Halong Bay

Iedereen begon rond 6:30 uur een beetje te ontwaken. Keyro en ik waren nog moe en bleven nog vrij lang in bed liggen terwijl pappa en mamma de rugzakjes inpakten voor onze trip naar Halong Bay. De grote rugzakken bleven opnieuw achter in Hanoi. Snel wassen, aankleden en een ontbijtje. We namen afscheid van iedereen die we met de Sa Pa Experience trip hadden leren kennen. We werden rond 8:00 uur opgehaald voor onze trip naar Halong Bay zou begeleiden. Gelukkig kon de trip doorgaan want een paar dagen geleden werd er nog een tyfoon verwacht. In totaal zou het ongeveer vier uur rijden over een afstand van 170 kilometer.

Halverwege hadden we een plasstop bij een beeldentuin met souvenirshop en winkel. Het was erg warm en we kregen lekker een ijsje die we in de schaduw van een palmboom op aten. Op de afgesproken tijd stonden we bij de bus maar er was geen chauffeur en geen reisleider te zien.

Na een half uur wachten kwam de reisleider ons vertellen dat er een ongeluk was gebeurt op de weg naar Halong Bay en dat de weg volledig was afgesloten. Hij kon niet aangeven hoelang het zou gaan duren en of we er vandaag wel naar toe konden gaan. We zagen wel een langzaam rijdende file op de weg maar er vertrokken nog steeds bussen van het parkterrein in beide richtingen?

Bovendien wilden we de bus in want daar is airco en buiten was het niet uit te houden zo warm. De buschauffeur was in geen velden of wegen te bekennen, raar dat zo iets zomaar kan? Na aandringen van een aantal passagiers kwam hij bijna een uur na de afgesproken tijd eens aanlopen. De file was toen alleen maar aangezwollen en ondertussen reed het ook bijna niet meer. We sloten achteraan in de rij en het ging een hele tijd duren.

Uiteindelijk kwamen we voorbij het ongeluk en konden we weer doorrijden. De chauffeur had toen ineens haast en gaf gas. Voor ons niet zo fijn want wij zaten helemaal achter in en werden bij iedere rem actie, hobbel of put in de weg gelanceerd. We kwamen uiteindelijk rond de klok van 14:30 uur aan in de haven van Ha Long.

Op weg naar de boot voor onze tweedaagse cruise door Halong Bay

De boot van Imperial Cruise was er niet (meer?) maar met een bootje werden we aan boord gebracht van het schip de Classical Cruise. We konden direct plaats nemen aan tafel waar we de verlate lunch geserveerd kregen. Het programma werd wat omgegooid zodat we de dag nog optimaal konden benutten. Al snel hadden we de haven achter ons gelaten.

De Ha long Baai (Halong Bay) is een baai  in de Golf van Tonkin nabij de grens met China. Al snel zagen we de kalkstenen eilanden op rijzen uit het heldere water van de oceaan.  De ondergrond van deze eiland is van kalksteen en daardoor erg poreus. De eilanden waren groen begroeid en wij vonden het een spectaculair gezicht. De Vietnamese naam voor de baai is “Vịnh Hạ Long” en dat betekent “ Baai van de dalende Chinese draak”. Volgens de Vietnamese legende zijn de eilanden in Ha Long Baai ontstaan door een draak die hier vroeger woonde.

Relaxen op het dek, wat een uitzicht, wow!

De draak trok een deel van het land met zijn staart mee het water in. Alleen de hoger gelegen gebieden bleven boven het water uit steken. De draak zou zelfs meerdere keren gespot zijn door zeilers uit de omgeving. Een broodje aap verhaal natuurlijk maar ik houd wel van de legendes. In het verleden zijn er in deze baai ook zeeslagen gevoerd tegen de Chinezen en Mongolen.

Tijdens de Vietnamoorlog werden op verschillende vaarroutes ook mijnen gelegd door de Amerikaanse marinevloot. Sinds 1994 staat de Ha Long Baai op de werelderfgoedlijst van Unesco. Het is een zeer populaire bestemming bij toeristen en dat was aan de vele schepen die we tegenkwamen wel te zien. Na de lunch kregen we de sleutel van onze kajuit waar we de nacht zouden door brengen. Volgens de reisleider was het simpel, klein en zonder luxe .Wij waren het hier niet mee eens en waren tevreden.

We hadden twee kamers naast elkaar. De kamer bestond uit een tweepersoons bed, douch, toilet en zelfs een airco. We kleedden ons om en genoten vanuit onze luie stoel op het dek van de prachtige uitzichten. We voeren naar een plek in de baai waar we konden kajakken. Het vaarschema en het waterpeil was gunstig dus was het mogelijk om te kajakken.

De kajak is een kleine spitse boot. Van oorsprong komt het model van de kajak van de Inuit (Eskimo’s) en werd de kajak gebruikt  om op zee te jagen op grote vissen, zelfs walvissen. De kajak was van kunststof materiaal. De bovenkant van de kajak bleek dicht te zijn met uitzondering van een klein gat in het midden waar wij in moesten gaan zitten.

Samen met pappa in de kayak.

Mamma en Keyro gingen samen in een kajak en pappa en ik. Achteraf was dat niet zo’n verstandige keuze want mamma en Keyro hadden al snel mot met elkaar over het besturen van de kajak. Bij ons verliep het super goed en ik kon het zelfs alleen. Afwisselend stak ik de kajakpeddel links en rechts naast de boot in het water en zo kwamen wij vooruit. Al peddelend konden we hier een stukje van de baai verkennen.

Rustgevend was het niet want op de achtergrond hoorden we de hele tijd het gemopper van mamma en Keyro die het niet eens waren. Stiekem konden pappa en ik er wel een beetje om lachen. Na het kajakken konden we nog even zwemmen in het water. Vanaf het kleine bootje konden we in het water springen. We moesten wel een beetje opletten want er zijn een hoop kwallen.

Zonsondergang vanaf de boot.

Niet iedereen ging zwemmen want in het water dreef vrij veel afval. Gelukkig viel het op deze plek wel mee. Langzaam ging de zon onder en zagen we een mooie gekleurde lucht. We gingen met de kleine boot terug en weer aan boord van het schip. Er stond weer een verrassend goed diner voor ons klaar later op de avond.

Squid fishing, oftewel vissen op inktvis.

Na het eten hadden we nog een klein feestje want Mart, een Nederlandse jongen vierde vandaag zijn verjaardag. Er was door Friends Travel Vietnam een verjaardagstaart afgeleverd en hier konden we allemaal van smullen. Terwijl pappa en mamma op het dek zaten met een biertje en cocktail gingen wij vissen op squid (inktvis).

Helaas vingen we alleen maar een vieze kwal, beh!

Hengeltje met haakje in het water en vangen maar. We vingen veel. Zo hadden we plastic, een slipper en andere rotzooi aan ons hengeltje hangen maar geen inktvis. We gingen ons concentreren om een kwal te vangen want daar zagen we velen van. Van kleine kwallen tot enorme reuze kwallen. Het lukte ons één keer om er eentje aan boord te krijgen. Net op het einde lukte het ons bijna om een inktvis te vangen maar nadat de donkere inktwolk was opgelost, bleek hij toch stiekem van ons haakje geglipt te zijn. Na deze leuke avond gingen we toch later naar bed dan de bedoeling was. Lang lagen we niet wakker want we waren toch best wel moe.

Sealife, Abenteuer Park en Legoland Discovery Centre in Oberhausen


Lange tijd geleden had mamma kaartjes gekocht via SocialDeal om een dagje naar Oberhausen in Duitsland te gaan. Met deze tickets konden we een bezoek brengen aan SEA LIFE, het Abenteuer park en het Legoland Discovery Centre. We vertrokken op tijd omdat het nog dik anderhalf uur rijden was vanaf Maastricht. De navigatie bracht ons naar een parkeerplaats in de omgeving van het CentrO, het grootste overdekte winkelcentrum in Europa. Het was erg rustig en we vroegen ons af of we op de juiste plek waren. We parkeerden de auto gratis in de parkeergarage en gingen te voet verder.

Binnen een paar minuten lopen zagen we het Sea Life aquarium al liggen. We moesten volgens onze tickets daar beginnen. Het was niet druk en al snel hadden we de benodigde entreebewijzen en konden we het grootste aquarium van Duitsland binnen gaan. Het complex dateert van 2004 en kreeg vooral bekendheid door het Wereldbeker Voetbaltoernooi in Zuid Afrika. Octopus Paul kon de uitslag van de wedstrijden vooraf voorspellen. Helaas is deze octopus overleden en zouden we hem vandaag niet tegenkomen in het aquarium. We begonnen de tour door het aquarium bij de oorsprong van de Rijn, in de bergen en volgden zo de stroming van de rivier tot het einde in de Noordzee. Daarna volgden de aquaria van de Atlantische Oceaan, de Amazone en het tropisch rif. In totaal zijn er meer dan 5000 bewoners in de ruim 50 aquaria.
We zagen zeesterren, schelpdieren, kwallen, roggen, sidderalen, piranha’s, meervallen en zelfs haaien. De tien meter lange doorzichtige tunnel bracht ons zes meter onder het wateroppervlak en zo liepen we door een tropisch bassin. De vissen zwommen boven ons en langs en om ons heen. Ronac was een beetje angstig voor de haaien. Een vriendelijke medewerkster vertelde ons dat haaien niet zomaar mensen zullen bijten, zelfs niet als er mensenbloed in het water aanwezig is. Ze houden meer van vissen dan van mensen, een geruststellende gedachte. Aan het einde waren ook nog bassins waar je dieren kon aanraken. Pappa had een soort kreeftje op zijn vinger en die maakte zijn vinger schoon. Wij durfden geen van bieden onze vinger in het water te stoppen, bangeriken. Het was rond de middag toen we het aquarium uitkwamen.

Onze volgende stop was het Abenteuer park waar we na binnenkomst eerst even een broodje aten op een van de bankjes. Het was totaal niet druk en we konden het groene park goed verkennen. Zo gingen we in de Afrikaanse jeeps op safari en gingen we in de Shanghai-express op reis door Azië. Er waren trampolines, een doolhof, klimtoestellen, glijbanen en nog veel meer. Bij de waterspeeltuin brachten we lange tijd door met water en zand. Samen met Ronac ging ik nog in de Hip Hop, een attractie die naar boven gaat en dan onverwachts naar beneden valt. Ronac maakte een raar geluid en ik wist niet goed of hij bang was of moest lachen door het vreemde gevoel in zijn buik dat het naar beneden vallen veroorzaakt. Na het uitstappen wist hij het zelf ook niet echt. Hij vond het eng maar het kriebelgevoel in zijn buik bracht hem aan het lachen. Samen met pappa ging ik in de laatste attractie Antarktis. We stapten in een bootje en voeren door een ijs- en sneeuwlandschap. We kwamen door een glazen tunnel en zagen daar de ezelspinguïns. Als laatste ging het bootje naar veertien meter hoogte gevolgd door een vrije val naar beneden.

We waren helemaal nat toen we uitstapten maar dat was natuurlijk ook de bedoeling. We hadden nog tijd over en bezochten ook het Legoland Discovery Centre. Onze tour startte in de Lego-fabriek waar een super vriendelijke medewerkster ons vertelde en liet zien hoe de kleurrijke Legostenen gemaakt worden. We mochten haar zelfs helpen. Op het einde kregen we onze zelfgemaakte Legosteen en mochten we deze mee nemen naar huis. Na de fabriek maakten we een ritje in de “Kingdom Quest” waar we de koning en zijn leger moesten helpen bij het redden van de prinses. Met een laser pistool moesten we de slechteriken (skeletten en trollen) afschieten. In Miniland zagen we van alles over het Ruhrgebied, volledig gemaakt van legostenen. We speelden nog even met de Lego in het atelier en bezochten als laatste de 4D-bioscoop. Hier zagen we “Legends of Chima” dezelfde film als in Legoland in Billund. Heel erg vonden we het niet want de special effects waren nog net zo onverwachts als de eerste keer. We kregen nog een ijsje en reden toen terug naar Maastricht. Zin om te koken hadden pappa en mamma niet en daarom gingen we naar Wok restaurant Geusselt. Ik ging me helemaal te buiten aan de sushi en andere lekkernijen. Ik had zelfs nar vier borden nog een plaatsje over gehouden voor een enorm ijsje. Wederom een leuke dag met goede afsluiting!

Uitgelichte afbeelding verwijderen

Dag 12; Åndalsnes; Rozenstad Molde

Keyro was vandaag als eerste wakker om 8:30 uur. Ik was vannacht stiekem bij pappa en mamma in bed gekropen en Keyro kwam mij zoeken. Al snel waren we allemaal wakker en stonden we op. Pappa en mamma hadden gelukkig geen kater van de alcohol en na de ochtendrituelen vertrokken we met de huurauto. We reden in de richting van Nesset en het einddoel was het rozenstadje Molde. We volgden het eerste deel de weg 64 om het Romsdalfjord heen. Onderweg maakten we stops om te genieten van de prachtige uitzichten over het fjord en de bergen.

We stopten ook bij een klein haventje waar veel vissersbootjes lagen. Ook waren hier vissers bezig met het schoon maken van hun vangst. De vissen werden ontdaan van hun ingewanden en gefileerd. Wij stonden een tijdje geïnteresseerd te kijken. De visser vertelde in het Duits dat hij “seelachs” had gevangen. Seelachs wordt in Duitsland ook wel zeezalm genoemd. In Nederland noemen wij de vis, koolvis.

Het is een kabeljauwachtige vissoort en leeft in zoutwater. De vis heeft een zachte smaak en de filet blijft stevig na bereiding. Van de visser kregen wij de gehoorbeentjes van de vis. Deze gebruikt de vis niet alleen om mee te horen maar ook voor het evenwicht en de balans in het water. Kenners kunnen aan de gehoorbeentjes de leeftijd van de vis aflezen. We reden door en vlak voor Molde parkeerden we bij de jachthaven de auto bij een recreatiestrook langs de Fannefjorden. Hier genieten veel Noren van het prachtige weer en wij voegen ons daarbij.

Na een boterham en een stuk koude pizza begeven wij ons naar het zandstrandje. Keyro en pappa wagen het nog om in het koude water een stuk het fjord op te zwemmen, brrrr. Tegen 15:00 uur pakken we alles weer in en rijden we door naar Molde. Het staat bekend als rozenstad omdat er veel rozentuinen te vinden zijn. Wij zagen de rozen niet. De ligging van Molde is wel mooi en dat is tegen een beschutte helling aan het Moldefjord, een aftakking van het Romsdalfjord. Wij bezochten het Romsdalsmuseet, een openluchtmuseum met diverse huizen uit de omgeving van het Romsdal.

Het is het grootste volksmuseum in Noorwegen. Hier kregen we een goede indruk hoe met name de boeren en vissers in de omgeving van Molde leefden in de Middeleeuwen(16de eeuw) tot en met de jaren zestig van de 19de eeuw. De huizen zijn omgeven door een park met veel bomen, bankjes en het was een oase van rust. We vonden een struik met frambozen en wisten de rijpe te plukken en op te eten. In de “bygata”, de dorpsstraat dronken we bij Mali’s café een verkoelend colaatje.

Op de terugweg reden we eerst door de Fannefjordtunnelen naar het eiland Bolsøya. Vervolgens verlieten we het eiland vrij snel weer via een spectaculaire en zeer steile brug. Na een fotostop reden we door totdat de weg bij Sølsnes op hield en we met een veerdienst de overtocht moesten maken. Met een veerpont staken we het Langfjorden over naar het plaatsje Åfarnes waar de weg verder ging. Het was een korte oversteek maar voor ons wel spannend. De veerboot ging net vertrekken en wij reden onze auto nog net als laatste aan boord. We betaalden 133 NOK voor 4 personen en de auto. We konden uit de auto, liepen rond en hingen uit een patrijspoort om uitzicht te hebben over het fjord. We arriveerden rond 17:30 uur weer bij onze bungalow.

We hadden daar een goed avondmaal bestaande uit een salade met verse garnalen en een pasta met tonijn. Ik moet zeggen dat pappa en mamma ondanks de tweepits-kookplaatjes iedere dag een fantastische maaltijd op tafel weten te zetten. Na het eten voetbalden Keyro en mamma tegen elkaar en wist mamma het potje te winnen met 10-9. Voordat we naar bed gingen kregen we nog een stuk watermeloen.

Pappa maakte die avond nog een wandeling over de Romsdalseggen. Hij wandelde de berg op en had prachtige uitzichten over het berglandschap met de Trolltinda, Romsdalhorn en Vengetidene. Beneden in het dal zag hij de Raumarivier zich slingeren door het landschap en hij zag het fjord en het dorp Åndalsnes.