de dienstplicht tot 30-jarige leeftijd. De Spartanen die getrouwd waren , mochten hun vrouwen slechts af en toe bezoeken. Een Spartaanse man was door dit alles een goed getrainde vechtmachine die beschikte over geweldige gevechtskwaliteiten. De vrouwen werden net als mannen getraind tot soldaat, zij moesten Sparta verdedigen zodra de mannen weg waren. De bekendste koning van Sparta was Leonidas. Hij was een Spartaan die meevocht die meevocht bij Thermopylae (tijdens de slag bij Thermopylae). Hij vocht dapper tegen de Onsterfelijken (de Perzen). Hij stierf bij de slag maar hij wist wel de Perzen te verslaan en zo zijn stad Sparta te redden van de ondergang. Daarom wordt hij als een held uit de oudheid gezien. Na een klein uurtje rijden kwamen we in de buurt van Mavrouvouni. Het is een klein dorp dat behalve van toerisme ook van de productie van olijfolie leeft. Onze navigatie gaf een toeristische route en we kwamen dwars door de olijfboomgaarden. We kwamen uiteindelijk aan op het adres van onze accommodatie. Het weggetje naar de bungalow ging vrij steil omhoog. De eigenaar zou uit Sparta komen en was er nog niet dus we parkeerden de auto naast de cactusplanten en liepen in de richting van het strand. We zochten een restaurantje waar we een late lunch konden hebben. We vroegen om iets dat snel klaar gemaakt kon worden omdat we de eigenaar niet te lang wilden laten wachten. We bestelden wat verschillende soorten vis (sardines, ansjovis) en salade en brood. Het duurde uiteindelijk toch nog lang. Het was wel erg lekker, al houd ik niet zo van vis. Pappa en Ronac vertrokken eerder uit het restaurant om naar de bungalow te gaan waar de eigenaar op ons wachtte. Ik bleef met mamma achter om te betalen en wij liepen iets later terug. We kwamen de eigenaar en zijn zoon onderweg tegen. De bungalow was heel knus ingericht en alle nodige voorzieningen waren aanwezig. Vanaf het balkon/veranda hadden we uitzicht over de zee. Ik had al snel mijn plekje op de bank gevonden en dook weer in mijn e-book. Pappa, mamma en Ronac gingen nog zwemmen in de zee waar hoge en wilde golven waren maar daar had ik geen zin in. Op de terugweg haalden ze wat boodschappen bij de supermarkt. Vanavond hadden wij pizza met salade als diner. Lekker en verder hoefden we de hele avond niets.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *