Rondje Heuvelland

Samen met onze vriendinnen Tina, Melanie en kinderen Lieke en Linou zijn we een leuke wandeling gaan maken in het Limburgse Heuvelland. We spraken af op een parkeerplaats in Mechelen en startten daar vandaan onze wandeling. Het dorp Mechelen is ontstaan als nederzetting rond een landgoed dat door de hertog Hendrik III geschonken werd aan de Johannieterorde. In 16e eeuw werd het klooster vernietigd door een brand en vertrokken de Johannieters naar Aken.

We gingen een draaihek door en kwamen in een weiland terecht. Als snel kwamen we een kudde Galloway runderen tegen die daar liepen te grazen. Deze runderen helpen bij het onderhouden van de natuurgebieden. Het zijn grote grazers en zo houden ze de begroeiing in een gebied op peil. De runderen kunnen in de winter buiten blijven en hebben weinig onderhoud nodig.

De dieren zijn zachtaardig van karakter en hebben geen horens waardoor ze ook kunnen grazen in gebieden waar bezoekers komen, zoals wij dus. Het Limburgs Heuvelland wordt gevormd door de uitlopers van de Duitse Eifel en de Belgische Ardennen. De hoogste toppen zijn net iets boven de 300 meter. Het landschap bestaat uit een afwisseling van bossen, akkers, weilanden en boomgaarden.

Af en toe hadden we mooie vergezichten op de route over de heuvels en de dalen. Halverwege was het tijd voor een lekkere lunch. We legden een kleed in het gras en peuzelden lekker onze broodjes en andere lekkernijen die we allemaal hadden meegenomen. Lieke of was het Linou?, blijft moeilijk om de tweeling uit elkaar te houden, dronk zelfs een biertje! Natuurlijk een radler 0% alcohol, al weet je maar nooit met die gekke Tina en maffe Melanie.

We liepen in de richting van het dorp Epen en daar vandaan bergop richting de Gerardushoeve. Het was overal erg druk en daar zou vast geen plaats zijn op het terras. We kwamen langs pannenkoekenhuis “De Pannekoek” waar nog een picknickbank op het terras vrij was. We gingen zitten en bestelden een lekker drankje. Er was ook een kleine speeltuin bij en terwijl de volwassenen gezellig kletsten vermaakten wij ons ook prima.

We bleven er een lange tijd hangen. Na deze onderbreking ging de wandeling langs boomgaarden en vakwerkershuisjes. We kwamen door het gehucht Schweiberg  en zo weer uit in Mechelen. Bij recreatiedomein de Geulhof zochten we een tafel in de zon voor een lekker diner. Er werden veel mosselen besteld, verse forel uit de Geul en natuurlijk frietjes.

Aan het einde had ik niet zoveel zin meer en werd ik tot ongenoegen van pappa en mamma baldadig en lastig. We hoefden nog maar een klein stukje te lopen door de weilanden en langs de Geul. We speelden nog even met takjes en blaadjes die we in het water van de Kleine Geul lieten vallen. Het stroomde zo snel dat de takjes er sneller vandoor gingen dan wij konden lopen, grappig. Bij de parkeerplaats namen we afscheid en spraken we af dat we dit vaker moeten gaan doen. Zo’n leuke gezellige middag met alle meisjes!

Wandelen met de doodleclub

Bianca en haar hond Juulke gingen met de doodleclub wandelen op de Sint Pietersberg. Bianca had gevraagd of wij mee wilden lopen en daar hadden wij wel zin in. Het was lekker weer en de wandeling zou niet al te lang zijn omdat Juulke nog te jong is om grote afstanden te lopen.

De groep stond al op ons te wachten en we vertrokken direct toen wij aankwamen. De doodles waren al met zijn alleen in het hondenlosloopgebied aan het rond rennen. Leuk hoor zoveel doodles bij elkaar. Juulke is een echte dondersteen en blijft maar weg rennen en Bianca heeft moeite om haar bij zich te roepen. Haha, net zo eigenwijs en eigengereid als haar baasje. We liepen nog geen kilometer toen we alweer terug keerden naar Chalet Bergrust. Het was lunchtijd en we bestelden een lekker broodje.

Keyro nam brood met kroketten, mamma had iets met geitenkaas en ik nam een broodje gezond. Lekker smullen! Na de lunch speelden wij nog even lekker met Juulke in het losloopgebied. Juulke werd moe en wij gingen allemaal naar huis. Leuk om af en toe eens met onze “leen hond” te spelen

De ENCI groeve

Onze zondagmiddag brachten wij gezellig door met de familie Vrijhoeven. We troffen elkaar op de parkeerplaats onder aan de St. Pietersberg. We zouden naar de recent geopende ENCI groeve lopen. De geschiedenis van de ENCI (Eerste Nederlandse Cement Industrie) gaat terug tot in 1926. De fabriek werd geopend met geld uit België en Zwitserland. In 1928 is de ENCI de grootste cementfabriek van Europa.

Op de Sint Pietersberg, onderdeel van het plateau van Caestert wordt de kalksteen gewonnen voor de bereiding van verschillende cementsoorten. De fabriek bestaat nog uit de kalksteengroeve, één cementoven, cementmolens, een rollenpers en kogelmolens.

In 2018 stopt de ENCI met de commerciële kalksteenwinning. De afgelopen jaren is men begonnen om het gebied om te vormen tot natuurgebied. Vrij recent is de ENCI groeve geopend voor publiek. We volgden het wandelpad tot we bij de trap kwamen. Hier hadden wij een goed overzicht over de gehele groeve en de fabriek. Er zijn diverse kalkterrassen, steile wanden, hellingen en een centrale waterplas.

We daalden de 215 tellende treden van de trap af. Beneden kwamen we bij een stukje oud mergelgangenstelsel.  We liepen langs de plassen met helder blauw water en mochten nog een tijdje in het zand spelen. We liepen langs de fabriek en vervolgden het pad in de richting van de Lage Kanaaldijk. Bij  het Buitengoed Slavante liepen we weer naar boven.

Het was een steile klim en we hadden flinke dorst gekregen. Tijd voor een drankje op het gezellige terras met uitzicht over de Maas. We liepen terug naar de auto en reden naar het huis van de familie Vrijhoeven voor een heerlijk diner bestaande uit pilav met rijst, jummie.

 

Randonnée à Rochehaut

We reisden vandaag af naar Rochehaut in de Belgische provincie Luxemburg. Het is een klein dorpje en deelgemeente van de plaats Bouillon. Bovendien ligt het dorp niet ver van de grens met Frankrijk. Het kleine plaatsje met niet meer dan 300 inwoners ligt aan de rivier de Semois. We liepen jaren geleden al eens de bekende wandeling Les Echelles. We begonnen het eerste deel van onze wandeling ook met deze gevaarlijke laddertjeswandeling.

Overal wordt gewaarschuwd voor het gevaar en de moeilijkheidsgraad van deze wandeling. Wij zijn echte stoere jongens en zijn niet bang voor een beetje spanning en avontuur. Het eerste stuk van de wandeling zouden we afdalen in de richting van de oever van de rivier. Het pad dat we volgenden was op sommige delen smal en steil. We kwamen drie laddertjes langs steile rotswanden tegen op weg naar beneden. Ronac liep als een kievit en was overal het snelste.

Onderweg kwamen we grote rotsen tegen waar vanaf we een mooi uitzicht hadden over de vallei van de Semois. Na een stevige afdaling kwamen we bij de oever van de Semois. We zagen geen bordjes meer en volgden daarom de stroom van de rivier. We kwamen uiteindelijk uit in het dorp Poupehan.

Opvallend waren de authentieke huizen die zijn opgebouwd uit natuursteen en met leiendaken. Ook zijn er nog tabak-droogschuren te vinden die herinneren aan vervlogen tijden. De inwoners van het dorp werkten toen vooral in de tabaksteelt en de wasserij in de washuizen.

Vanuit Poupehan vervolgden wij onze weg weer naar boven met een flinke klim in de richting van Corbion. We bogen af en vervolgden onze route via een bos naar Les Crêtes de Frahan. Een crête (vertaald vanuit Frans betekent dit “hannekam” ) is een heuvelrug. Het waren een aantal rotsformaties tussen de bossen hoog boven de rivier de Semois.

Uiteindelijk dalen we weer af naar de Semois en komen uit in het kleine gehucht Frahan. We lopen het dorp door en steken de rivier de Semois over via een loopbrug.

In de rivier zien we een hele grote vis bezig om een andere vis op te eten. We bleven even staan om dit te volgen. We speelden ook nog heel even op de oever van de Semois voordat we aan de steile klim terug naar Rochehaut begonnen.

Weer terug in het dorp heb je een prachtig uitzicht over de rivier en het dal. We besloten om een hapje te eten bij Taverne de la Fermette, een onderdeel van hotel restaurant Auberge de la Ferme. Het was een sfeervolle locatie waar uitsluitend Frans werd gesproken. Ook de menukaart was in het Frans dus het werd een uitdaging om iets te eten te bestellen.

Wij namen de boulette de maison avec pommes frites et salade verte, mamma bestelde les côtes d’agneau grillées avec beurre maître d’hôtel en pappa nam steak de boeuf. Het was even afwachten wat we kregen maar boullette bleken een soort van gehaktbal te zijn en mamma kreeg lamsribbetjes.

Het eten smaakte heerlijk en was gemaakt van smakelijke verse producten. Als toetje kregen wij nog een lekker ijsje. Het was nog een aardig ritje terug naar huis. De buitentemperatuur daalde zelfs richting de nul graden, ongelofelijk. Gelukkig zaten wij lekker warm in de auto. Het was wederom een mooie wandeling van zo’n 14 kilometer.d