Fietstocht Kintamani

We konden vandaag een keer niet uitslapen. We hadden een excursie geboekt naar de bergachtige omgeving Kintamani. Na ons ontbijt werden we om 8:15 uur opgehaald. We maakten de tour met een groepje van acht personen. We haalden in Ubud nog een ouder Australisch koppel op en even buiten Ubud werd er een Duits-Argentijns koppel opgepikt. Iedereen was enthousiast, gezellig en er werd wat afgekletst.


Het was een stukje rijden en om 9:30 uur arriveerden we bij de Manic Abian, een plantage, waar we uitleg kregen over verschillende kruiden en specerijen. We kregen ook uitleg over verschillende soorten Balinese koffie en thee en we kregen te zien hoe koffiebonen op traditionele wijze worden gebrand. Na de uitleg over de verschillende soorten koffie en thee waren we natuurlijk wel benieuwd naar deze traditionele drankjes. We kregen een kleine proeverij met een aantal bekende soorten. Ik nipte er maar wat van maar Keyro had enkele favorieten, de ginger tea, vanille coffee en de coconut coffee. Erg leuk om al deze verschillende drankjes eens te proeven.


Na de proeverij reden we door naar de Kintamani regio gelegen ten westen van de actieve Gungung Batur. We stopten bij een restaurant voor het ontbijt, een Indonesisch buffet. Ons ontbijt aten we op met een uniek uitzicht over de Gunung Batur en het kratermeer. Vanwege diverse hoge vulkanen staat het Kintamani-gebied ook wel bekend als ‘het dak van Bali’. De Gunung Batur is nog steeds een actieve vulkaan en is 1717 meter hoog. De vulkaan bevindt zich in het centrum van de in noordwesten gelegen Gunung Agung. De eerste gedocumenteerde eruptie van de vulkaan was in 1804. De laatste uitbarsting was in het jaar 2000.


Aan het zwarte gebied rond de krater is nog steeds te zien tot hoever de laatste uitbarsting is gekomen. Met genoeg energie stapten we rond 12:00 uur op de fiets. Keyro fietste zelf op een kinderfiets en ik zat in een kinderstoeltje achterop de fiets van mamma. Op deze leuke manier zouden we de omgeving gaan verkennen. Echt fietsen zoals we in Nederland gewend zijn, zat er echter niet in. De fietstocht ging voornamelijk bergafwaarts. Er werd meer gebruik gemaakt van de remmen dan van de trappers. Gelukkig waren alle fietsen uitgerust met goede handremmen. Misschien zelfs wel iets te goed want toen Keyro te hard moest remmen, vloog hij van zijn fiets af en lag hij op de grond.

Gelukkig mankeerde hij niets en kwam hij met de schrik vrij. Tijdens de circa 25 kilometerlange fietstocht kwamen we door verschillende boerendorpjes waar de tijd stil is blijven staan en over de rijstvelden. Onderweg zagen we het typische Balinese leven. Zo kwamen we langs kleine familietempels waar vrouwen in kleurrijke kleding rijstoffers brachten en zagen we mensen bezig met het planten en oogsten van rijst. Ondanks dat Bali grotendeels uit rijstvelden bestaat, zijn deze rijstvelden niet eens genoeg om alle inwoners van rijst te voorzien. Een Balinees gezin van vier personen eet gemiddeld meer dan 1 kilo rijst per dag!


Ook brachten we een bezoekje aan een traditioneel Balinees huis. Veel Balinezen wonen tegenwoordig in Westerse huizen maar gelukkig zijn er ook nog genoeg traditionele huizen te vinden. Deze huizen zijn ommuurd en alle ramen kijken uit op de binnenplaats. Meestal wonen er meerdere gezinnen uit één familie samen in het huis. Getrouwde zonen en hun vrouw en kinderen mogen in het huis blijven wonen. Meisjes daarentegen gaan later bij hun schoonfamilie wonen. In het huis staat altijd in een hoek een huisaltaar die gericht is naar de bergen. Hier wonen immers de geesten van hun voorouders.

Langs de weg zagen we diverse omgekeerde manden staan met een haan er in. Ook zagen we manden met hierin hanen. De hanen worden gebruikt voor hanengevechten en wennen op deze manier aan lawaai. Het zijn vooral de Balinese mannen die dol zijn op hanen. De hanen worden geaaid en gemasseerd zoals wij doen bij onze huisdieren. Voor een gevecht krijgt de haan scherpe mesjes aan zijn poten gebonden en moet het dier een gevecht aan gaan met een andere haan. Het gevecht gaat door tot één van de hanen dood is. De Balinezen maken een weddenschap van welke haan de wedstrijd wint en er kan veel geld mee gewonnen worden.


Het is echter wel verboden en gebeurt meestal stiekem ergens achteraf. Een hanengevecht bij een tempel is echter niet verboden. Er wordt nu niet gewed maar het bloed van de verliezende haan wordt als offer gebruikt. Op het einde van de fietstocht moesten we een stuk tussen de rijstvelden door fietsen. Opletten geblazen want bij een keer verkeerd sturen, lag je in de modder tussen de rijstplantjes. Bij het eindpunt leverden we de fietsen in en kregen we een lunch aangeboden. We maakten ons eerst schoon met een wit warm doekje wat daarna roodbruin was van al het stof dat we onderweg op ons lichaam hadden gekregen. De lunch bestond uit onder andere tempé, tofu, kip, groenten en nasi putih. Weer terug bij onze accommodatie sprongen we heerlijk in het verfrissende zwembad. In de avond zijn we gaan eten bij één van de vele restaurants aan de Jalan Monkey Forest. Wij waren erg moe en toen we onze pizza op hadden gegeten, wilden we ook meteen terug en naar bed.

Kelimutu vulkaan


Heel vroeg op om naar de top van de vulkaan te lopen.

Allemachtig, wat vroeg! Om iets voor vier uur ging de wekker. We wasten ons snel onder de kraan en trokken warme kleren aan. Om 4:30 uur stond onze chauffeur Elvis al te wachten om te vertrekken in de richting van het Nationaal Park. Eerst moesten we een stuk van ongeveer 14 kilometer naar boven rijden via een kronkelende bergweg. Bij de ingang van het park moesten we entreekaartjes kopen en vervolgens konden we door rijden naar de parkeerplaats. Vanaf de parkeerplaats was het ongeveer een kilometer lopen naar de top van de berg.


Het was 05:30 uur en nog donker. Met het licht van één zaklampje gingen we op pad. Het was een goed begaanbaar pad en vele traptreden. De top van de berg ligt op 1650 meter boven zeeniveau. In de het bahasa indonesia betekent keli mutu de “mooie berg”. Eenmaal boven was het nog schemerig en de opkomende zon gaf al een mooie gloed over de omgeving. Even later kwam de zon echt omhoog. In een woord fantastisch! De kratermeren werden heel langzaam verlicht door de steeds mooier wordende zon. De vulkaan heeft drie kratermeren met ieder hun eigen kleur. In de loop der jaren veranderden de meren ook nog eens van kleur. Zo was het groen/blauwe meer eind jaren tachtig nog rood gekleurd en in 1991 werd het zwart. Het helgroene kratermeer was ooit blauw en het zwarte kratermeer wit. Men weet niet precies wat de oorzaak is van de kleurwisseling maar men vermoedt dat het water in de loop van de tijd op een andere mineraal laag komt.


Vroeger waren de meren van de Kelimutu een belangrijke rituele plek. Zo werden er waterbuffels en varkens in de meren geofferd. De lokale bevolking gelooft nog steeds dat de Kelimutu de rustplaats is voor de zielen van overleden familieleden. Zij noemen de vulkaan daarom de berg der geesten. We liepen een tijd rond, maakten foto’s en zagen nog een aantal andere bezoekers, de langstaartmakaken. Ze komen zich in de zon opwarmen en hopen dat ze iets te eten krijgen van één van de toeristen. We lopen de weg terug naar de parkeerplaats en horen muziek uit een paar enorme luidsprekers komen en het doet een beetje af aan de prachtige omgeving. Blijkbaar is er in de avond één of andere ceremonie en wil men de luidsprekers uitproberen.


We stappen in de auto en keren terug naar Moni om onze spullen op te halen. Onderweg stoppen we nog bij een paar mooie rijstterrassen en bij een waterval. We hadden een flinke rit naar Riung voor de boeg door de bergen, langs de kust en door het binnenland. Niet ver van Ende, aan de zuidkust stopten we bij Pantai Nanga Panda, ook wel bekend als Blue Stone Beach. Niets zandstrand of zwart lava strand maar een strand bedekt met licht blauwe kiezelstenen. Zodra ze in contact met water komen wordt de kleur diepblauw turquoise. Het gebied achter het strand ligt vol met hoopjes blauwe stenen, van groot tot klein. De stenen worden door de lokale bevolking verzameld en gesorteerd. Men gebruikt ze vooral in vloermozaïeken in huis en in privé-zwembaden.


De rit naar Riung duurde veel langer dan gedacht. We volgden waarschijnlijk één van de slechtste wegen van Flores. We werden flink door elkaar heen geschud door de enorme kuilen in de weg. Onderweg wilden we iets eten maar dit werd door Elvis niet helemaal begrepen en we reden het enige dorp van betekenis voorbij zonder te lunchen. Af en toe is de communicatie wat lastig en overal krijgen we het antwoord: “Yes” op. Onderweg werd ik misselijk en moest ik een paar keer overgeven. Gelukkig wel in een zakje. Ook moest er een paar keer gestopt worden voor een kleine of grote boodschap. Tegen 15:30 uur reden we Riung binnen. Het is een klein niet toeristisch plaatsje aan de noordkust. Helaas kwamen we er al snel achter dat alle accommodatie in het dorp volgeboekt was.


Onderweg prachtige uitzichten over de rijstvelden.

Uiteindelijk regelde Elvis voor ons twee “kamers” bij de gastvrije lokale bevolking. Hier bleken ook de andere Nederlanders die wij bij Maumere hadden ontmoet, te overnachten. We maakten een gezellig praatje met Martijn en Eefje over hun uitstapje naar de 17 Islands. Hun chauffeur/gids Edison regelde voor ons de accommodatie voor de komende dagen en bracht ons in contact met een contactpersoon voor een boottrip naar Lombok. Hij spreekt beter Engels dan Elvis en dat maakte het een stuk gemakkelijker. In de avond liepen we naar het dorp op zoek naar een restaurant om te eten. Ook hier werden we veel begroet en kwamen Indonesische kinderen weer enthousiast vragen “where’re you from?”, “what’s your name?”, enz.


Op het balkon/terras van onze Homestay accomodatie.
We hadden een lekker diner (o.a. Foe Yong Hai en mie goreng) in een simpele warung die overdadig was gedecoreerd met gekleurde verlichting. We liepen terug en wilden op tijd naar bed gaan. Het licht werd om 21:00 uur uitgedaan maar van slapen was geen sprake. Ergens in de buurt was een feest met harde muziek, karaoke en een presentator die veel te hard in de microfoon praatte. Het was ook nog eens benauwd, de bedden waren hard en plakkerig omdat ze nog bedekt waren met plastic. We hebben dat al vaker gezien in Flores. Men laat de beschermende plastic laag die voor transport over stoelen, banken en matrassen zit, gewoon zitten ter bescherming van het product tijdens het gebruik. Uiteindelijk wisten we toch de slaap te vatten en werd het een onrustige nacht.