De citadel en de koninklijke tombes

Na een heerlijke nacht in het Hong Thien hotel zaten we rond 8:00 uur aan het ontbijt. Wij kregen een chocolade milkshake, Ronac en mamma hadden fruit met yoghurt, pappa en ik hadden een lekkere omelet. We liepen om 9:30 uur naar de straat waar we opgehaald werden door een touringcar- bus. Helaas zat de bus bijna helemaal vol. Er moesten nog meer mensen opgehaald worden en daar moesten we een geruime tijd op wachten. Er was één stel dat op het dooie akkertje kwam aanlopen. Ze leken totaal geen haast te hebben en waren zich niet bewust dat er mensen op hun aan het wachten waren. Enkele passagiers werden ergens anders afgezet en daarna konden we eindelijk naar het complex met de keizerlijke paleizen.

Het complex ligt in het historische centrum met de citadel en het is uitgeroepen tot een UNESCO World Heritage Site. De citadel was lange tijd het middelpunt van de Nguyen dynastie.  Het werd aan het begin van de negentiende eeuw gesticht door keizer Gia Long.

Binnen deze muren ligt de Paarse Verboden stad en de laatste koninklijke familie van Vietnam woonde hier. Vroeger was dit de plek waar alleen de Koninklijke familie en de directe volgers mochten komen maar tegenwoordig is het opengesteld voor publiek.

We kwamen via verschillende poorten en bruggen bij de paleizen, pagodes en tempels. Ik vond het erg mooi en mocht met de spiegelreflexcamera van mamma al het moois vastleggen. Te voet liepen we de citadel door en uiteindelijk weer terug naar de bus. De volgende stop werd gemaakt bij een mooi aangelegde tuin met paviljoen. In de tuin zagen we verschillende soorten fruit groeien en prachtige bloemen.

De laatste stop voor de lunch was bij de Thien Mu pagode die gelegen is op slechts 5 kilometer afstand van de stad. De hoofdtempel werd gebouwd in 1601 door Nguyen Hoang die in die tijd gouverneur was. De achthoekige Phuoc Duyen toren is beroemd en torent met zijn 21 meter hoogte uit boven het complex. Op elk van de zeven etages staat een standbeeld van Boeddha. We moesten flink wat traptreden beklimmen om bij de toegangspoort tot het complex te komen.

Op het terrein staat ook een paviljoen met een enorme bronzen klok. De klok is al meer dan drie eeuwen oud en de klok is op grote afstand te horen. Achter de toren en de klok ligt de werkelijke tempel en de kloostergebouwen. De pagode is omringd met een tuin van bloemen en planten, die zorgvuldig worden onderhouden. Na dit bezoek is het tijd voor de lunch. We zochten een tafeltje en wachten tot het buffet werd geopend. We stonden redelijk vooraan in de rij maar er waren mensen die duidelijk niet langer konden of wilden wachten die voorkropen of aan de andere kant van het buffet begonnen.

Op zich smaakte het redelijk al vonden wij de vorm van buffet iets minder. Na de lunch moesten we de bus weer in. Het was in de bus warmer dan buiten en we zweetten ons letterlijk “een ei uit”. We bleven vooral veel water drinken om het zweet weer aan te vullen en niet oververhit te raken.  De middag zouden we een bezoek brengen aan enkele graftombes. De Nguyen dynastie telde in totaal dertien heersers en zeven van deze heersers hebben een tombe in Hué.

We brachten als eerste een bezoek aan de tombe van Minh Mang. Het gigantische complex ligt bij het dorp An bang, zo’n 12 kilometer buiten het centrum van Hué. Na het verlaten van de bus bleek dat er nog een groep toeristen zich had aangesloten en onze gids hun ook moest begeleiden. De groep werd erg groot en het was moeilijk om de uitleg te verstaan. We liepen zelf maar wat rond en lazen de informatieborden. Rondom het mausoleum waren prachtige tuinen, sierlijke bruggen, rijkversierde gebouwen, pleinen en mooie paviljoens. Het complex is spectaculair en past geheel bij het eerbetoon aan een van de meest geëerde keizers die Vietnam heeft gehad. Minh Mang was van 1820 tot 1841 keizer, opvolger van Gia Long en hiermee de 2e keizer in de Nguyen dynastie.

 

Tijdens zijn regeerperiode werden er wetten uitgebracht die de Katholieke missionarissen in de ban deden. Ook de Boeddhisten en de Taoïsten werden gestraft omdat de goddelijkheid van de keizer ondermijnden. Vanaf een plein met figuren in traditionele kledij en gevechtsklare olifanten en paarden liepen wij omhoog naar één van de terrassen. De terrassen waren voorzien van mooie terrassen met patronen die aarde, hemel en water symboliseren. De belangrijkste gebouwen zijn de afgelopen jaren stap voor stap in oude staat teruggebracht. We liepen terug naar de bus en waren daar op de afgesproken tijd. Helaas namen de toeristen in de andere bus het niet zo nauw met de tijd en stonden wij een dik half uur te wachten. Echt belachelijk!

De Khai Dinh tombe bezochten wij als tweede in de rij. Alleen al het uitzicht vanaf het complex was prachtig. Keizer Khai Dinh was de twaalfde keizer in de Nguyen dynastie (1916 – 1925). Bij de bevolking was hij niet erg geliefd omdat men vond dat hij heulde met de Fransen. De bouwstijl van de tombe is dan ook een mix tussen Europese en Vietnamese bouwstijlen. De bewaking van het complex bestond uit stenen soldaten, paarden en olifanten.

Er zijn verschillende delen te benoemen: de grafheuvel met de tombe, de tempel en een galerij met verhalen over de goede daden van Khai Dinh.  Na deze tombe stopten we onderweg bij een kraampje waar wierrook en de traditionele Nón lá (punthoed) gemaakt werd. Leuk om te zien. Ons laatste bezoek was aan de tombe en het complex van keizer Tu Duc, vierde in de Nguyen dynastie. Het complex is gelegen in een vallei tussen de bossen bij het dorp Dong Xuan Thoung. Het werd niet alleen gebouwd als rustplaats na de dood van de keizer maar het werd door de keizer ook gebruikt als plek om te werken en als buitenverblijf.  We kwamen via de zuidpoort binnen en kochten bij een van de kraampjes een ijsje. We liepen over een bakstenen pad naar een meer met waterlelies en lotusbloemen. Er stond ook een paviljoen waar keizer Tu Duc wijn dronk, gedichten schreef en zijn eigen afscheidsrede maakte.

Op het terrein staan diverse tempels die zijn opgedragen aan de 104 vrouwen en minnaressen die de keizer er op na hield. Hij bleef ondanks zijn vele vrouwen en minnaressen kinderloos. Het was een mooi complex met fraaie tuinen en het moet rustgevend zijn geweest om hier de tijd door te brengen. We reden met de bus naar een aanlegsteiger voor boten.

Het laatste stukje van de city-tour werd afgelegd met een drakenboot. We voeren over de “Sông Huong”, de parfumrivier. Een beetje een vreemde naam want echt fris zag de rivier er niet uit. Voor Hué is de rivier altijd erg belangrijk geweest. Het zorgt voor eten, vis, en het is een goede manier om goederen te transporteren. Na deze warme dag namen we even een verfrissende duik in het zwembad.

’s Avonds hadden we ons diner bij een Country restaurant. De bediening was vriendelijk en we knoopten een gesprek aan met de ober die aan een technische universiteit in Europa wilde gaan studeren. Pappa, mamma en ik bestelde een lekkere hamburger met frietjes en Ronac nam een broodje tonijn. We waren vrij moe van deze dag en sliepen rond 22:00 uur al.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *