Rust zacht lieve Ushi

Sinds afgelopen week ging het ineens niet zo goed met Ushi. Het laatste jaar kampte ze al vaker met een verkoudheid die pas na dubbele dosissen antibiotica over gingen en werd ze steeds magerder. Diverse bloedonderzoeken lieten zien dat ze buiten de verkoudheid in goede gezondheid was en het mager worden bij de ouderdom hoorde. De afgelopen dagen at ze nauwelijks en begon steeds minder te drinken. Ze leek met de dag zwakker te worden.

Ze plaste veel maar niet meer op haar kattenbak en lag suf in het raamkozijn of op de grond. Ze bleef toch nog naar boven gaan, sprong op en van het hoge bed op de slaapkamer en wilde aangehaald worden. Ze leek geen pijn te hebben en vanwege haar leeftijd wilden pappa en mamma haar niet te veel stress geven door naar de dierenarts te gaan. Ze is achttien jaar en dat is best oud voor een poes. Gisterenavond was ze heel afwezig en lag ze alleen maar op de grond voor zich uit te staren. Mamma had het idee dat het niet lang zou duren tot haar lijfje het op zou geven. Ze ging bij haar gaan zitten en zei dat ze niet langer hoefde te strijden als haar lichaam niet meer wilde en ze ons mocht verlaten als ze dat wilde.

We gingen met zijn allen om haar heen zitten. We gaven onze tranen de vrije loop en hadden veel verdriet. Zo sterk als ze is stond ze later toch weer op en liep helemaal met me mee naar zolder om bij mij op bed te gaan liggen. Ze ging later ook weer naar beneden om even op bed te klimmen bij mamma en zat later op de avond ook nog bij pappa beneden. Uiteindelijk heeft ze vannacht toch rust gevonden en is Ushi overleden.

Pappa en mamma hebben even moeten zoeken en vonden haar achter één van de schotten op zolder. Ze was hier waarschijnlijk achter gekropen om rustig van ons heen te gaan. Iedereen was vanochtend uit zijn doen en liep te huilen. Ondanks het verdriet dat wij hadden zijn wij naar school gegaan en pappa en mamma naar hun werk. We hadden Ushi in een mandje gelegd zodat we haar in de avond konden begraven. Pappa had besloten dat ze in de achtertuin moest komen. Hij vond dat ze dicht bij ons moest blijven. Op deze plaats heeft ze gewoond, is ze gelukkig geweest, is ze gestorven en hier wordt ze begraven zei hij resoluut.

We moesten een groot en diep gat graven en dat was niet gemakkelijk in het kleine stukje grond dat we in de tuin ter beschikking hadden. Het lukte pappa met veel moeite en in de avond hebben we haar met zijn vieren begraven. Ronac had op school een mooie tekening gemaakt die we in haar graf legden. Ronac wilde Ushi in haar laatste rustplaats leggen en we hielpen allemaal bij het dichtmaken van haar graf. Ronac had een mooie gedenksteen gemaakt die we boven op het graf legden.

Ik kon niet weggaan bij het graf en bleef maar huilen. Onze allerliefste Ushi is er vanaf vandaag niet meer. Wat zullen we haar enorm gaan missen. Nooit meer iemand die thuis op ons wacht, geen knuffeltjes meer, geen dief die ons vlees van het brood eet, niemand die stiekem onze melk drinkt, niemand die ons wakker maakt met een zacht gemiauw of een pootje in ons gezicht. Lieve, lieve Ushi rust zacht, we zullen altijd van je houden en je nooit en te nimmer vergeten.