Op weg naar Paramaribo, Suriname (dag 1)

Het werd een zeer korte nacht. Ik besloot om rond half één weer bij pappa en mamma in bed te kruipen. Hierdoor kon pappa vanaf 2 uur al niet meer slapen. De wekker ging af om 4:15uur maar die hadden ze dus niet hoeven te zetten. Nadat pappa en mamma zich hadden gewassen, aangekleed en auto hadden ingepakt maakten ze ons wakker. Keyro en ik stapten zonder al te veel protesteren slaperig in de auto. We vetrokken om 5:10uur in de richting van Schiphol. Zonder files of andere obstakels kwamen we mooi op tijd aan bij de parkeerlocatie in Roelofsarendsveen. Voor het schandalige bedrag van 126 euro hadden pappa en mamma een parkeerplek geboekt. De service was wel goed, de vriendelijke chauffeur bracht ons binnen een kwartiertje naar vertrekhal drie, waar we ruim op tijd aankwamen.

Eerst moesten we inchecken en de rugzakken kwijt zien te raken. Inchecken ging snel via de incheckpalen die er tegenwoordig zijn. Het kwijtraken van de rugzakken bleek wat lastiger want de band bleek niet te werken. Dus de rugzakken maar op een afgesproken plaats neergezet en hopen dat ze hun weg naar Suriname konden vinden. Het volgende probleem diende zich snel daarna aan. Het lukte mammaa niet om een toeristenkaart te krijgen voor Keyro en mij. De toeristenkaart is een vervanging voor het ooit verplichte visum, en is in het leven geroepen om de argeloze toerist nog eenvoudiger een bedrag af te troggelen (20 euri per persoon). Voor Keyro en mij hadden ze echter een uitreksel van het bevolkingsregister nodig of een geboorteakte. Mamma had dit niet in de kleine lettertjes gelezen. Het advies wat ze kreeg was om maar gewoon naar Suriname te vliegen en daar de toeristenkaart aan te schaffen.

Volgens de medewerker van het consulaat op Schiphol zouden ze daar waarschijnlijk niet moeilijk over doen. Natuurlijk zat mamma hierdoor weer een beetje in de stress. Ze had de scenario’s al klaar liggen over hoe we met het volgende vliegtuig onder politiebegeleiding, geboeid en geschoren terug zouden moeten vliegen. Gelukkig leek ze het van zich af te kunnen zetten toen we door de snelle security check kwamen en de grote M van McDonalds zagen. Keyro nam een happy-meal om half tien ’s ochtends (pappa en mamma voelden zich meteen slechte ouders ) waarvan ik gelukkig nog de helft van op at. Na wat spelen in de speelruimte liepen we vlotjes naar onze gate waar we zonder problemen de controle doorliepen.

We hadden vier plaatsen naast elkaar in het midden van het grote KLM 747 400 vliegtuig. Het viel op hoeveel kinderen er in het vliegtuig zaten. Veel gezinnen uit Nederland die hun familie bezochten in Suriname, het was een gezellige boel. Ook in dit vliegtuig helaas weer de luxe eigen schermpjes en een bijbehorende afstandbediening te gebruiken voor multimediadoeleinden maar voormij een ideaal object om pappa en mamma en ook de andere passagiers te kwellen 🙂 Na wat vertraging (blijkbaar reden de treinen weer eens niet, goede keuze dus om zelf te rijden) stegen we iets later dan gepland op en zaten al snel boven Ierland om vanuit daar de Atlantische plas over te steken. Even dachten we nog dat we naar een vliegveld zouden moeten terug vliegen omdat er iemand onwel werd een paar rijen voor ons maar het bleek gelukkig mee te vallen. Het was een rustige vlucht.

De service was erg goed, Keyro en ik kregen een eigen maaltijd die ze heel handig iets eerder serveerden. Keyro en ik amuseerden ons prima met het entertainment systeem en kwamen de 9 uurtjes vliegen prima door. Ik vond nog een vriendje(Damio) waarmee ik het gangpad geruime tijd onveilig maakte. Ook mocht ik nog even op de I-pad spelen van de moeder van Damio die een rij voor ons zat. Het scheelde enorm dat er zoveel kinderen in het vliegtuig zaten. Op de één of andere manier zijn Surinamers toch een stuk vrolijker en meer open dan Nederlanders. We landden precies op tijd (15:50uur), de automatische piloot kreeg al voordat we de grond geraakt hadden een applaus van de passagiers. Het vliegveld van Paramaribo Johan Adolf Pengel, beter bekend als Zanderij, bleek niet zo heel groot. Hier nog geen slurven om aan te koppelen maar een ouderwetse trappetje. Op zich geen probleem ware het niet dat we meteen getrakteerd werden op een echte tropische bui. De 50 meter van het vliegtuig naar de aankomsthal waren genoeg om ons tot op het bot nat te regenen. Pappa en mamma regelden zonder problemen de toeristenkaart. Wat in Nederland niet ging bleek hier gelukkig geen enkel probleem te zijn. Meteen daarna viel alle stroom uit na een blikseminslag. Ditwerd met een daverend applaus ontvangen. Gelaten wachtte iedereen in de rij voor de security check. Er werden grappen gemaakt over hoe langzaam men hier werkt maar het viel allemaal nog wel redelijk mee.


Welkom in Suriname, we werden met een echte tropische bui ontvangen.

Onze rugzakken kwamen gelukkig allemaal van de band en buiten stond onze chauffeur, Reginald Wiratma al op ons te wachten. Keyro en ik vielen onderweg meteen in slaap en we reden zonder problemen door naar Paramaribo. Toch gek al die Nederlandse namen zoals Lelydorp waar we onderweg doorheen reden. Ook vreemd dat men hier Nederlands spreekt, zijn we tot nu toe niet gewend. Aangekomen bij appartement Martinus konden we meteen onze ruime kamer in. Het appartement bestond uit twee kamers, in de huiskamer was een extra matras geplaatst, groot genoeg in ieder geval. We waren allemaal redelijk moe na de vlucht. Keyro en ik sliepen meteen verder en mamma lag even later ook al in dromenland. Morgen gaan we dit prachtige land wat beter verkennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *