Schaatsles van opa Leo

Opa Leo en oma Margriet kwamen gezellig in onze kerstvakantie een paar dagen naar Maastricht. Pappa en mamma moesten gewoon werken dus we konden wat leuke dingen met ze gaan doen. We speelden veel potjes “pesten” en vandaag ging opa Leo ons schaatsles geven op de ijsbaan in Geleen.

Opa Leo geeft in zijn vrije tijd veel schaatsles aan kinderen en volwassenen op de schaatsbaan in Rotterdam, Dordrecht en Breda. Ondanks dat opa Leo zijn best deed, bleef het voor ons toch vallen en opstaan. Ik had flinke last van mijn kuitspieren door het zaalvoetbaltoernooi van afgelopen woensdag. Al snel gaf ik de moed op.

Ronac ging nog wel een tijdje door maar na anderhalf uur was hij ook klaar met schaatsen. We hadden een combiticket gekocht en konden de schaatsen inleveren en onze zwembroek aan doen. Opa Leo en oma Margriet bleven aan de kant maar wij genoten van een paar uur waterpret. Het was een gezellige dag met opa en oma.

C diploma

Het werd een druk middagprogramma vandaag. ’s Middags gingen we met de woensdagmiddagclub van Trajekt kerst knutselen. We deden dit niet bij het Omium maar gingen voor de gezelligheid naar het Zorgcentrum Daalhof. In het verpleeg- en verzorgingstehuis worden ouderen verzorgd. Vandaag werd daar voor de bewoners een kerstmarkt en gezellig samenzijn in kerstsfeer gehouden. Wij hadden daar een aantal tafels waar we zelf leuke kerstknutseltjes gingen maken. Het animo van kinderen was helaas erg laag. Toch vond ik het wel leuk om te doen.

Ik begon aan de tafel bij mamma en maakte daar van wasknijpers Rudolph The Red Nosed Reindeer. Vervolgens ging ik aan de tafel bij Nancy een kerstboom op papier verven en versieren met glitters. Bij de tafel van de stagiaire gingen we van wol een mutsje punniken. Een mega friemel werk maar ik vond het wel leuk om te doen. Als laatste maakte ik bij de tafel van Monique van een papieren wegwerpbordje het gezicht van de Kerstman. Allemaal erg leuk! Na het knutselen gingen we snel naar huis en moest ik direct door naar de zwemclub.

Eigenlijk had ik kerstdiner op school maar hiervoor had ik mij af moeten melden. Vorige week hadden wij namelijk af moeten zwemmen voor ons C diploma. Ik was voor alle punten geslaagd behalve voor het onderdeel reddingszwemmen. Hiervoor moesten we een pop opduiken en en een aantal meter vervoeren naar de kant. Het opduiken ging prima maar de pop gleed iedere keer uit mijn armen en ik kwam maar halverwege. Ik dook hem drie keer opnieuw op maar was daarna uitgeput. De pop weegt als lood in het water. De andere kandidaten lukte het, op twee oudere kinderen na, ook niet. Onze armen en borst zijn volgens mij niet breed genoeg om de pop op te ondersteunen en we missen spierkracht.

Vandaag mochten wij allemaal een keer herkansen. Ik was positief ingesteld. Ik was fit en het zou mij vandaag gaan lukken. De verrassing was dat we niet de pop op moesten duiken maar meester Michael die bewusteloos op de bodem van het zwembad lag. De proef ging mij een stuk beter af al was het toch zwaar om hem helemaal naar de overkant te krijgen.

Meester Michael was gered en ik kreeg mijn C diploma! Alle anderen slaagden deze keer ook. Als beloning werden we door meester Michael het zwembad ingegooid. Eigenlijk had ik na het behalen van mijn C diploma willen stoppen met de zwemclub maar omdat ik het nog steeds heel leuk vind, ga ik toch maar weer een kwartaal door. Na de kerstvakantie ga ik verder aan de slag om extra brevetten te halen voor afstanden, reddingszwemmen en survival zwemmen.

An Bang Beach

Vandaag voelde ik me al een stuk beter. Ik was nog wat slapjes maar de koorts leek gezakt te zijn. We hadden eerst ontbijt met brood en ei. We maakten onze tassen klaar om naar het strand te gaan.

Bij het hotel konden we gratis gebruik maken van de fietsen. Voor Ronac hadden ze zelfs een kleinere fiets geregeld. Ronac probeerde de fiets maar vond hem niet fijn en besloot met veel theater dat hij bij pappa of mamma achterop zou gaan. We vertrokken rond 10:00 uur in de richting van het An Bang strand. Het was ongeveer 6 kilometer en we volgden de hoofdwegen. Ik fietste steeds achteraan want ik had nog maar weinig energie.

We stopten tussendoor om wat te drinken en van de omgeving te genieten. Vlakbij het strand werden we aangesproken door vele mannetjes die ons hun fietsenstalling aanprijzen. We kwamen niet met de fiets bij het strand en moesten dus onze fiets stallen. We kregen een nummer op ons zadel dat we betaald hadden en bij elkaar hoorden. We gaven aan dat het niet klopte en Keyro bij ons hoorde maar er werd niet echt geluisterd of het werd niet begrepen.

We lieten het zo en liepen naar het strand. Er waren veel barretjes en restaurants en we besloten om eerst iets te drinken. Mamma nam een verse klappernoot en wij namen frisdrank. We trokken onze zwembroek aan op het toilet en gingen daarna het strand op. Er stonden veel ligbedden met parasols er boven. Ook hier werden we continu aangesproken om een bedje te huren bij een van de strandtenten.

Als je er die dag ging eten, waren de bedjes gratis. We besloten om bij een van de vele een ligbed te nemen zodat we ook wat schaduw van de parasol zouden hebben. Het An Bang strand is mooi met palmbomen en wit strand. Het strand zou het beste strand zijn rond Hoi An maar wij vonden het wel erg toeristisch. We vermaakten ons heerlijk in de zee en op het strand. We bouwden kastelen, dammen en geulen waar het water in liep. Lekker een middag ontspannen en niets doen.

Tussendoor hadden we een lekkere lunch bij het strandtentje waar we de ligbedden hadden gehuurd. Ronac nam een hamburger, mamma had noedels, pappa had iets anders en ik nam een noedelsoep. We verlieten het strand pas rond 17:00 uur. Bij de fietsenstalling kregen wij een discussie met de eigenaar dat wij mijn  fiets niet meekregen omdat hier een ander nummer op stond dan die van pappa en mamma.

Pappa was vasthoudend en liet duidelijk zien dat wij de fietssleutel hadden en we fietsten gewoon weg. Tja, we hadden dit vanmorgen al heel duidelijk gemaakt dus helaas voor hem. De terugweg fietsen we niet langs de grote weg maar reden we tussen de rijstvelden door. Heerlijk hoe rustig het daar was.

Terug in het hotel moesten we eerst douchen om al het zand van ons af te spoelen want het zat werkelijk overal. Tegen 19:30 uur werden we met het golfkarretje weer naar het centrum gebracht. We liepen deze keer de Cau An Hoi brug (Bridge of Lights) over. De brug is ’s avonds verlicht met veel lampjes en iedereen passeert deze brug maar ondanks de vele mensen werd er nauwelijks geduwd. Aan deze kant van de brug bleken veel restaurants te liggen en al snel hadden we een leuk restaurant gevonden. We liepen de trap op naar het For You restaurant.

We gaven onze bestelling door aan de bediende en speelden een potje kaart tot het eten klaar was. Ronac had gegrilde kipfilet met frietjes, mamma en ik namen een lokale specialiteit Banh Bao Vac ook wel White Rose genoemd.  Het is een dumpling, een deegpakketje van rijstvellen, in de vorm van een bloem. Het is gevuld met garnalen, krab en kruiden. Er worden krokant gebakken uien en een dip van bouillon, pepers, citroen en suiker bij geserveerd. Een smaakexplosie!

Pappa had een andere lokale specialiteit fried wonton. Gefrituurde wonton (rijst)vellen met daar bovenop garnalen en krabvlees gemengd met tomaat en kruiden. Ook zeer smakelijk! Na het eten liepen we nog wat door het stadje en genoten van alle lichtjes en prachtige lampionnen. Het is soms net of je in een sprookje loop met al die lichtjes. We waren rond 22:00 uur weer terug in het hotel.

Rural Scene Hotel

Keyro voelde zich vandaag beroerd en had hoge koorts. Gelukkig zouden we de komende dagen in Hoi An blijven en konden we het rustig aan doen. Samen met pappa en mamma ging ik ontbijten. Ik nam cornflakes maar kreeg er geen melk maar yoghurt bij. Smaakte ook best goed. De dag werd het relaxen. Filmpje kijken, wat spelletjes op de tablet en zwemmen in het zwembad.

Keyro lag alleen maar op bed en er kwam niets uit. Mamma verplichtte hem af en toe om iets te drinken maar ook dat ging met veel moeite. De meisjes achter de receptie maakten zich meer zorgen dan pappa en mamma en vroegen iedere keer hoe het met Keyro ging en of ze een dokter moesten bellen. In de avond hadden we het diner bij het hotWel. Keyro kwam ook even naar beneden maar at maar weinig van zijn Pho Bo. Vooral de Cau Lao en de Quang noedels waren lekker, yummie!

Nam Cat Island in de Lan Ha Bay

We sliepen heerlijk op de boot. Ons ontbijt stond al klaar en we schoven aan bij de lange tafel. Terwijl wij van het ontbijt aan het genieten waren, lichtte de boot het anker en voer weg. We meerden aan in een mooie baai en zouden daar een bezoek brengen aan de Hang Sung Sot Cave (Grot vol verrassingen).

In de grot vol verrassingen (hang Sung Cot Cace).

De baai lag vol met boten en we gingen in optocht de trappen op naar de ingang van de grot. In de grot zijn drie kamers die we konden bezoeken. Het was een mooie grot en we zagen stalagmieten en stalactieten in bizarre vormen en maten. De grot wordt door verschillende kleuren verlicht en dat geeft het extra sfeer. Aan het einde van het wandelpad door de grot, kwamen we bij een lange trap. Deze leidde ons naar een plateau dat 25 meter boven het zeeniveau ligt. Hier vandaan hadden we een prachtig uitzicht over de baai.

We hoorden dat veel foto’s in de reisgidsen vaak vanaf dit punt worden gemaakt. We daalden terug af met de trap naar de wandelpromenade en liepen terug naar onze kleine boot die ons weer naar de grote boot bracht. We vervolgden onze vaarroute richting de Lan Ha Baai. Onderweg gingen wij aan boord van een andere boot die ons verder zou brengen naar Nam Cat eiland.

De Lan Ha baai ligt aan de andere kant van Halong Baai en is stukken minder toeristisch. Wij vonden de landschappen hier ook veel mooier. De eilanden liggen dichter op elkaar en er steken meer kalksteenrotsen uit het water. Tijdens het varen speelden we “bottle flip” en een spelletje op onze tablet. Net na de middag kwamen we aan bij Nam Cat eiland waar we een dag en een nacht doorbrengen bij het Cat Ba Sandy Beach resort.

Op weg naar Nam Cat 

De naam suggereert dat het resort op Cat Ba eiland ligt maar dit was niet het geval. Nam Cat is een privé eiland middenin de baai van Lan Ha. Vanaf de aanlegsteiger liepen we langs gezellige bungalows die gebouwd zijn op palen. We kregen eerst de lunch aangeboden in het restaurant alvorens we konden inchecken.  De tafel was al snel weer gevuld met heerlijke lekkernijen.

Paradijs op aarde.

Na het eten kregen we de sleutels van de bungalows en we lagen vrij ver van elkaar af. We hadden één deluxe bungalow aan het water en een andere aan het strand. In eerste instantie konden we niet ruilen omdat we voor een duurdere betaald zouden hebben? Na veel aandringen kregen wij een “downgrade” en hadden we twee kamers naast elkaar aan het strand. Bij het resort konden we veel watersportactiviteiten doen.

Ik ging samen met pappa een stukje kajakken en Keyro ging met duikbril op samen met Mart zwemmen. Blijkbaar hadden we in ons excursie pakket ook nog een middaguitstapje zitten maar dit meldden wij af. We wilden gewoon relaxen aan het strand en doen waar we zin in hadden.

Zwemmen, zandkastelen bouwen, graven, snorkelen, lezen, genieten van de mooie locatie en wat zonnen. Gewoon een middag niets doen, heerlijk! We speelden lang door tot de zon onder ging en het donker werd. We moesten ons voor het avondeten goed douchen want we hadden werkelijk overal zand zitten. Het avondeten bleek een barbecue-buffet te zijn en eerlijk gezegd vonden wij het allemaal een beetje tegenvallen. Er was weinig variatie en het bijvullen werd ook niet echt goed gedaan. Jammer want de lunch van vanmiddag was juist wel erg goed.

In de avond keken we nog een kort filmpje op de tablet en daarna gingen wij naar bed. Pappa en mamma genoten op de veranda nog van een lekkere cocktail en van het ruisen van de golven.

Halong Bay

Iedereen begon rond 6:30 uur een beetje te ontwaken. Keyro en ik waren nog moe en bleven nog vrij lang in bed liggen terwijl pappa en mamma de rugzakjes inpakten voor onze trip naar Halong Bay. De grote rugzakken bleven opnieuw achter in Hanoi. Snel wassen, aankleden en een ontbijtje. We namen afscheid van iedereen die we met de Sa Pa Experience trip hadden leren kennen. We werden rond 8:00 uur opgehaald voor onze trip naar Halong Bay zou begeleiden. Gelukkig kon de trip doorgaan want een paar dagen geleden werd er nog een tyfoon verwacht. In totaal zou het ongeveer vier uur rijden over een afstand van 170 kilometer.

Halverwege hadden we een plasstop bij een beeldentuin met souvenirshop en winkel. Het was erg warm en we kregen lekker een ijsje die we in de schaduw van een palmboom op aten. Op de afgesproken tijd stonden we bij de bus maar er was geen chauffeur en geen reisleider te zien.

Na een half uur wachten kwam de reisleider ons vertellen dat er een ongeluk was gebeurt op de weg naar Halong Bay en dat de weg volledig was afgesloten. Hij kon niet aangeven hoelang het zou gaan duren en of we er vandaag wel naar toe konden gaan. We zagen wel een langzaam rijdende file op de weg maar er vertrokken nog steeds bussen van het parkterrein in beide richtingen?

Bovendien wilden we de bus in want daar is airco en buiten was het niet uit te houden zo warm. De buschauffeur was in geen velden of wegen te bekennen, raar dat zo iets zomaar kan? Na aandringen van een aantal passagiers kwam hij bijna een uur na de afgesproken tijd eens aanlopen. De file was toen alleen maar aangezwollen en ondertussen reed het ook bijna niet meer. We sloten achteraan in de rij en het ging een hele tijd duren.

Uiteindelijk kwamen we voorbij het ongeluk en konden we weer doorrijden. De chauffeur had toen ineens haast en gaf gas. Voor ons niet zo fijn want wij zaten helemaal achter in en werden bij iedere rem actie, hobbel of put in de weg gelanceerd. We kwamen uiteindelijk rond de klok van 14:30 uur aan in de haven van Ha Long.

Op weg naar de boot voor onze tweedaagse cruise door Halong Bay

De boot van Imperial Cruise was er niet (meer?) maar met een bootje werden we aan boord gebracht van het schip de Classical Cruise. We konden direct plaats nemen aan tafel waar we de verlate lunch geserveerd kregen. Het programma werd wat omgegooid zodat we de dag nog optimaal konden benutten. Al snel hadden we de haven achter ons gelaten.

De Ha long Baai (Halong Bay) is een baai  in de Golf van Tonkin nabij de grens met China. Al snel zagen we de kalkstenen eilanden op rijzen uit het heldere water van de oceaan.  De ondergrond van deze eiland is van kalksteen en daardoor erg poreus. De eilanden waren groen begroeid en wij vonden het een spectaculair gezicht. De Vietnamese naam voor de baai is “Vịnh Hạ Long” en dat betekent “ Baai van de dalende Chinese draak”. Volgens de Vietnamese legende zijn de eilanden in Ha Long Baai ontstaan door een draak die hier vroeger woonde.

Relaxen op het dek, wat een uitzicht, wow!

De draak trok een deel van het land met zijn staart mee het water in. Alleen de hoger gelegen gebieden bleven boven het water uit steken. De draak zou zelfs meerdere keren gespot zijn door zeilers uit de omgeving. Een broodje aap verhaal natuurlijk maar ik houd wel van de legendes. In het verleden zijn er in deze baai ook zeeslagen gevoerd tegen de Chinezen en Mongolen.

Tijdens de Vietnamoorlog werden op verschillende vaarroutes ook mijnen gelegd door de Amerikaanse marinevloot. Sinds 1994 staat de Ha Long Baai op de werelderfgoedlijst van Unesco. Het is een zeer populaire bestemming bij toeristen en dat was aan de vele schepen die we tegenkwamen wel te zien. Na de lunch kregen we de sleutel van onze kajuit waar we de nacht zouden door brengen. Volgens de reisleider was het simpel, klein en zonder luxe .Wij waren het hier niet mee eens en waren tevreden.

We hadden twee kamers naast elkaar. De kamer bestond uit een tweepersoons bed, douch, toilet en zelfs een airco. We kleedden ons om en genoten vanuit onze luie stoel op het dek van de prachtige uitzichten. We voeren naar een plek in de baai waar we konden kajakken. Het vaarschema en het waterpeil was gunstig dus was het mogelijk om te kajakken.

De kajak is een kleine spitse boot. Van oorsprong komt het model van de kajak van de Inuit (Eskimo’s) en werd de kajak gebruikt  om op zee te jagen op grote vissen, zelfs walvissen. De kajak was van kunststof materiaal. De bovenkant van de kajak bleek dicht te zijn met uitzondering van een klein gat in het midden waar wij in moesten gaan zitten.

Samen met pappa in de kayak.

Mamma en Keyro gingen samen in een kajak en pappa en ik. Achteraf was dat niet zo’n verstandige keuze want mamma en Keyro hadden al snel mot met elkaar over het besturen van de kajak. Bij ons verliep het super goed en ik kon het zelfs alleen. Afwisselend stak ik de kajakpeddel links en rechts naast de boot in het water en zo kwamen wij vooruit. Al peddelend konden we hier een stukje van de baai verkennen.

Rustgevend was het niet want op de achtergrond hoorden we de hele tijd het gemopper van mamma en Keyro die het niet eens waren. Stiekem konden pappa en ik er wel een beetje om lachen. Na het kajakken konden we nog even zwemmen in het water. Vanaf het kleine bootje konden we in het water springen. We moesten wel een beetje opletten want er zijn een hoop kwallen.

Zonsondergang vanaf de boot.

Niet iedereen ging zwemmen want in het water dreef vrij veel afval. Gelukkig viel het op deze plek wel mee. Langzaam ging de zon onder en zagen we een mooie gekleurde lucht. We gingen met de kleine boot terug en weer aan boord van het schip. Er stond weer een verrassend goed diner voor ons klaar later op de avond.

Squid fishing, oftewel vissen op inktvis.

Na het eten hadden we nog een klein feestje want Mart, een Nederlandse jongen vierde vandaag zijn verjaardag. Er was door Friends Travel Vietnam een verjaardagstaart afgeleverd en hier konden we allemaal van smullen. Terwijl pappa en mamma op het dek zaten met een biertje en cocktail gingen wij vissen op squid (inktvis).

Helaas vingen we alleen maar een vieze kwal, beh!

Hengeltje met haakje in het water en vangen maar. We vingen veel. Zo hadden we plastic, een slipper en andere rotzooi aan ons hengeltje hangen maar geen inktvis. We gingen ons concentreren om een kwal te vangen want daar zagen we velen van. Van kleine kwallen tot enorme reuze kwallen. Het lukte ons één keer om er eentje aan boord te krijgen. Net op het einde lukte het ons bijna om een inktvis te vangen maar nadat de donkere inktwolk was opgelost, bleek hij toch stiekem van ons haakje geglipt te zijn. Na deze leuke avond gingen we toch later naar bed dan de bedoeling was. Lang lagen we niet wakker want we waren toch best wel moe.

Afzwemmen B diploma

Na al mijn reddings- en survivaldiploma’s al behaald te hebben, ontbrak er voor mij nog een belangrijk diploma. Mijn B-diploma had ik nog steeds niet en wilde ik wel graag aan mijn verzameling toevoegen. Vanavond was het dan zo ver.

Eerst moest ik de schoolslag laten zien.

Eerst moest ik heel wat baantjes in schoolslag afleggen, daarna nog wat baantjes rugzwemmen en vervolgens moest er nog met kleren aan gezwommen worden. Poeh, poeh dat was wel zwaar hoor. De kleding wordt nat en zwaar en dan moet je ook nog heel veel baantjes zwemmen.


Met kleren aan zwemmen is best zwaar maar ik hield het goed vol.

Toch ging het goed en kreeg ik aan het einde van meester Michael te horen dat ik mijn diploma had gehaald. Over twee weken bij het discozwemmen zou ik hem in ontvangst mogen nemen. Toch blijf ik ondanks dit diploma lekker doorzwemmen bij de zwemclub. Ik vind het leuk en krijg er conditie en kracht van.


Gek hoor, dat zwemmen met kleren aan.

 

Centraal Europa: Dag 14; Aquacity Poprad

We maakten er vandaag een relaxte dag van. Na wat dagen wandelen hadden we dat wel verdiend vonden pappa en mamma. Eerst namen we een lekker ontbijtje in de zon met een prachtig uitzicht op de bergen. Na het ontbijt liepen we naar het centrum van Tatranská Lomnica. Pappa en mamma hadden twee verrassingen voor ons in petto maar we mochten nog niet weten wat. We liepen eerst door het dorpje en kochten een souvenir.

We liepen verder en kwamen uit bij de Tatrabob. Aan de voet van het Tatragebergte was een bobsleebaan gebouwd. Keyro was meteen enthousiast maar ik was een beetje teleurgesteld. Was dit nu de verrassing? We kochten kaartjes zodat we een paar ritjes konden maken met de bobslee. Keyro ging als eerste en nadat hij een keer naar beneden was gezoefd, ging ik er ook in, samen met pappa. Uiteindelijk ging het minder snel dan ik had verwacht en vond ik de snelheid en de adrenalinekick die je er van kreeg nog leuk ook.

Direct daarna ging ik nog een keer maar nu met mamma. Stiekem foetelden we een beetje bij de entree en kroop ik onder het poortje door. Je betaalde namelijk per persoon en kinderen onder de 1.20 cm mochten gratis met een begeleider mee. Ik was net 1.22.cm maar er lette niemand op. De 5 ritjes waren al snel op en we wilden heel graag nog een paar keer maar dat mocht niet.

We liepen terug naar de camping en daar moesten pappa en mamma ons dwingen om in de auto te stappen. We zouden gaan zwemmen bij AquaCity in Poprad maar daar hadden wij helemaal geen zin in. Pappa en mamma zette toch hun zin door en binnen een minuut of 20 reden we naar de stad Poprad. De stad zelf is redelijk vlak maar ligt toch nog op 672 meter hoogte. Het is voornamelijk bekend als toegangspoort tot de Hoge Tatra.

Sinds enkele jaren is er het luxe AquaCity Resort gebouwd. Het is een complex met thermale baden, sauna, whirlpools, een Olympisch zwembad en buitenbaden met glijbanen voor kinderen. De natuurlijke warmwaterbronnen worden niet alleen voor het zwembad gebruikt maar in de winter ook als stadsverwarming. Bij de entree bleek dat het goedkoper zou zijn als we lid zouden worden van de AquaCity club

Lidmaatschap is geheel gratis en dus vulden we een formulier in en zouden we een lidmaatschapskaart krijgen. De entree was voor Slowaakse begrippen wel prijzig. Wij betaalden voor een dag entree met onze familie € 56,00. We kregen een bandje om waarmee we tevens eten, drinken en behandelingen konden bestellen. Zo hoefden we geen geld mee het zwembad in te nemen en konden we achteraf betalen met behulp van het registratiesysteem op de bandjes, ideaal! We kwamen er al snel achter dat Engels hier nauwelijks of niet gesproken werd.

Met veel hand – en voetenwerk vonden we de kleedhokjes op de eerste etage van het gebouw. Het complex is zeer groot en heeft veel verschillende zwembaden zowel binnen als buiten. We begonnen met het verkennen van de buitenbaden en gelukkig liet de buitentemperatuur van circa 21 graden dat ook toe. Bij de Mayan Pyramid waren verschillende glijbanen voor de hele familie. De rode Kamikaze glijbaan liet ik eerst nog achterwege maar stoere Keyro ging er natuurlijk wel vanaf.

Samen met mamma pakte ik een matje en ging ik van de golvende familieglijbaan. We gingen daarna naar drie thermale baden die verschillende temperaturen hadden, variërend van 30 tot 38 graden Celsius. Door moderne technologie worden de zwembaden gefilterd en gedesinfecteerd met UV straling. Hierdoor is er nauwelijks gebruik van chemicaliën nodig en zo draagt het zwembad bij aan een gezond milieu. Het water in de baden bevat 20 soorten mineralen die goed zijn voor onze gezondheid. Het was heerlijk relaxen in deze baden en we waren totaal ontspannen.

Rond de klok van 14:30 uur bestelden we een kleine lunch bij een van de eettentjes. Het waren vooral snacks die er te krijgen waren en niet echt heel bijzonder. We hadden een broodje kebab, twee keer de gebakken kaas met frietjes dat hier een veel voorkomend en smakelijk gerecht is en ik nam frietjes met saus. Terwijl wij aten, werd er door het animatieteam een dansuurtje gehouden. We hoorden bekende liedjes maar dan in de Slowaakse uitvoering. Ik zat te wiebelen op mijn stoel maar durfde toch niet mee doen. Uiteindelijk wilde ik wel op de foto met de mascotte van AquaCity, een otter.

We gingen na het eten de Blue Sapphire binnenbaden verkennen. Deze thermale baden liggen in een modern gebouw van glas en je hebt uitzicht op de Hoge Tatragebergte. De baden zijn afgewerkt met veel glimmende gouden accessoires. Er waren bubbelbaden, waterjets en voor een geheel ontspannen sfeer ook speciale lichteffecten. We hadden het hier wel snel gezien en gingen naar het exotische kinderparadijs. We waanden ons in de wereld van piraten. Er stond een piratenschip en het water was niet zoet maar zout zoals in de echte zee. We amuseerden ons lange tijd op het piratenschip.

In de avond gingen we terug naar de glijbanen in het buitenbad. We waren hier niet weg te krijgen. Ik ging zelfs nog meer dan één keer van de kamikaze glijbaan. We baalden ontzetten toen we om 20.30 uur ons moesten gaan aankleden en we terug naar de camping gingen. Onderweg aten we bij restaurant het Grill Pub restaurant. Gelukkig was het nu iets minder druk dan gisteren. Dat kwam natuurlijk ook omdat het al wat later op de avond was.

Keyro en ik namen heerlijk drumsticks met frietjes, mamma had een spies, pappa nam ook een schotel met vlees. Voordat het eten geserveerd werd, speelden we zoals iedere avond een paar potjes pesten. Ik kon slecht tegen mijn verlies en werd als snel boos toen ik niet wist te winnen. Het was niet echt leuk voor de anderen. We kwamen laat terug op de camping. In het donker werd nog een en ander klaar gemaakt voor ons vertrek van morgen. Onze volgende stop is in het Slovenský Raj Nationaal Park of ook wel Slowaaks Paradijs genoemd. Het bevindt zich in het zuiden en zuidoosten op de grens met Hongarije.

Kaarten en relaxen

Onze laatste dag op Bali brachten we voornamelijk door aan het zwembad. We checkten om 12:00 uur uit bij onze kamer en legden de spullen bij de receptie neer. Voor ons was het geen straf om lekker in het zwembad te hangen. Tegen een uur of drie kleedden we ons aan en gingen we op zoek naar een leuke warung om iets te eten. We kwamen uit bij warung Little Bird en bestelden daar mie goreng speciaal, een noodlesoup en een zoetzure kip.


Het was nog even genieten van het heerlijke eten in Indonesië. We liepen terug langs de hoofdstraat en gingen nog iets drinken bij de Wicked Parrot. Ondertussen speelden we een potje “pesten” met de speelkaarten. Voor het eerst deed ik ook helemaal alleen mee. Ik vind het nog best moeilijk maar zo leer ik het wel sneller. Het lukte mij aardig om mijn broer Keyro dwars te zitten zodat hij het spelletje niet kon winnen.


We werden om 18:00 uur opgehaald door een privé taxi die ons naar het Ngurah Rai International Airport in Denpasar bracht. De controles verliepen vrij voorspoedig en we hadden nog veel tijd over. We liepen wat rond en kochten een lekker ijsje. Ook gingen we op de foto bij de M&M stand. De lekkere chocoladesnoepjes hebben ook hun eigen personage zoals Red, Yellow, Blue, Orange en de enige dame van het stel, Miss Green. Wij vonden het natuurlijk leuk om hiermee op de foto te gaan. De vlucht verliep rustig en rond 22:30 uur landden we op het vliegveld van Jakarta.


We haalden onze spullen op bij de bagageband en liepen we naar buiten voor een taxi. We moesten ons inschrijven op een lijst en hadden nog 35 wachtenden voor ons. Het duurde ruim een half uur tot we aan de beurt waren en er een taxi voor ons klaar stond. Ons hotel zou dicht bij het vliegveld liggen maar dit bleek niet zo te zijn. Hemelsbreed was het inderdaad niet ver maar om er te komen moest de chauffeur via de ring rijden en de rit duurde in totaal 50 minuten. Bij aankomst in het hotel Olive (1:00 uur ’s nachts) moest er meteen betaald worden ook een beetje raar want bijna overal ter wereld doe je dit achteraf. Gelukkig kreeg ik het niet mee want in de taxi was ik in slaap gevallen en bij mamma in haar armen sliep ik gewoon verder.

Pulau Satonda

Vroeg in de morgen werden we gewekt door de geur van tosti. We kregen zelfs een soort van ontbijt op “bed”. De tosti was wel apart en anders dan bij ons. Het bestond uit kaas en pindakaas, een vreemde maar toch lekkere combinatie. Mamma en Ronac voelden zich weer helemaal oké.

Ondertussen waren we de hele nacht doorgevaren en lag de boot voor anker bij Satonda eiland. Het eiland ligt enkele kilometers voor de kust van Sumbawa. Het was vroeger een vulkaan maar is nu uitgedoofd. De krater die toen gevuld was met hete lava is nu gevuld met water. Oorspronkelijk was dit zoet water maar na de tsunami in 1815 is het water in het meer zout. De tsunami ontstond na de dodelijkste vulkaan eruptie uit de geschiedenis namelijk de uitbarsting van de vulkaan Tambora. Deze vulkaan lag aan de noordkust van het eiland Sumbawa waarbij deze van ca 5100 meter naar 2800 meter hoogte is gehalveerd.


We gingen van boord en maakten een kleine wandeling langs de kraterrand en het meer. Ook was er nog tijd om het koraalrif voor de kust van Satonda te ontdekken. Ook hier was weer een kleurrijke onderwaterwereld te vinden. Het lijkt wel of het ene plekje nog mooier is dan het andere. Vervolgens moesten we een stukje varen en hadden tussendoor een lunch met groenten nasi putih en tempeh (soort koek op basis van sojabonen). We maakten even na de middag een stop bij Pulau Moyo. Dit eiland ligt aan het begin van Sumbawa.


Op dit eiland was een waterval waar we met z’n allen naar toe wandelden. Ik had geen zin om mijn wandelschoenen aan te doen en wilde op blote voeten lopen. Achteraf bleek dit een goede keuze te zijn want we moesten door meerdere riviertjes heen waden. We liepen door een dichte bebossing en hoorden van de kapitein dat hier veel herten leven. De waterval (Air Beling) is een waterval met een zoutwater meer. Er waren verschillende poeltjes waar je in kon zwemmen. Op een soort stoeltje van lianen konden we rustig heen en weer schommelen boven het water. Pappa klom met een deel van de groep nog verder langs de waterval omhoog.



Boven gekomen was hier ook een poel met een echte liaan waar men aan kon slingeren als een echte Tarzan. Al zwierend liet iedereen zich vanaf de liaan in het water plonsen. Na deze kort wandeling konden we nog even snorkelen en van de boot af springen en duiken. Een keer probeerde ik te duiken maar kwam iets te plat op mijn buik terecht, au. In de avond kregen we ons laatste diner aan boord en vertrokken we in de richting van Lombok. Ook weer een flink aantal uren varen. Samen met pappa sliep ik deze nacht op het bovendek. We waren de dieseldamp en benauwdheid een beetje zat en wilden wat frisse lucht. Ik sliep als een roosje.


Slapen op het dek onder de sterrenhemel.