Diamond painting

Toen we vanmorgen wakker werden, bleek dat er afgelopen nacht weer wat sneeuw was gevallen. Pappa was vannacht vertrokken in de richting van Oostenrijk om samen met Oscar te gaan wintersporten maar wij kregen dus ook een beetje sneeuw. De KNVB laste alle jeugd voetbalwedstrijden af dus hadden we de ochtend vrij. We gingen naar buiten om in de sneeuw te spelen.

Onze achterbuurmeisje Quincy kwam ook en samen maken we een berg met sneeuw. Het mondde uit in een sneeuwballen gevecht in het gangetje. ’s Middags ging Keyro naar het verjaardagsfeestje van Glenn. Ze gingen voetballen in de sporthal van Daalhof en hadden daarna een slaapfeestje. Geheel onverwachts kwam Quincy bij ons logeren en dat vond ik wel erg leuk.

We maakten met de strijkkralen een onderzetter voor mijn glas en we begonnen aan een diamond painting. Diamond Painting is een nieuwe hobby binnen het knutselgebied. Je werkt met steentjes die voorzien zijn van een plaklaag en plak deze op een genummerd vel waardoor er een schilderij ontstaat. Het lijkt op schilderen op nummer maar doordat de steentjes geslepen zijn, krijgen deze een glinsterend effect. Het bleek een priegelwerkje te zijn maar ik wist mij er een aantal uren op te concentreren. Het werkt echtverslavend. ’s Avonds keken we een film en mochten we lang opblijven.

Relaxen in Walk

Iedereen begon rond de klok van 9:00 uur te ontwaken. De ochtend  werd in pyjama’s gestart met een uitgebreid ontbijt. Er werd lekker rustig aan gedaan en we hoefden ons nog niet aan te kleden. Ronac was stilletjes en klaagde dat hij zich niet helemaal lekker voelde. De volwassenen wilden nog een sneeuwwandeling gaan maken maar daar hadden wij geen zin in.

Gelukkig mochten wij met z’n allen in het huis blijven en vertrokken de grote mensen naar buiten. Wij speelden spelletjes op de tablet en gingen ons daarna eens aankleden. Vervolgens kleedden we ons goed aan en gingen we naar buiten. We maakten heel veel sneeuwballen en stelden ons verdekt op zodat we de auto’s konden bekogelen met sneeuwballen.

Edie, oma Evelien en Lucia kwamen als eerste terug en we begonnen met de sneeuwballen te gooien. Natuurlijk was het verrassingseffect groot. Pappa, mamma en Ton kwamen een kwartier later want die waren nog naar de bakker in het dorp gereden. Het was een grote sneeuwballen regen die zij over zich kregen. Pappa en mamma bleven in de auto zitten tot onze voorraad op was maar Ton had geen geduld en werd bekogeld. Haha, dat was leuk.

We aten Belgische vlaai alvast ter ere van de verjaardag van Edie die aanstaande maandag ook zijn zeventigste verjaardag viert. Later in de middag werden de spullen ingepakt en alles in het huisje weer opgeruimd. Rond de klok van 17:00 uur namen we afscheid van elkaar en reed iedereen terug naar huis. We zetten mamma af bij de frituur en wij gingen direct door naar huis.

Mamma had bij de frituur een extra bamiblok en bakje zuurvlees gekregen. We waren net begonnen met eten toen Ronac uit het niets begon over te geven. Acherm, hij was toch echt niet lekker. Wij gingen na het eten direct naar bed en Ronac kreeg een zware nacht met koorts te voortduren.

Familie sneeuwwandeling

Wat een slaapkoppen zijn het allemaal hier. Ik was om 7:15 uur al wakker maar het duurde een tijdje voor er nog andere volgden. Ik mocht pas van mamma naar beneden toen ze anderen beneden hoorde. Senna, Dayno en Keyro sliepen zelfs tot 10:00 uur uit.

Aan de grote tafel hadden we een gezamenlijk ontbijt met warme broodjes uit de oven. Ik ging naast mijn grote vriend Tonnie (Ton) zitten en samen hadden we veel plezier. Ik speelde verschillende potjes “pesten” met Ton totdat iedereen klaar was met wassen en aankleden. In een boekje had mamma een wandeling gevonden en die wilden wij gaan lopen.

Ondertussen was het buiten begonnen met sneeuwen. We liepen via de doorgaande weg naar het kerkje van Walk. Opvallend aan de huizen was dat ze zijn gebouwd van natuursteen. Bij de kerk stonden we met de rug naar de lindebomen toe en sloegen we een landweggetje in. Het begon steeds heftiger te sneeuwen en het pad was al aardig drassig geworden. Soms was het goed opletten waar je de schoenen neerzette om geen natte voeten te krijgen.

Bij het kuispunt van een aantal bospaden moesten we linksaf maar de rest van de familie wilde sneller richting het kasteel Reinhardstein en we verlieten de route. We kwamen uit in een hoger gelegen bos en moesten afdalen om richting het kasteel te gaan. De paden waren smal, steil en glad door sneeuw en modder. Ik liep als een kievit want dit is mijn ding, leuk!

Oma Evelien en Senna vonden het maar niets en waren voortdurend angstig. Op de weg volgden nog wat obstakels in de vorm van omgevallen bomen. We moesten hier overheen klimmen. Bij kasteel Reinhardstein, gebouwd in de 14e eeuw, was het tijd voor een drankje. Glühwein, chocomel, bier, koffie iedereen bestelde waar hij of zij zin in had. Samen met Ton voerde ik weer een toneelstukje gekkigheid op. Wat was het lachen!

We waren weer opgewarmd en liepen na wat groepsfoto’s gemaakt te hebben weer verder. Op een open vlakte hielden we een sneeuwballengevecht en maakten we een grote sneeuwpop. Daarna kwamen we uit bij de stuwdam van Robertville. Het water van de rivier de Warche wordt hier opgehouden en gebruikt als drinkwater en voor het opwekken van energie.

We staken de dam over en volgden een smal pad langs het stuwmeer. Het was bijzonder mooi om daar te lopen. Langs het pad stonden beuken en brem die met sneeuw bedekt waren, schitterend. Bij terugkomst in het chalet had ik nog niet genoeg van de sneeuw en maakte ik, helemaal in mijn eentje, in de tuin nog een mooie sneeuwpop.

Tegen de klok van 16:30 uur begonnen we met gourmetten. We gebruikten niet de pannetjes maar legden het vlees los op de steengrill. In de avond hadden we twee quizzen. Senna had een algemene quiz gemaakt en pappa en familie quiz. Bij de quiz van Senna werden we in groepen verdeeld. Oma en Edie samen, pappa en mamma samen en Ton samen met alle kinderen.

De quiz zat leuk in elkaar met verschillende soorten vragen. Uiteindelijk wonnen pappa en mamma met een overmacht aan punten de quiz. De familiequiz bevatte vooral weetjes over de familie en een paar mensen werden uitgesloten aan deelname. Uiteindelijk wonnen de kleinkinderen van de aanhang (Edie, Ton en mamma).

Oma Evelien introduceerde het spel “Slavendel” waarbij de spelleider en Slavendel allebei dezelfde persoon een hand gegeven. Je moet het trucje weten anders begrijp je er niets van. Op een gegeven moment dacht Dayno het door te hebben en mocht hij Slavendel zijn. Hij gaf net zoals de spelleider de juiste persoon een hand. Maar al snel gaf  hij eerlijk toe dat hij toen hij naar de gang moest, gespiekt had door het gat boven de open haard.

Het was echt een hilarisch moment. We kwamen niet achter het geheim van Slavendel en gaven het uiteindelijk maar op. Ondertussen was de sauna opgestookt en konden we gaan zweten. Met mamma, Lucia, Dayno en Keyro ging ik de sauna in. Na een kwartier was het tijd om af te koelen. Keyro had zich voorgenomen om met bloot lijf (dus helemaal naakt) in de sneeuw te duiken. Wij dachten dat hij een grap maakte maar hij hield zijn belofte. Hij sprong recht in de sneeuwlaag die op de tuintafel lag.

Dayno kon niet achter blijven en deed het ook. Knap hoor mannen. Brrr, ik vond het veel te koud en deed het maar niet. Na twee sessies hield ik het voor gezien en moest ik van pappa en mamma mijn bed opzoeken. Ik was toch wel moe en sliep al snel.

Chalet de Morfat

Oma Evelien had voor haar zeventigste verjaardag, een weekendje weg, cadeau gehad. Pappa en Lucia hadden voor dit weekend een vakantiehuis geboekt in de Ardennen. Wij gingen eerst naar school en om 16:00 uur vertrokken wij samen met Oma Evelien, Edie, Ton, Lucia, Senna en Dayno richting Weismes. Pappa en mamma moesten tot 17:00 uur werken en zouden pas later komen.

De auto’s waren volgeladen met boodschappen, beddengoed en koffertjes of weekendtassen. Natuurlijk was het veel meer dan daadwerkelijk nodig was. We lieten al snel Maastricht achter ons en reden in de richting van Malmedy. Daarna volgden we de borden naar Waimes (Frans) of Weismes (Duits). Het gehucht Walk waar ons chalet zich bevond behoort tot de gemeente Weismes. Een deel van het grondgebied van Weismes valt onder het natuurreservaat de Hoge Venen. Toen we bij het chalet aankwamen, bleek er nog wat sneeuw te liggen.

Edie startte als eerste met het sneeuwballengevecht en toen was het dikke pret. Terwijl Lucia de sleutel regelde en met de eigenaar door het chalet liep, speelden wij lekker buiten in de sneeuw. Chalet de Morfat is een gerestaureerd Noors chalet en van alle gemakken voorzien. Er zijn 4 slaapkamers, woonkamer en keuken die volledig is ingericht. Ook is aan de woonkeuken een kleine ruimte aangebouwd die eruit zag als een “Hobbit huisje”.

Het bleek de sauna te zijn. In de afgeschermde tuin stond een trampoline en tuinset. Terwijl Lucia de maaltijd voorbereidde, speelden wij wat op de telefoons en tablets. Pappa en mamma arriveerden rond 19:30 uur bij het chalet. Precies op tijd voor het avondeten. Er werd spaghetti bolognese (Oma Evelien stijl) geserveerd met knapperige salade. Na het eten was er nog tijd om het Weerwolven van Wakkerdamspel te spelen.

Na de uitleg konden we beginnen. Pappa was de spelleider maar dat vond ik niet leuk. Ik wilde graag spelleider zijn en bleef daarom druk en irritant doen. Uiteindelijk kreeg ik na twee oefenpotjes de kans om spelleider te zijn maar toen was Keyro weer jaloers, pfff. Uiteindelijk werden de kamers ingedeeld en zou ik samen met Dayno op één kamer slapen. Ronac sliep bij pappa en mamma op de kamer. Het was best nog koud in het chalet dus kropen we diep onder het dekbed, heerlijk.

Sneeuwwandeling Signal de Botrange

De afgelopen dagen had het in de hoger gelegen van de Belgische Ardennen gesneeuwd. Tijd om de skibroeken en sneeuwschoenen van zolder te halen en een heerlijke winterse wandeling te gaan maken. We vertrokken rond de klok van 11:00 uur in de richting van Signaal van Botrange (Signal de Botrange) in de Hoge Venen.

Met 694 meter het hoogste punt van België. In 1804 werd er een houten toren voor landmeetkundige metingen gebouwd door de Franse kolonel Tranchot. In 1899 werd deze vervangen door de Duitsers en kwam er een 30 meter hoge toren voor in de plaats.

Deze toren werd gebruikt om de grens met België te bewaken. Pas na de eerste wereldoorlog werd dit gebied bij België gevoegd. De huidige toren staat hier vanaf 1934. Het gebied waar wij gingen wandelen maakt deel uit van Natuurpark de Hoge Venen- Eifel.

De hele rit was er geen sneeuwvlokje te bekennen maar zomaar ineens, de laatste paar kilometer, begon het steeds witter te worden. Het was nog niet zo druk (12:00 uur) en op de parkeerplaats was plek genoeg. De bewolking maakte plaats voor een strak blauwe lucht met een lekker zonnetje. Koud was het wel maar met onze skikleding aan waren wij goed beschermd

Er lag ongeveer 15 centimeter sneeuw prachtig! Bij deze hoeveelheid sneeuw is het net mogelijk om ook te gaan langlaufen maar er waren nog geen aangelegde langlaufpistes. We volgden een pad dat ook voor langlaufen gebruikt wordt en dat rondom de veengebieden liep.

De vlonderpaden waren bedekt met sneeuw en zouden glad zijn en we hadden geen zin om in één van de vennetjes te vallen. Het gebied waar we doorheen liepen was licht glooiend zonder steile hellingen. We doken geregeld in de verse sneeuw die langzaam aan het smelten was in de zon. We liepen niet snel maar dat maakte ook niets uit.

De wandeling was in totaal een kilometer of zes en we hadden de tijd. De zon ging rond een uur of twee schuil achter de wolken en het werd meteen een stuk kouder. We stapten flink door en waren rond de klok van 15:00 uur weer bij de parkeerplaats.

Het was een stuk drukker geworden en er stonden zelfs auto’s geparkeerd langs de kant van de weg. We reden direct naar huis en haalden bij de Lidl de ingrediënten voor warme chocoladele met slagroom. In de avond hadden we een uitgebreid tapasdiner. Zo’n dag in de buitenlucht maakt hongerig dus bijna alles ging op.

Eerste sneeuw van 2017

Wat een verrassing toen we vanmorgen de rolluiken open maakten. Er lag een dun laagje sneeuw op de straat. Het was niet heel veel maar voldoende om even naar buiten te gaan en er mee te spelen. We hielpen Alain met het vegen van zijn stoep en gebruikten de sneeuw voor het maken van een sneeuwpop. In de loop van de middag begon de sneeuw alweer weg te smelten maar de verwachting is dat het deze week nog meer gaat sneeuwen. Laten we hopen dat het wat meer is en langer blijft liggen.

Hypnotiserende sneeuw

Onze vertrektijd werd gisteravond laat nog aangepast door pappa vanwege de verwachte sneeuwval. Hierdoor moesten we vroeger op dan verwacht. Er werd heel veel sneeuw verwacht en we wilden op tijd vertrekken om de grote meute voor te zijn. De auto was voor een groot gedeelte al ingepakt dus in de ochtend hoefden alleen de laatste dingen er nog in. Het was nog donker toen we rond half acht vertrokken en het sneeuwde nog niet. Na ongeveer een uur rijden kwamen we bij de bekende Oostenrijkse weg over de Fernpas. De pas is een tweebaansweg en aan de andere kant stond al een aardige file.

Vreselijke omstandigheden op de Duitse Autobahn op de terugweg.

De bergpas is normaal goed te rijden en heeft maar een paar haarspeldbochten. Bij sneeuwval en veel verkeer is het bij de pas vaak aansluiten in de lange rij. Gelukkig konden wij blijven rijden en bleef de sneeuw nog even weg. Toen we net de grens met Duitsland over waren en op de snelweg zaten begon de sneeuw met bakken uit de lucht te vallen. Al snel werd het stapvoets rijden en lag er een dik pak sneeuw op de weg. Eenmaal aangekomen op de snelweg van Ulm naar Stuttgart liep het verkeer helemaal vast. Vrachtauto’s kwamen kleine heuvels niet op en begonnen te schuiven en blokkeerden zo de hele weg. Zelfs onze auto met automatische bijsturing had het, volgens pappa, moeilijk in de dikke laag sneeuw. Wij stonden vrij vooraan in de file die volgens de radio meer dan twintig kilometer was. Richting Oostenrijk stond er zelfs een file van 28 kilometer. Op de radio werden vrachtauto’s verplicht om een parkeerplaats op te zoeken en niet verder te rijden. Het slechte weer bleef aanhouden tot we bij Mannheim in de richting van Koblenz reden. Gelukkig stopte het een tijd met sneeuwen zodat we beter door konden rijden. Onderweg aten we bij de Burger King en de tijd in de auto kwamen we door met lezen, films kijken en spelen op de Nintendo. We waren rond de klok van 21:00 uur veilig en wel terug bij ons huisje in Maastricht.

Pitztaler gletsjer

We stonden vandaag op tijd op om naar de Pitztaler gletsjer te gaan. We reden zelf met de auto en lieten al snel Jerzens achter ons. De gletsjer ligt aan het einde van het Pitztal. We reden er een half uur over en parkeerden onze auto op de grote parkeerplaats. We kochten een dagpas en moesten wachten op het treintje van de gletscherexpress. Het was flink proppen in de trein en binnen 10 minuten stapten we uit op 2840 meter hoogte.

Hier maakte ik met pappa een afdaling terwijl mamma en Ronac met de Wildspitzbahn naar het hoogste punt (3440 meter) van Oostenrijk gingen. Wij voegden ons later bij hun in het gletscherrestaurant. Ik moest bijkomen want ik had het flink koud gekregen van het skiën en voelde mijn tenen niet eens meer. De afgelopen dagen was ik zo ie zo al niet helemaal fit door een verkoudheid, vervelende hoest en huidallergie.


Van de hoogte bleek ik ook wat last te hebben want ik kreeg moeilijk adem. In traag tempo klom ik naar boven naar het uitzichtplateau. Hiervandaan hadden we zicht op onder andere de hoogste berg van Tirol, de Wildspitze (3774 meter). Met pappa skiede ik terug naar het midden station en daar aten we lekker een broodje in de zon.

Het was goed toeven daar. Ik maakte nog een paar afdalingen maar was helemaal kapot en vermoeid. Rond 15:00 uur sloten we aan in de lange rij voor het treintje terug naar beneden. In de avond hadden we een lekker Indisch diner.

Op de Hochzeiger

Na onze ochtendrituelen was het tijd om te vertrekken naar de skipiste. Helemaal fit voelde ik mij niet. Ik heb al sinds vorige week last van een vervelende hoest en blijk ook nog ergens allergisch voor te zijn. Mijn gezicht is opgezwollen en mijn hele lijf kriebeld. Gelukkig heeft mamma allergie pilletjes meegenomen en deze werken redelijk.

Met mijn skiklas op de Hochzeiger.

Met de Hochzeigerbahn gingen we weer naar boven. Ronac had meneer Beer meegenomen. Om 10:00 uur ging mijn skiklasje van start. Mijn skileraar, de Nederlandse Koen, ging verder met het leren van parallel skiën. Het is belangrijk om de druk te vergroten en zo de ski’s makkelijker te laten draaien. Met verschillende liften gingen we naar de top van de Hochzeiger, gelegen op 2450 meter. Het Hochzeigergebied is een leuk skigebied en je ziet hier veel families. De meeste pistes zijn blauw en rood en dus voor ons als skiklas makkelijk te doen.

Voor pappa was er ook de zwarte Benni Raich afdaling. Deze piste is vernoemd naar deze voormalig skikampioen die afkomstig is uit het Pitztal. Mamma waagde zich vandaag op het snowboard en het ging haar redelijk goed af, vertelde pappa mij. Tussen de middag aten we bij het Zeigerrestaurant iets kleins (een tomatensoep) want we hadden ook broodjes meegenomen. In de middag gingen mamma en Ronac hun eigen gang en pappa volgde mij met mijn skiklasje met de GoPro om ons te filmen. Na afloop werd er bij een van de cafétjes onderaan de Hochzeigerlift een beetje aan après-ski gedaan. Erg druk was het niet maar een glaasje fris ging er na alle inspanningen van vandaag wel in.

Op de lange latten

Het werd een spannende dag voor mij want ik ging naar mijn eerste les om te leren skiën. We stonden eerder op uit bed om op tijd klaar te zijn en niet te laat te komen. De bus stopte direct bij het appartement en zo legden we de laatste 500 meter naar boven af. Omdat de sneeuwgrens boven de 1500 meter lag op dit moment werden alle skilessen op de berg gegeven in plaats van bij het Talstation. Met de 8-persoons Hochzeigerbahn gingen we naar het Mittelstation op 1450 meter. Normaal telt het skigebied ongeveer 54 kilometer aan skipiste maar het gedeelte van de Sechszeiger is gesloten in verband met de weinige sneeuwval.


Voor het eerst op de (nog niet zo heel) lange latten.

Voor mij maakt het niet zoveel uit als ik maar kan leren skiën. Mijn les was bij de oefenweide van de plaatselijke skischool. De mascotte is de berggeit Pitzi en hij schijnt zich zo af en toe te laten zien. Ik maakte kennis met mijn skileraressen in de bambinigroep. Om 10:00 uur werd er gestart met de les. Eerst moesten we een beetje warm worden door met een hoepel te rollen en proberen te pakken. Vervolgens kregen we onze ski’s aan en konden we op de bewegende band gaan staan. De band bracht ons naar “boven” en daar gingen we van start met het leren van de “flug” of ook wel de pizzapunt genoemd. Hiervoor moesten we proberen om de ski’s in een V-vorm te zetten en te remmen door druk uit te oefenen op de ski’s. Ik vond het allemaal maar lastig en liet me liever recht naar beneden glijden maar dat was natuurlijk niet de bedoeling.


Af en toe begreep ik mijn Oostenrijkse skijuffen niet omdat ze alleen maar Duits spraken. Op zich vond ik het wel heel leuk om te doen maar na twee uur les was ik best uitgeput. Bij deze skischool kun je pas vanaf 5 jaar ook de middag lessen volgen en daarom had ik de middag vrij. Keyro kwam na zijn skiles samen met pappa en mamma naar mij toe en gezamenlijk gingen we naar het centraal gelegen Zeigerrestaurant. We gingen buiten op het terras in de zon zitten, heerlijk. Af en toe werden we even nat door het rond stuivende sneeuw van het sneeuwkanon. In de middag oefende ik wat met mamma bij de oefenweide terwijl Keyro wel de berg af zoefde met zijn skiklas. Later op de middag gingen we met de bus terug naar huis en kon ik nog lekker wat spelen in ons appartement. ’s Avonds aten we spaghetti met tomatensaus. We speelden wat spelletjes en keken televisie. Ik was toch wel moe van de hele dag actief buiten bezig zijn en verlangde om 20:00 uur echt naar mijn bedje.


De ski broers in de sneeuw.