Bon Bini Curaçao (dag 18)

Vandaag moesten we erg vroeg opstaan. Pappa en mamma hadden al om 4:15uur de wekker gezet. Ik had een beetje moeite met opstaan maar niet zo erg als Keyro, mijn grote broer werd zoals gewoonlijk niet wakker. Reggie kwam ons iets na vijf uur ophalen en bracht ons nog in het donker naar het vliegveld. Het was nog niet druk op de weg dus  waren we al vroeg bij de incheckbalie. We namen afscheid van Reggie en bedankten hem voor alles. Daarna moesten we wachten tot we konden inchecken. Keyro dronk om 8 uur al een flesje cola, en ik profiteerde mee door ook een paar flinke slokken te nemen.
Na het inchecken en eventjes wachten mochten we door de security check. We kochten nog wat souvenirs van onze laatste Surinaamse dollars. Ik kreeg een sjiek bootje en allebei kregen we een mooie Suriname munt. Om het geld toch maar op te maken kreeg Keyro nog een heel sjiek FC Barcelona pakje. We vlogen iets later dan gepland (10:00uur) weg want er was nog een passagier die niet meewilde. Keyro mocht bij het raampje zitten en ik ernaast. Pappa zat aan de andere kant van het pad helemaal alleen.
Tijdens het opstijgen hadden we wel wat last van wat ze noemen turbulentie. Ik noem het kriebelbuik want het kietelde heel erg in mijn buikje. Sommige mensen in het vliegtuig begonnen zelfs te schreeuwen maar Keyro en ik vonden het allemaal geweldig en zaten hard te lachen. Natuurlijk maakte we er weer een dolle boel van in het vliegtuig, gelukkig dat er meer kindertjes in het vliegtuig zaten. Vlak voor de landing zag ik uit het raampje dat Curaçao een eiland was. Het ligt in de Caribische zee voor de kust van Venezuela. Het behoort tot het Koninkrijk Nederland en is het grootste eiland van de Nederlandse Antillen. Curaçao heet in het Papiamento, de taal die er veel gesproken wordt ook wel Kòrsou genoemd.


Bijna aangekomen…

We landden redelijk op tijd op het vliegveld van Curaçao. Al snel zagen we de borden met Bon Bini dat  “Welkom”  betekent  in het Papiamento. We gingen  door naar de controle waar we als laatste uitkwamen. De rugzakken kwamen al meteen van de band waardoor we snel buiten stonden. Gelukkig werden we opgehaald door een aardige mevrouw van het Kunuku Resort waar we zouden verblijven.

Binnen 10 minuutjes reden we door het landschap met veel cactussen naar onze bestemming. Onze bestemming was Kunuku Resort gelegen halverwege het eiland. In totaal zijn er 12 huizen met in totaal 24 appartementen. Wat een leuke huizen zeg! Allemaal in mooie blauwe of gele kleuren. Wij kregen de benedenverdieping van een huisje wat meteen aan het zwembad lag. Het was een heel ruim en luxe appartement met een grote keuken, 3 slaapkamers en een grote televisie. Maar het mooiste vond ik toch het terras waar ik kon kijken naar het zwembad en de vliegtuigen die hier veel over vliegen.


Ons terras met uitzicht op het zwembad.

Mamma en pappa vonden dat we eerst iets moesten gaan eten, flauw hoor. We gingen bij Kunuku’s Hut  zitten en bestelden voor ons allebei een hamkaas tosti. Het duurde ons echter te lang, voordat de tosti kwam en in de tussentijd zaten wij al met onze voetjes in het zwembad. Het zwembad bestond uit twee zwembaden en een grote gele glijbaan. Toen onze tosti er was, aten we hem snel op en konden daarna gaan zwemmen. Ik had niet lang genoeg gewacht en door het water dat ik tijdens het zwemmen had binnen gekregen, moest ik een beetje spugen, bah. Van mamma moest ik ook meteen het zwembad uit.


Spelen in het heerlijke zwembad met sjieke glijbaan.

Gelukkig kon ik op ons terras heerlijk spelen met mijn autootjes. Het was super relaxen hier in Curacao. Omdat Kunuku Resort niet in het toeristische gedeelte ligt waren er in de buurt geen restaurantjes waar we zonder auto naar toe konden. We bestelden daarom ons diner bij Kunuku’s Hut. Ik kreeg een heerlijk bord met frietjes, appelmoes en een frikadel. Keyro en pappa namen een hamburger menu en mamma nam lomito saté.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *