Dromedarisrit

Zo wat koelde het af in de nacht. Het was echt koud ondanks de dikke dekens die we hadden gekregen. Midden in de nacht ben ik mijn fleecevest nog aan gaan doen. Rond 6:15 uur werden we wakker gemaakt voor de zonsopgang maar Ronac en ik hadden geen zin om op te staan. Pappa was wel meteen wakker en mamma verliet 10 minuten later ook de tent om de zonsopgang te zien.

Wij bleven nog een half uur liggen en toen moesten we echt opstaan. We vertrokken rond de klok van 7:15 uur terug naar de bewoonde wereld. De temperatuur was een stuk aangenamer dan gisterenmiddag. De rit was minder prettig omdat we toch wel een beetje pijn aan de billen en bovenbenen hadden.

Rond 8:30 uur waren we terug bij het huis van Hassan. We konden al het zand afspoelen onder de douche en waren daarna weer helemaal schoon. We kregen na de douche nog een ontbijt aangeboden. Heerlijke lekkernijen kwamen er weer op tafel. De dadelpasta was verrukkelijk en we kregen van Hassan een pot cadeau om mee te nemen naar huis. Na het ontbijt laadden we de auto weer in en nemen afscheid.

We begonnen aan een lange rit naar Ouarzazate. Via Rissani reden we in de richting van Nkob en vervolgens naar Agdz. We kwamen door de vallei van de rivier de Draa. In de plaats Agdz maakten we een stop voor een late lunch. We bestelden spiesjes die op de barbecue voor het restaurant werden gegrild. Naast ons zat een Nederlandse familie waarvan de jongste zoon nog even mee deed met toepen (kaartspel). Het eten smaakte goed.

We hadden nog wat kilometers voor de boeg en reden na een uur pauzeren weer verder. Het laatste stuk ging weer door de bergen met scherpe bochten. De uitzichten waren fantastisch. In de late middag arriveerden we bij Maison d’ hotes Dar Farhana in Ouarzazate. We kregen thee met wat lekkers en werden daarna naar de kamers gebracht. We probeerden duidelijk te maken dat we een driepersoonskamer hadden gereserveerd maar dit werd niet begrepen.

We kregen twee tweepersoonskamers tegenover elkaar. We zetten onze spullen neer en trokken onze zwemkleding aan. Na anderhalf uur kwam de eigenaar ons vertellen dat we de verkeerde kamers hadden en vroeg of we onze spullen wilden verplaatsen. Gelukkig was er nog niet veel uitgepakt en hadden pappa en mamma het al snel geregeld. Ik zwom lekker in het zwembad maar net zoals bij alle andere zwembaden tot nu toe vond Ronac het te koud.

De accommodatie is echt super. De sfeervolle kamers, mooie binnentuin en het zwembad, heerlijk relaxen zo. We aten opnieuw bij de accommodatie. Het werd geserveerd in de speciale eetkamer met uitzicht op de tuin en het verlichte zwembad. We kregen salade vooraf, soep en als hoofdgerecht hadden we pastilla. Het nagerecht was vers fruit, sinaasappel en meloen. Na het eten mochten we nog even gamen en een korte film kijken voordat we naar bed gingen.

Kashba Amerhidil

Onze dag begon rustig. Wat lezen, douchen en rond 8:30 uur zaten we aan het ontbijt. Verse jus d’orange, gekookt eitje, luchtige pannenkoekjes, warme broodjes met amandelschaafsel, honing, smeerkaas en jam. Om 9:15 uur vertrekken we en laten we Aït Ben Haddou achter ons.

We kwamen door de grote stad Ouarzazate waar we aan het einde van onze reis nog twee nachten zullen overnachten. Onze bestemming is Skoura, een klein dorp met ongeveer 2800 inwoners, gelegen in een (palm)oase aan de voet van het Atlas gebergte op de Kashbaroute in de Dadés vallei. Het ligt op de overgang tussen bergketens en woestijn. De oase bestaat uit de droge rivierbeddingen Oued El Hajaj , eindeloze rijen dadelpalmen en reusachtige zandkastelen. De oase werd in de 12e eeuw aangelegd door sultan Yacoub el-Mansour.

We zagen verspreid staande ksar en kashba’s langs de weg. De meeste dateren uit de 19e een 20e eeuw, maar er zijn er ook uit de 17e en 18e eeuw. Tijdens een heftige stammenoorlog in 1893 zijn vele oude kashba’s verwoest, evenals in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw, toen de Fransen hier regeerden. Sommige zijn deels  nog bewoond en andere staan leeg omdat de bewoners naar moderne huizen in de buurt zijn verhuisd.

De beroemdste kashba in deze omgeving is die van Amerhidil (ook wel Imridil genoemd). De kashba stond zelfs afgebeeld op het oude 50 dirham biljet. We verlaten de verharde weg en volgen een paar kilometer de stoffige en hobbelige weg die leidt naar de kashba. We parkeren de auto en lopen naar de ingang. We worden al snel aangesproken door een meneer die ons direct in het Engels begint te vertellen over de geschiedenis van de kashba. Pappa weet hem te onderbreken om duidelijk te maken dat we niet zeker weten of we een rondleiding willen. Kareem is vriendelijk en zegt dat we ook zelf rond mogen kijken.

Hij spreekt goed Engels en als pappa hem vraagt wat het kost om hem als gids mee te nemen, blijkt hij een redelijke prijs te vragen. We besluiten om de kashba met hem te bezoeken. Kareem weet veel te vertellen en heeft ook nog humor. Onze namen werden veranderd in Mohammed en Ali (Keyro). Kashba Amerhidil dateert uit 1100 en is ontstaan als nederzetting gebouwd door koranleraar Thami El Glaoui., de laatste pasja van Marrakesh.

De nederzetting werd gebouwd van klei en stro en rijkelijk versierd met berbertekens. Er zijn vier torens voor de vier vrouwen van de pasja. In de jaren 60 werd de kashba nog bewoond maar werd later verlaten omdat het te duur was om de kashba nog te onderhouden. Bij regenval spoelt er namelijk een deel van de klei en leemlaag van de muren en dien je het te restaureren zodat de boel niet instort.

Een rijke familie nam het over en betaalde de kosten van een restauratie. Het is nu gedeeltelijk omgebouwd tot hotel en een deel is als museum ingericht voor het publiek. In de binnentuin zien we allemaal gereedschappen die op het land worden gebruikt. Via smalle gangen brengen we ook een bezoek aan vier verschillende keukens en de gebedsruimte. Ook was er een ruimte waar de kinderen lees kregen uit de Koran. De muren van de kashba zijn dik, de vertrekken zijn hoog en de toegangsdeuren laag.

Het is zo gebouwd om in de winter warm en behaaglijk te zijn en in de zomer blijven de vertrekken zo juist koel. Na de rondleiding lopen we naar de palmoase achter de kashba en krijgen we een glaasje thee bij familie van Kareem. Er was een soort showroom met handgemaakte producten maar er werd niets opgedrongen of verplicht om te kopen.

We hadden een leuk gesprek en vertrokken een half uur later weer terug naar onze auto. In totaal waren we dik anderhalf uur onderweg geweest met de rondleiding. We betaalden omgerekend ongeveer 12 euro, wat wij niet duur vonden voor deze goede en informatieve rondleiding. Vanaf kasbah Amerhidil reden we in één keer door naar onze accommodatie Chez Laila in Skoura.

We waren erg vroeg en onze kamer was nog niet klaar. We konden de auto daar laten staan en gingen te voet naar het centrum. We kwamen langs kale dorre vlakten met hier en daar een palmboom. Door de droogte van de laatste jaren zagen veel palmen er slecht uit of waren dood. Het zag er een beetje zielig uit. We belandden op de lokale weekmarkt waar werkelijk van alles verkocht werd. We kwamen verder maar weinig toeristen tegen. In de hoofdstraat zochten we naar een restaurantje om te kunnen lunchen. In onze Trotter reisgids werd restaurant La Kasbah aanbevolen en we gingen daar naar op zoek. We vonden het en werden  niet teleurgesteld.

Het terras werd overschaduwd door een prachtige boom. Er was geen menukaart maar gastheer Abdullatif ,die alleen Frans sprak, gaf ons de mogelijkheden door. We gingen voor de kipspiesen. Als voorafje kregen we een schaaltje olijven, beetje te bitter voor mij, en zelfgebakken brood. De gegrilde spiesen werden geserveerd met zelfgebakken, verse frieten en tomatensalade.

Onze gastheer gaf ons veel aandacht en maakte een leuk praatje. Hij gaf ons ook het gastenboek om een recensie te schrijven. Ik maakte hier ook een mooie tekening in. Als nagerecht hadden we voor een streekgerecht gekozen. Zelfgemaakte geitenkaas met honing uit de regio. Zo’n lekker kaas en honing hadden we allemaal nog nooit gegeten. Wat was dat lekker zoet en romig zeg! We kregen ook nog wat banaan en sinaasappel met kaneel als nagerecht geserveerd.

We namen afscheid van Abdullatif en pinden wat geld voor de komende dagen bij de bank. We liepen terug over de markt en kochten nog wat kruiden en nootjes. Mamma betaalde nog geen twee euro voor vier soorten kruiden. Bij een oude man kochten we de nootjes. We kochten 500 g zoute pinda’s en 500 g suikerpinda’s voor vijf euro. Alles werd op een oude weegschaal met echte gewichten afgewogen. Ondanks dat we de man niet konden verstaan, was hij super vriendelijk. Hij wilde zelfs met ons op de foto en straalde van oor tot oor toen mamma hem de foto liet zien.

Terug bij Chez Laila werden we direct naar onze kamer gebracht. Lang bleven we daar niet want er was een mooie tuin met zwembad. Helaas was het water erg koud en bleef ik meer aan de kant om te pootje baden. Keyro vond het wel heerlijk. Pappa en mamma zaten heerlijk wat te lezen onder één van de tenten.

’s Avonds hadden we het diner ook weer in onze accommodatie. Natuurlijk weer een voor- hoofd- en nagerecht. We startten met soep en daarna het hoofdgerecht. Mamma had de lokale specialiteit lam met vijgentajijne en Keyro en ik hadden een bord spaghetti. Het toetje was vers fruit. Uiteindelijk lagen we toch weer laat in bed. ’s Nachts onweerde het wat maar daar kregen wij niet veel van mee.

Hengelhoef

Vandaag gingen we een dagje zwemmen in een subtropisch zwembad, mamma was met collega’s van Tupperware naar de huishoudbeurs in Utrecht. Wij mannen besloten er een actieve dag van te maken. Pappa had goedkope kaartjes gekocht voor zwembad Hengelhoef met o.a. een golfslagbad, glijbanen een bubbelbad en een hele stoere wildwaterbaan waar we helaas allebei nog te klein voor waren.

We spetterden er vrolijk op rond, en arme pappa mocht ons overal volgen. Vanaf een afstandje had ik naar de wildwaterbaan gekeken, die leek me toch wel heel sjiek om te doen en ik maakte pappa gek om toch een keertje erin te gaan.

Wat bleek? Ik was nét groot genoeg (1.50m) om erin te mogen. Ik moest wel nog even onder een meetlat staan maar toen mocht ik er toch in. Ronac bleef heel even alleen en kon ons door de wel heel erg wilde waterbaan zien gaan.

We aten nog lekker wat frietjes met een snack en na nog meer spetteren keerden we moe maar voldaan naar huis.

 

Rural Scene Hotel

Keyro voelde zich vandaag beroerd en had hoge koorts. Gelukkig zouden we de komende dagen in Hoi An blijven en konden we het rustig aan doen. Samen met pappa en mamma ging ik ontbijten. Ik nam cornflakes maar kreeg er geen melk maar yoghurt bij. Smaakte ook best goed. De dag werd het relaxen. Filmpje kijken, wat spelletjes op de tablet en zwemmen in het zwembad.

Keyro lag alleen maar op bed en er kwam niets uit. Mamma verplichtte hem af en toe om iets te drinken maar ook dat ging met veel moeite. De meisjes achter de receptie maakten zich meer zorgen dan pappa en mamma en vroegen iedere keer hoe het met Keyro ging en of ze een dokter moesten bellen. In de avond hadden we het diner bij het hotWel. Keyro kwam ook even naar beneden maar at maar weinig van zijn Pho Bo. Vooral de Cau Lao en de Quang noedels waren lekker, yummie!

Hué

We werden al vroeg wakker (6:30 uur) door de zon die door het raampje naar binnen scheen en de vroege vogels die al over de gang heen en weer aan het lopen waren. We fristen ons zo goed als mogelijk op en trokken onze kleding aan. We vermaakten ons met lezen, kaarten en kwartetten. Af en toe keken we door het raampje naar buiten. Het landschap veranderde al en het was een stuk vlakker dan in het noorden. Na een treinreis van 14 uur reden we omstreeks 08:50 uur het station van Hué binnen. We werden netjes op tijd gewaarschuwd door de train-attendant dat we ons klaar moesten maken om uit te stappen.

Kaarten in de trein richting Hué

Toen we het station uitliepen stonden er veel taxichauffeurs die ons naar het hotel wilden brengen. Er werden absurde prijzen gevraagd en we liepen verder door. Uiteindelijk troffen we een vriendelijke, goed Engels sprekende taxichauffeur die de meter aan wilde zetten en ons voor een “normale” prijs naar het door ons geboekte hotel bracht. We reden door Hué en het is een redelijk grote stad die zeer populair is bij toeristen. Ooit was het de keizerlijke hoofdstad van het land (1802 tot 1945). De stad heeft in het verleden behoorlijk wat ellende moeten doorstaan. Tijdens de Vietnamoorlog werd dit deel van Vietnam zwaar gebombardeerd en raakte een groot deel van de stad zwaar beschadigd. Hué lag namelijk vlak tegen de grens tussen Noord en Zuid Vietnam ten tijde van de Vietnamoorlog. Op zo’n 70 kilometer ten noorden van de stad lag de DMZ (Demilitariseerde Zone), dat de grens tussen beide strijdende landen aangaf. Tegenwoordig worden er veel nieuwe gebouwen neergezet en neemt de modernisering snel toe. Ook wordt er tegenwoordig hard gewerkt om zoveel mogelijk van de kapotte gebouwen te restaureren.

Bij het Hong Thien 1 hotel werden we vriendelijk welkom geheten door de receptionist en kregen we een drankje en vers fruit (ananas, watermeloen en passievrucht) aangeboden. We kregen nog wat uitleg over excursies die we konden doen en kregen toen al de sleutel van de kamer. De kamer was ruim en netjes. We hadden weinig zin om op de kamer te blijven want we hadden beneden een zwembad gezien. Snel onze zwembroeken aan en plonzen in het water. Van het zwemmen kregen we honger en we liepen richting de hoofdstraat waar we diverse restaurants hadden gezien.

We vonden een tafeltje bij Hot Tuna. Het was wederom een super warme dag en de fan bracht maar weinig verkoeling. Keyro bestelde fried seafood, mamma had fried calamari, pappa had zoutzure garnalen en ik nam frietjes. We liepen nog wat door de straten en zochten een tour voor morgen en vervoer naar Hoi An voor de dag erna. We boekten een citytour bij Brothers Travel en regelden bij hun ook een jeep met chauffeur voor de dag erna. Het bleef zweten en we zochten daarom in de middag weer verkoeling aan het zwembad. Aan het einde van de middag waren er nog meer Nederlandse kinderen dus een gezellige boel.

In de avond werden de straten opgelicht door de vele barretjes en restaurants. Bij de ene was het drukker dan bij de andere. We vonden een gezellig restaurant Les Garden waar we buiten op het terras konden zitten. We bestelden weer verschillende gerechten o.a. rundvlees met sojasaus, tomaat en paprika, eiernoedels met rundvlees en groenten en pizza margarita en pizza suprême . Na het smakelijke eten liepen we terug naar het hotel waar we nog even een filmpje keken voordat we naar bed moesten.

Met champagne in het zwembad

Tot nu toe hebben wij een goede voorzomer met hoge temperaturen. Bij onze achterburen en vrienden familie van Zuijlen was het zwembad weer opgezet. Terwijl onze mamma’s op een zomermarkt in Borgharen stonden met de Tupperwarekraam, zochten wij verkoeling in het zwembad. We hadden allerlei opblaasbaar speelgoed in het zwembad en brachten er uren in door. Toen mamma en Miranda terug waren ontstond spontaan het idee om samen te barbecueën.

Vlees werd uitgehaald, sausjes en salades gemaakt en al snel lag het eerste vlees op de barbecue. We hadden flink honger gekregen en aten vlug en veel. Na het eten zochten we opnieuw het zwembad op. Het werd langzaam donker maar met een paar lampen was  het nog goed toeven in het zwembad. Rond 22:00 uur kregen we dorst en haalde Keyro zijn FC Barcelona (kinder)champagne  (gekregen van Quincy voor zijn verjaardag). We namen glazen mee en maakten de fles zelf open. De kurk vloog over de schutting van de buren en we hadden de grootste lol. Onder genot van een glaasje champagne bleven we nog een tijdje in het zwembad tot we gerimpelde handen en voeten hadden. Leuk zo’n zwoele zomeravond!

Mannenweekend

Hoera! Mamma is een weekendje naar de sneeuw om te gaan skiën, of vooral om te après-skiën. Dat betekent voor ons een heerlijk rustig mannenweekend, joehoe!

Gisteren stond alles in het teken van voetbal, eerst mee met Keyro naar zijn wedstrijd bij Leonidas en ‘s avonds naar het zaalvoetballen van pappa. Ik heb zelfs nog even tegen mezelf gevoetbald, helaas bleef het gelijkspel omdat ik voor open goal wist te missen…

Na een super gezellig avondje besloten we zondag te gaan zwemmen in het subtropisch zwembad van CenterParcs Erperheide. We hadden er meteen zin in, eerst vermaakten we ons even in het golfslagbad voordat we al snel de wildwaterbaan (her)ontdekten. Een paar jaar geleden waren we hier ook al een keer geweest maar toen kon ik nog niet zwemmen. Ook nu vond pappa dat hij bij mij in de buurt moest blijven maar ik zorgde er wel voor dat hij me niet bij hield, haha.

We gingen ook een paar keer van de glijbaan maar die vond ik toch nog een beetje eng. Veel liever zat ik lekker te bubbelen in het bubbelbad, heerlijk.

In een speciaal gedeelte konden we met onze snorkel zelfs kijken naar echte visjes die achter het glas onderwater zaten.

Na al die spannende dingen aten we lekker wat in de zwembad bar waarna we de race door  de wildwaterbaan hervatten. Na zo’n twintig keer gaf pappa het eindelijk op en mochten we eindelijk een paar keer alleen door de wildwaterbaan.

Het was een mooie dag, onderweg vielen we allebei in de auto in slaap. Toen we thuis kwamen hebben we uiteraard niet zelfs gekookt. Zoals je van echte mannen kon verwachten nam ons  jachtinstinct het over. We kwamen uit bij de wok waar we lekker hebben gegeten om de dag af te sluiten.

 

 

 

Afzwemmen B diploma

Na al mijn reddings- en survivaldiploma’s al behaald te hebben, ontbrak er voor mij nog een belangrijk diploma. Mijn B-diploma had ik nog steeds niet en wilde ik wel graag aan mijn verzameling toevoegen. Vanavond was het dan zo ver.

Eerst moest ik de schoolslag laten zien.

Eerst moest ik heel wat baantjes in schoolslag afleggen, daarna nog wat baantjes rugzwemmen en vervolgens moest er nog met kleren aan gezwommen worden. Poeh, poeh dat was wel zwaar hoor. De kleding wordt nat en zwaar en dan moet je ook nog heel veel baantjes zwemmen.


Met kleren aan zwemmen is best zwaar maar ik hield het goed vol.

Toch ging het goed en kreeg ik aan het einde van meester Michael te horen dat ik mijn diploma had gehaald. Over twee weken bij het discozwemmen zou ik hem in ontvangst mogen nemen. Toch blijf ik ondanks dit diploma lekker doorzwemmen bij de zwemclub. Ik vind het leuk en krijg er conditie en kracht van.


Gek hoor, dat zwemmen met kleren aan.

 

Centraal Europa: Dag 14; Aquacity Poprad

We maakten er vandaag een relaxte dag van. Na wat dagen wandelen hadden we dat wel verdiend vonden pappa en mamma. Eerst namen we een lekker ontbijtje in de zon met een prachtig uitzicht op de bergen. Na het ontbijt liepen we naar het centrum van Tatranská Lomnica. Pappa en mamma hadden twee verrassingen voor ons in petto maar we mochten nog niet weten wat. We liepen eerst door het dorpje en kochten een souvenir.

We liepen verder en kwamen uit bij de Tatrabob. Aan de voet van het Tatragebergte was een bobsleebaan gebouwd. Keyro was meteen enthousiast maar ik was een beetje teleurgesteld. Was dit nu de verrassing? We kochten kaartjes zodat we een paar ritjes konden maken met de bobslee. Keyro ging als eerste en nadat hij een keer naar beneden was gezoefd, ging ik er ook in, samen met pappa. Uiteindelijk ging het minder snel dan ik had verwacht en vond ik de snelheid en de adrenalinekick die je er van kreeg nog leuk ook.

Direct daarna ging ik nog een keer maar nu met mamma. Stiekem foetelden we een beetje bij de entree en kroop ik onder het poortje door. Je betaalde namelijk per persoon en kinderen onder de 1.20 cm mochten gratis met een begeleider mee. Ik was net 1.22.cm maar er lette niemand op. De 5 ritjes waren al snel op en we wilden heel graag nog een paar keer maar dat mocht niet.

We liepen terug naar de camping en daar moesten pappa en mamma ons dwingen om in de auto te stappen. We zouden gaan zwemmen bij AquaCity in Poprad maar daar hadden wij helemaal geen zin in. Pappa en mamma zette toch hun zin door en binnen een minuut of 20 reden we naar de stad Poprad. De stad zelf is redelijk vlak maar ligt toch nog op 672 meter hoogte. Het is voornamelijk bekend als toegangspoort tot de Hoge Tatra.

Sinds enkele jaren is er het luxe AquaCity Resort gebouwd. Het is een complex met thermale baden, sauna, whirlpools, een Olympisch zwembad en buitenbaden met glijbanen voor kinderen. De natuurlijke warmwaterbronnen worden niet alleen voor het zwembad gebruikt maar in de winter ook als stadsverwarming. Bij de entree bleek dat het goedkoper zou zijn als we lid zouden worden van de AquaCity club

Lidmaatschap is geheel gratis en dus vulden we een formulier in en zouden we een lidmaatschapskaart krijgen. De entree was voor Slowaakse begrippen wel prijzig. Wij betaalden voor een dag entree met onze familie € 56,00. We kregen een bandje om waarmee we tevens eten, drinken en behandelingen konden bestellen. Zo hoefden we geen geld mee het zwembad in te nemen en konden we achteraf betalen met behulp van het registratiesysteem op de bandjes, ideaal! We kwamen er al snel achter dat Engels hier nauwelijks of niet gesproken werd.

Met veel hand – en voetenwerk vonden we de kleedhokjes op de eerste etage van het gebouw. Het complex is zeer groot en heeft veel verschillende zwembaden zowel binnen als buiten. We begonnen met het verkennen van de buitenbaden en gelukkig liet de buitentemperatuur van circa 21 graden dat ook toe. Bij de Mayan Pyramid waren verschillende glijbanen voor de hele familie. De rode Kamikaze glijbaan liet ik eerst nog achterwege maar stoere Keyro ging er natuurlijk wel vanaf.

Samen met mamma pakte ik een matje en ging ik van de golvende familieglijbaan. We gingen daarna naar drie thermale baden die verschillende temperaturen hadden, variërend van 30 tot 38 graden Celsius. Door moderne technologie worden de zwembaden gefilterd en gedesinfecteerd met UV straling. Hierdoor is er nauwelijks gebruik van chemicaliën nodig en zo draagt het zwembad bij aan een gezond milieu. Het water in de baden bevat 20 soorten mineralen die goed zijn voor onze gezondheid. Het was heerlijk relaxen in deze baden en we waren totaal ontspannen.

Rond de klok van 14:30 uur bestelden we een kleine lunch bij een van de eettentjes. Het waren vooral snacks die er te krijgen waren en niet echt heel bijzonder. We hadden een broodje kebab, twee keer de gebakken kaas met frietjes dat hier een veel voorkomend en smakelijk gerecht is en ik nam frietjes met saus. Terwijl wij aten, werd er door het animatieteam een dansuurtje gehouden. We hoorden bekende liedjes maar dan in de Slowaakse uitvoering. Ik zat te wiebelen op mijn stoel maar durfde toch niet mee doen. Uiteindelijk wilde ik wel op de foto met de mascotte van AquaCity, een otter.

We gingen na het eten de Blue Sapphire binnenbaden verkennen. Deze thermale baden liggen in een modern gebouw van glas en je hebt uitzicht op de Hoge Tatragebergte. De baden zijn afgewerkt met veel glimmende gouden accessoires. Er waren bubbelbaden, waterjets en voor een geheel ontspannen sfeer ook speciale lichteffecten. We hadden het hier wel snel gezien en gingen naar het exotische kinderparadijs. We waanden ons in de wereld van piraten. Er stond een piratenschip en het water was niet zoet maar zout zoals in de echte zee. We amuseerden ons lange tijd op het piratenschip.

In de avond gingen we terug naar de glijbanen in het buitenbad. We waren hier niet weg te krijgen. Ik ging zelfs nog meer dan één keer van de kamikaze glijbaan. We baalden ontzetten toen we om 20.30 uur ons moesten gaan aankleden en we terug naar de camping gingen. Onderweg aten we bij restaurant het Grill Pub restaurant. Gelukkig was het nu iets minder druk dan gisteren. Dat kwam natuurlijk ook omdat het al wat later op de avond was.

Keyro en ik namen heerlijk drumsticks met frietjes, mamma had een spies, pappa nam ook een schotel met vlees. Voordat het eten geserveerd werd, speelden we zoals iedere avond een paar potjes pesten. Ik kon slecht tegen mijn verlies en werd als snel boos toen ik niet wist te winnen. Het was niet echt leuk voor de anderen. We kwamen laat terug op de camping. In het donker werd nog een en ander klaar gemaakt voor ons vertrek van morgen. Onze volgende stop is in het Slovenský Raj Nationaal Park of ook wel Slowaaks Paradijs genoemd. Het bevindt zich in het zuiden en zuidoosten op de grens met Hongarije.

Kaarten en relaxen

Onze laatste dag op Bali brachten we voornamelijk door aan het zwembad. We checkten om 12:00 uur uit bij onze kamer en legden de spullen bij de receptie neer. Voor ons was het geen straf om lekker in het zwembad te hangen. Tegen een uur of drie kleedden we ons aan en gingen we op zoek naar een leuke warung om iets te eten. We kwamen uit bij warung Little Bird en bestelden daar mie goreng speciaal, een noodlesoup en een zoetzure kip.


Het was nog even genieten van het heerlijke eten in Indonesië. We liepen terug langs de hoofdstraat en gingen nog iets drinken bij de Wicked Parrot. Ondertussen speelden we een potje “pesten” met de speelkaarten. Voor het eerst deed ik ook helemaal alleen mee. Ik vind het nog best moeilijk maar zo leer ik het wel sneller. Het lukte mij aardig om mijn broer Keyro dwars te zitten zodat hij het spelletje niet kon winnen.


We werden om 18:00 uur opgehaald door een privé taxi die ons naar het Ngurah Rai International Airport in Denpasar bracht. De controles verliepen vrij voorspoedig en we hadden nog veel tijd over. We liepen wat rond en kochten een lekker ijsje. Ook gingen we op de foto bij de M&M stand. De lekkere chocoladesnoepjes hebben ook hun eigen personage zoals Red, Yellow, Blue, Orange en de enige dame van het stel, Miss Green. Wij vonden het natuurlijk leuk om hiermee op de foto te gaan. De vlucht verliep rustig en rond 22:30 uur landden we op het vliegveld van Jakarta.


We haalden onze spullen op bij de bagageband en liepen we naar buiten voor een taxi. We moesten ons inschrijven op een lijst en hadden nog 35 wachtenden voor ons. Het duurde ruim een half uur tot we aan de beurt waren en er een taxi voor ons klaar stond. Ons hotel zou dicht bij het vliegveld liggen maar dit bleek niet zo te zijn. Hemelsbreed was het inderdaad niet ver maar om er te komen moest de chauffeur via de ring rijden en de rit duurde in totaal 50 minuten. Bij aankomst in het hotel Olive (1:00 uur ’s nachts) moest er meteen betaald worden ook een beetje raar want bijna overal ter wereld doe je dit achteraf. Gelukkig kreeg ik het niet mee want in de taxi was ik in slaap gevallen en bij mamma in haar armen sliep ik gewoon verder.