Regenboogtoernooi

Het was vroeg opstaan vanmorgen. We moesten uiterlijk om 9:00 uur in de sporthal van De Heeg zijn voor het regenboogtoernooi. Het toernooi is een podium voor de opstap naar grotere toernooien en er waren ook judoka’s met meer wedstrijdervaring. Het was allemaal zeer professioneel georganiseerd. Voorafgaande aan de warming up werden we gewogen. Na de warming up werden we met vijf judoka’s in onze klasse ingedeeld. Onderling zouden we gaan strijden voor de bekers en medailles. De wedstrijd werd geleid door scheidsrechters in pakken die de hele wedstrijd alert en  kundig rond liepen. Ik was toch wel een beetje zenuwachtig en dit was in mijn eerste wedstrijd duidelijk te zien.

Ik was ook wat afgeleid van alles wat er om mij heen gebeurde, de officiële scheidsrechter, professionele judoka’s etc. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Meester Erik was wel aanwezig en probeerde mij vanaf de kant af en toe een aanwijzing te geven. De eerste twee wedstrijden verloor ik maar de derde partij won ik. Het puntenaantal was hetzelfde als die van mijn tegenstander. De scheidsrechter bepaald in zo’n geval wie er wint en wijst de meest aanvallende judoka aan. Ik was verbaasd toen hij naar mij wees.

De laatste wedstrijd was net zoals de tweede wedstrijd tegen een ervaren judoka. Ik maakte het hem nog goed lastig maar hij wist mij uiteindelijk toch één keer op de grond te krijgen. Na mijn wedstrijden moesten we nog een tijdje wachten op de prijzenuitreiking. In de tussentijd haalde ik een kop tomatensoep en mocht ik wat snoepjes kopen. Bij de uitreiking stond ik uiteindelijk op de vierde plaats en daar was ik in dit deelnemersveld best trots op. Meester Erik gaf nog aan dat ik het goed had gedaan.

Mijn techniek is behoorlijk goed maar ik moet in mijn toernooien net iets feller gaan worden. Nu was het net geen podiumplaats maar het zit er zeker in verzekerde hij mij. Net voordat we weggingen kwamen Roger, Sanne en Wouter binnen lopen. Ze hadden gehoord dat ik hier aan het judoën was en wilden komen kijken. Jammer dat het net was afgelopen. Ondanks dat het mooi weer was om de stad in te gaan en naar het “Oetroepe” van de Stadsprins” te gaan, bleven we ’s middags thuis. Keyro en ik hadden geen zin om te gaan en wilden liever op de Xbox (tot ergernis van mamma).

Clubkampioenschap en examen

Het werd vandaag een dag vol met judo. In de morgen moest ik voor de tweede keer een examen afleggen. Ondanks dat ik nu wist wat het er van mij verwacht wordt, vond ik het toch weer spannend. Gelukkig hing niet alles af van wat we vandaag lieten zien. Meester Erik had de afgelopen weken ook gekeken hoe we het in de les deden. Ik vind mijn examen zelf best redelijk gaan. Bij de diploma- uitreiking bleek dat ik het heel goed had gedaan.  Ik bleek opnieuw een slip te hebben overgeslagen. Ik ga van de oranje slip direct door naar de blauwe slip en sla hiermee dus de groene slip over.

In de middag hadden wij het onderlinge clubkampioenschap. Iedereen was gewogen en samen met de kleur van zijn of haar slip/band ingedeeld. Ik moest judoën tegen Tim en een andere jongen uit mijn groep. Het waren twee spannende wedstrijden. Ik ging er vol overtuiging in en wist mij goed staande te houden.  Echter kon ik hierdoor ook iets minder aanvallen en minder punten te scoren. Van Tim verloor ik met 1 puntje en bij de andere jongen gaf ik het in de laatste tien seconden weg. Pappa en mamma vonden mij opvallend fel en goed geconcentreerd. Ik werd uiteindelijk vijfde in de poule.

Nadat we klaar waren rende ik naar Miranda om mijn medaille en diploma te laten zien. Helaas was ze even niet aanwezig. Ze mij beloofd dat ik de ijsmaker van Tupperware mocht lenen om vanavond ijsjes te maken. Een uurtje later kwam ze het brengen samen met een klein cadeautje omdat ik zo goed had gejudood. Een broodtrommel van de Minions hoe leuk is dat!

We kletsten wat en uiteindelijk kwam het zo uit dat we gezamenlijk naar de wok in Geleen gingen om alvast de verjaardag van Miranda te vieren. Het eten was super en de toetjes waren nog veel lekkerder. Helaas at ik daar iets te veel van en moest ik buiten ineens overgeven. Gelukkig niet in de auto. De volgende keer toch maar beter luisteren naar het advies van pappa en mamma.

Familiedag Budoclub

Eén keer per jaar wordt er door de Budoclub Daalhof een familiedag gehouden. Wij werden om 16:00 uur verwacht bij kinderboerderij Daalhoeve. Er was ontvangst met koffie/thee, limonade en verschillende soorten cake.

We werden in groepen verdeeld en gingen een speurtocht doen in de buurt. Wij zaten in de eerste groep en konden direct van start. Het was gelukkig droog maar onderweg kwamen we wel wat natte en modderige stukken tegen. We moesten verschillende vragen beantwoorden tijdens de speurtocht.

Het schrijven ging soms lastig en we moesten op elkaars rug schrijven. Bij mij ging het niet zo snel en in het begin bleef ik wat achter. Uiteindelijk haalde ik de groep weer in en liepen we gezamenlijk.

Na de speurtocht was het wachten tot het koud en warm buffet gereed was en alle groepen binnen waren. Het buffet was heel erg uitgebreid en voor de kinderen waren er ook nog broodjes knakworst. Overal was aan gedacht. Echt super georganiseerd door het comité.

Prof 2 daagse

Ook in deze vakantie werd er door BeNeSoccer een training georganiseerd. Het vond deze keer plaats op Sportpark West bij RKVVL/Polaris. Samen met onder andere Dayno, Lars en Nick had ik mij ingeschreven om weer 2 dagen te trainen als een echte prof voetballer. De meeste trainers hadden we al vaker gezien. Onze trainer was streng maar af en toe wel in voor een grapje en een dolletje. Dat laatste moet natuurlijk ook kunnen tijdens de training.

We kregen allerlei training in coördinatie, passeerbewegingen, wendbaarheid en een stukje techniek. Tussen de middag kregen we een lunch aangeboden en werden de nodige koolhydraten weer aangevuld. Op vrijdag kwam oma Evelien samen met Ronac en Senna een tijdje kijken naar de training. Mamma was ook nog eerder vertrokken van haar werk maar kwam te laat voor de training. Wel zag ze hoe wij ons diploma weer officieel overhandigd kregen.

Pupillenuitwisseling judo

Mijn eerste judowedstrijd was vandaag een feit. Ik deed met de Budoclub Daalhof mee aan de pupillenuitwisseling. In Berg en Terblijt werd de tweede editie van het pupillen treffen gehouden. Er waren judoka’s van verenigingen uit Margarten, St. Geertruid, Ubachsberg, Berg en Terblijt en Maastricht (Daalhof).

In totaal zouden er ruim 65 judoka’s op de tatami komen. Voor beginners zoals ik, is het van belang om ervaring op te doen voor eventuele wedstrijden in de toekomst. We starten met een gezamenlijke warming up waarbij ik helemaal vooraan stond en enthousiast mee deed. Na de warming up werden de officiële spelregels en puntentelling uitgelegd. De groepen waren ingedeeld naar leeftijd en gewicht. Toen mijn naam opgenoemd werd moest ik naar voren komen.

Ik moest dus meteen de allereerste wedstrijd judoën. We groeten elkaar en begonnen. Ik lag al snel op de mat en had niet door dat ik mij los moest zien te krijgen uit deze greep. Bij het trainen mag dit namelijk niet en nu moest het blijkbaar wel. Ik verloor binnen een halve minuut de wedstrijd met een ippon (hoogste punt) van de tegenstander. Bij mijn tweede duel verliep het al iets beter maar ook deze partij verloor ik. De laatste partij was mijn beste en het duurde lang voordat er een punt behaald werd.

Helaas was deze ook voor mijn tegenstander voor een worp en daar kreeg hij een Waza-Ari voor. Ik verloor dus net. De hel middag waren er nog wedstrijden en we moesten wachten tot de prijsuitreiking. Iedereen had voor zijn of haar inspanningen een medaille verdiend. Ik was ondanks mijn gedeelde derde plaats toch tevreden over mijn eerste wedstrijd.

O-soto-gari

Er was een speciale training bij de Budoclub. Het was pappa en mammadag! Dit betekent dat je één van je ouders mee mocht nemen en zij mee mochten trainen. Mamma had vandaag haar ouderschapsverlofdag en was de gelukkige om met mij de dojo in te gaan. Als eerste leerden onze pappa’s en mamma’s termen zoals “Sensei ni ree”, het groeten naar de leraar, “Hajime” dat beginnen betekent en “Matte” dat betekent stoppen.

We deden een warming up en daarna kon het echte judowerk beginnen. Samen met onze pappa’s en mamma’s oefenden we op verschillende judoworpen – en grepen. Ook leerden we hoe wij veilig op de mat moeten vallen met een hele harde klap zonder dat het pijn doet. Je kunt naar achteren vallen en op de zij. Als we naar voor vallen maken we een soort van  koprol maar dan meer over je zij.

Ook leerden we enkele houdgrepen waarbij je niet veel kracht hoeft te gebruiken maar je judomaatje kan dan niet wegkomen. Dat was erg leuk om met mamma te oefenen, haha. De worp die we uitgebreid oefenden was de O soto gari, beter te onthouden als de “oh zo daar gaat ‘ie”. Om O-soto-gari uit te voeren ga je recht voor je tegenstander staan. Vervolgens neem je de tegenstander met je rechterarm bij zijn kraag, en met je linkerarm neem je zijn mouw bij zijn elleboog. Je tegenstander neemt jou op dezelfde manier vast. Dit is hoe je elke staande worp begint. Vervolgens zet je je linkervoet stevig naast zijn rechtervoet. Met je schouder en armen zorg je dat je tegenstander al een beetje uit balans is, en helemaal steunt op zijn rechtervoet. Je rechtervoet zwaai je daarna recht omhoog tussen zijn rechtervoet en jou linkervoet door. Vervolgens maai je vlot met je rechterbeen zijn rechterbeen weg. De tegenstander belandt dan op de grond en als je het goed doet, kun je hem of haar in de  houdgreep nemen.

Ik had de grootste lol om dit met mamma te doen. Ik bleef maar lachen en enthousiast mijn worpen uitvoeren. Helaas ging de trainingstijd veel te snel om en was het alweer half zeven en tijd om op te houden. Het was een hele leuke les. Mamma zal morgen wel spierpijn hebben hihi.

Judo examen

Vanavond was er geen judo training maar vonden de examens plaats. Omdat ik pas een paar maanden bezig ben, dacht ik dat het niet voor mij was. Echter toen ik binnen kwam, werd mij gevraagd of ik klaar was voor het examen en of dat ik had geoefend. Uhh, nee, ik heb niet geoefend en werd al een beetje zenuwachtig.

Ik kleedde mij om en ging naar de mat. Ik vond het allemaal wel erg spannend. We deden eerst een korte warming up. Ik zat direct in het eerste groepje die het examen bij sensei Erik moest doen. Het ging op een relaxte manier en ik moest verschillende worpen uitvoeren op mijn vriendje Gilles. Ik was heel erg zenuwachtig en keek tussendoor af en toe naar mamma ter bevestiging of ik het wel goed deed. Gelukkig stak zij haar duim een paar keer op.

Na afloop was er een officiële uitreiking van de nieuwe slippen of banden. De kleur van de band laat zien hoever je bent in het beoefenen van judo. Tot mijn verbazing kreeg ik direct de oranje slip en sloeg ik de gele slip over. Het betekende dat ik heel goed gepresteerd had. Wow, wat was ik trots toen ik de twee oranje slippen kreeg uitgereikt. Ik had dit echt niet verwacht.

Sinterklaasbezoek bij de Budoclub

Onze judoles was anders dan anders. Tegen het einde werd de les onderbroken omdat Sinterklaas en Zwarte Piet spontaan een bezoekje brachten aan onze Budoclub. Terwijl Sinterklaas en zijn Zwarte Piet binnen kwam, werd er luid gezongen.

Sinterklaas kreeg een stoel en wij zaten er in een kring omheen. Er was allerlei lekkers en Sinterklaas nam ruim de tijd om bij ons aanwezig te zijn. Natuurlijk vertrok Sinterklaas niet zonder dat hij ons allemaal een cadeautje had gegeven. Een leuke en onverwachte verrassing.

Dag 20; Byglandsfjord; Klatreskogen

We sliepen vanmorgen uit tot 9:00 uur. Het was bewolkt weer en het leek erop alsof het ieder moment kon gaan regenen. Na het ontbijt vertrokken we met de auto naar Evje waar zich een klimbos bevindt. We parkeerden op de grote parkeerplaats en liepen naar de entree van het Klatre Skogen klimpark. We kochten een kaartje voor het Discovery Park. Het Grand Park is voor volwassenen en kinderen boven de 10 jaar. Bij een lengte vanaf 1.00 m en de leeftijd van 4 jaar oud heb je hier ook de mogelijkheid om te klimmen in de boomtoppen en verschillende spannende obstakels te overbruggen. Het is een ideale omgeving met hoge bomen, rotsen en de rivier de Otra die als natuurlijke hindernissen gebruikt worden. We kregen als eerste instructie en een harnas met veiligheidslijnen aan. Ook moesten we een veiligheidshelm dragen. Bij de start van het parcours werden de veiligheidslijnen vast gemaakt en kon deze niet meer los tot aan het einde van het parcours.

Het Discovery Park had 18 verschillende elementen over 35 meter en was voor ons een flinke uitdaging. Ik ging voorop samen met mamma en Keyro en pappa volgden ons. De hindernissen waren soms lastig maar het ging mij redelijk goed af. Op sommige momenten was ik wel bang en was ik blij dat ik mamma een handje kon geven. We moesten onder andere lopen over een dun touw, door een buis klauteren en als Spiderman klimmen langs een net. Op het eind moesten we een stukje abseilen en dat durfde ik echt niet. Toch moest ik gaan want ik kon mijn veiligheidslijn niet losmaken. Uiteindelijk mocht ik van de instructeur samen met mamma de sprong wagen. Ik schreeuwde het uit en was boos op mamma dat ik dit moest doen. Ik nam mij voor om het niet meer te doen. Na wat rusten en een lekker snoepje wilde ik het parcours toch nog wel een keer doen. We legden het parcours sneller af dan de eerste keer en al snel stond ik weer bij het tokkelgedeelte. Opnieuw moest ik afdalen. Pappa en Keyro stonden al beneden te wachten en moedigden mij aan om te komen.

Ik was opnieuw bang en angst was af te lezen van mijn gezicht. Mamma zei dat we samen zouden gaan maar toen ik sprong, bleef zij verdorie op het plateau staan! Daar ging ik helemaal alleen, ik schreeuwde van angst en zoefde snel naar beneden. Toen ik landde werd er geroepen en geklapt voor mij. Ik had het toch mooi helemaal alleen gedaan. Met een grijns op mijn gezicht maakte ik de veiligheidslijn los en rende ik naar pappa en Keyro. Mamma kwam als laatste naar beneden.

Wat een super ervaring waarin ik uiteindelijk een angst heb overwonnen. We liepen naar het naastgelegen Mineralenpark en kregen daar als eerste een Braincooler. We liepen daarna de grot in waar prachtige edelstenen, kristallen en mineralen werden tentoongesteld. In de ondergrondse tunnels werden we betoverd door de prachtige kleuren en alle denkbare vormen van de mineralen en kristallen. Het leek wel een soort schatkamer. Na onze tocht door de grot kochten we in de souvenirwinkel zelf wat steentjes die zijn gevonden in de groeven hier in de buurt.

We liepen rond op het terrein en stopten bij een plek waar we zelf naar edelstenen konden zoeken. We moesten een zakje zand kopen en met de zak liepen we naar de waterbak. De zeef werd gevuld met zand uit de zak en dit moesten we gaan wassen. Een beetje water bij het zand en dan voorzichtig schudden met de zeef. De zeef is zo fijn dat het zand er doorheen kan en de edelstenen achter blijven in de zeef. Al snel zagen we dat er onbewerkte kristallen en edelstenen in onze zeef achterbleven. Op een kaart die we hadden gekregen konden we zien welke stenen we hadden gevonden.

Op het einde konden we nog even zwemmen bij het strandje langs de rivier de Otra. Nou ja, zwemmen deden we niet echt maar spelen in het zand blijft onze favoriet. Op de terugweg naar de camping deden we nog wat laatste boodschappen. We aten een door pappa bedachte pasta met Smak en groenten. Als tweede gerecht hadden we een stuk zalm van wel 800 gram van de grilplaat, echt mijn ding, heerlijk. In de avond maakte pappa alleen nog een wandeling in de buurt van de camping. Keyro en ik gingen voetballen op het grasveld. Mamma zat lekker bij Monique en Annemiek op het terras. Later voegden de pappa’s zich er ook bij en werd het een gezellig avondje met iedereen. Lekker chippies eten en laat opblijven. We gingen pas om 23:30 uur naar bed onder luid protest.

Schirennen (dag 6)

Na de flinke sneeuwval van gisteren kwam vandaag zonneschijn. Pappa bracht mij vanmorgen naar mijn les en bij de rode verbindingspiste tussen de Hochbrandbajh en de Panoramabahn II maakte ik een bijzonder goede crash. Van pappa krijg ik pluspunten voor een goede crash en dit was een flinke dus kon ik veel punten scoren. Mijn skiles begon vandaag met het schirennen, een slalomwedstrijd waarbij je een zo’s snelst mogelijke tijd neer moest zien te zetten. De beste uit de klas krijgt een beker en ik was er op gebrand om mijn best te doen. Mijn afdaling ging goed en ik ging langs alle poortjes, iets wat niet iedereen deed. Of de wedstrijd helemaal eerlijk is weet ik niet want in onze groep zit nogal wat verschil in leeftijd. Maar goed op zich maakt het ook niet zo veel uit, lol heb ik in ieder geval gehad.


Klaar voor de start!

Na het schirennen gingen we gewoon weer door met onze les en daalden we een aantal keer de blauwe pistes af. Ik werd door mamma opgewacht in de pauze. Samen haalden we in het restaurant iets te eten. Ik nam Kaiserschmarrn, een soort poffertjes, met slagroom en appelmoes en mamma had een noodlesoep met worst. Na de pauze moest ik weer door met mijn les. Ik merk dat ik vandaag wat moe ben en heb moeite met de vele hobbels. Het was echte werksneeuw en dan mis ik nog wat techniek. We gingen nog een paar keer over de schansjes in het funpark en ik probeerdr met zo veel mogelijk snelheid  door de bochten te gaan op de heuveltjes. De prijzenuitreiking van het schirennen was beneden bij de Kinderschischule Läckner. Samen met mamma was ik daar om 16:00 uur present.


Mijn skileraar op de berg, Frederik.

De prijs van onze groep werd als laatste uitgereikt door onze eigen skileraar Frederik. Ik was niet bij de eerste drie geeindigd maar ik kreeg toch een mooie medaille waar ik natuurlijk heel trots op ben. Ik heb nu al twee medailles verdiend met skieen. Pappa haalde ons op met de auto en we kwamen nog net de berg op zonder de sneeuwkettingen. Het diner bestond uit gehaktballetjes in Indiase tandoorisaus geserveerd met worteltjes en notenrijst. Ik ging ‘s avonds op tijd naar bed want morgen wil ik alles uit de kast halen op mijn allerlaatste dag skieen.


Trots op mijn diploma met mijn skileraar van de eerste dag, Nicolai.