Slalom

De zon scheen alweer vroeg in de morgen door het slaapkamerraam naar binnen. Het was een beetje misleidend want toen we buiten kwamen, bleek het goed koud te zijn (-12 graden). We reden vandaag met de auto naar boven zodat het gemakkelijker was en we de schoenen mee konden nemen. Boven in Hochfügen bleek het zelfs -17 graden te zijn, brrr wat koud.

We hadden vanmorgen de skirace op het programma staan en daarna geen skiles meer. Met mijn skiklasje deden we één keer het parcours van de slalom en daarna ging de race van start. Mijn klasje moest wachten op één kindje en startte daarom pas als allerlaatste. De slalom is een wedstrijd die op tijd gaat en waarbij we een parcours tussen poortjes af moeten leggen. De poortjes zijn blauw en rode stokken met vlaggen ertussen. De snelheid kan flink oplopen en evenwicht en kracht is van belang bij deze race.

Helaas verliep mijn race niet zoals gepland. Ik miste direct na de start een poortje en zou hierdoor strafseconden krijgen. Ook stopte ik omdat skileraren naast de baan riepen dat ik het niet goed deed. Ik moest door naar beneden en baalde er ontzettend van. Op het einde miste ik uit pure frustratie nog een poortje. Kwaad op alles, maar vooral op mijzelf, ging ik met tranen in mijn ogen naar pappa en mamma. Zij vonden dat ik heel goed geskied had en ik het mezelf niet zo kwalijk moest nemen.

Gelukkig kon ik vrij snel daarna weer lachen en gingen we met zijn achten de pistes onveilig maken. Net zoals gisteren waren er veel hobbels en bobbels. Nog een keer lekker knallen, joehoe! Na de lunchpauze zou ik met pappa gaan snowboarden. Echter viel dat plan in duigen toen bleek dat de schiverleih geen snowboards in mijn maat hadden. Met de belofte dat we dan in snowworld een keer zouden gaan snowboarden, was ik tevreden. Dan nog maar op de ski’s met pappa mee de berg af. Ik kon er geen genoeg van krijgen.

Mamma en Keyro stopten al om 14:30 uur maar ik stopte alleen even voor de prijsuitreiking van de skirace. Zelfs met mijn strafseconden van de twee gemiste poortjes, werd ik toch nog vijfde. Er had dus meer in gezeten, jammer. Samen met Isi en de mascotte, een pandabeer, ging ik nog een keer op de foto. Na het afscheid van Isi, wilde ik de piste weer op. Ik nam zelfs met pappa de laatste lift van 16:00 uur nog eens een keer helemaal naar boven. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Ski slalom

Voor ons stond vandaag de ski race op het programma. Ik moest in de ochtend racen en Keyro in de middag. Vanwege de slechte pistecondities werd de race voor iedereen in het dal gehouden op de oefenpiste. Voor pappa en mamma niet zo heel erg handig want het is voor hun kostbare ski-tijd die ze op deze manier mislopen.

Danil en Allek deden niet mee aan de wedstrijd en gingen een dag skiën met hun ouders. Pappa en Keyro gingen alvast de berg op om een afdaling te maken. Keyro zou boven zijn skilerares Lisa treffen voor de les. Ik maakte mij klaar voor de race en deed wat afdalingen naar beneden.

Ons klasje vertrok iets voor de geplande tijd naar boven voor de skirace. Mijn race verliep goed en snel maar ik dacht dat ik bij het laatste poortje moest stoppen en ging daar vol in de remmen. Ik moest echter nog door tot de rode finishlijn en die had ik niet gezien?! Uit stilstand moest ik dus nog de finish over en dat kostte natuurlijk kostbare seconden.

Ach ja, ik heb mijn best gedaan. Ik weet dat ik dit jaar veel vooruit ben gegaan en veel vorderingen heb gemaakt. Pappa zat in de lift en miste mijn race. Gelukkig zag mamma mijn race wel en kon ze het ook filmen. Mijn skiles begon gewoon op de normaal afgesproken tijd en daar hadden we dus geen verlies van tijd mee.

Ook deze laatste dag, aten we bij Nova Stoba want andere restaurants waren te ver weg en dan waren we niet op tijd voor de skiles. We namen knödel mit sauerkraut, spaghetti Bolognese en curryworst met frietjes. We speelden ook nog een paar potjes kaart maar het liefste ben ik toch buiten. Iets wat een groot voordeel was met het mooie weer van de afgelopen week.

In de middag ging ik nog een laatste keer met meester Stefan de geopende blauwe en rode pistes van Silvretta Montafon af. Keyro racete een goede race terwijl ik op de medaille uitreiking stonden te wachten. Mamma stond bij mij en pappa keek naar de race van Keyro. Na lang wachten was onze groep zo ver voor de uitreiking van de medailles.

Ik stond op een gedeelde derde plaats tegen mijn verwachting in. Toch was ik er niet heel erg blij mee. Als ik niet gestopt was, had ik waarschijnlijk de eerste plaats gehad. Pappa was er ondertussen ook en ving mij op. Ik begon te huilen en stopte hier het eerste kwartier niet mee. De kinderen naast mij, op de vierde, vijfde en zesde plaats hadden namelijk dezelfde medaille?! Mijn stemming draaide om toen ik zag dat mijn medaille wel degelijk anders was dan die van de vierde, vijfde en zesde plaats. Ik heb een bronzen kleur en mijn medaille is een stuk groter dan die van hun. Eindelijk begon ik mij trots te voelen.

Keyro had met zijn race de gouden medaille weten te bemachtigen. Eindelijk had hij de felbegeerde gouden plak nadat hij diverse jaren op de tweede plaats geëindigd was. We konden nog een tijdje op een slee de oefenpiste af en daarna was het tijd voor de après-ski.

Ik vond een plekje aan de bar waar ik rustig mijn chocolademelk met slagroom kon opdrinken. Natuurlijk moest er ook nog even goed gedanst worden op de bekende après-ski nummers. Zo werd een spannende dag super goed afgesloten. Helaas werden ’s avonds de koffers weer ingepakt en zat de wintersportvakantie er alweer op. Wat was het een leuke week en wat hebben we genoten ondanks dat er zo weinig sneeuw lag. Mijn skivaardigheden zijn weer een heel stuk verbeterd en ik ski zelfs al met stokken. Super trots dat ik dat heb weten te bereiken.

Skirace op de Hochzeiger

Eindelijk sneeuwde het! Net op de laatste dag kregen we toch nog wat verse sneeuw en dat was hard nodig. Ik liet mij niet beïnvloeden door de sneeuw en vond het skiën zo wel leuk met al die hobbeltjes. Na een week op skiles te hebben gezeten, werd de les vandaag afgesloten met de skiwedstrijd. Mamma was ook naar boven gekomen en nog net op tijd om mijn race te zien. Mijn oefenrun was super goed gegaan en ik had mooie bochten gemaakt om de vlaggetjes heen. Mijn wedstrijd ging iets minder soepel maar ik kwam met één kleine uitglijder goed beneden bij mascotte Pitzi.


Mijn eerste skirace.

Mamma had mij natuurlijk een aantal dagen niet zien skiën en was helemaal onder de indruk. Pappa en zij waren trots op mij en ik was super trots op mezelf! Na afloop kregen we van Pitzi allemaal een mooie medaille. De wedstrijd van Keyro was op een ander tijdstip begonnen en pappa had deze helaas niet gezien. Toen Keyro aan kwam skiën met zijn skiklas, zag ik een mooie zilveren medaille om zijn nek hangen. Hij had met zijn ski race en snelle tijd de tweede plaats weten te bemachtigen. Wat goed van Keyro zeg! Bij de lunch zat Keyro helemaal hotel de botel aan tafel van verliefdheid.


De medaille-uitreiking door Pitzi.


En hier is hij dan: mijn allereerste medaille!!!

Hij zat met rode wangen en glimlach op zijn gezicht te kijken naar zijn vriendinnetje Kaatje die aan een tafel aan de andere kant van de onze zat. Hij had het alleen maar over haar, wat ze deed, wat ze zei etc. Volgens hem heeft hij vlinders in zijn buik en is hij verliefd. Kom op zeg Keyro! Pappa en mamma deden er nog een schepje bovenop door hem af en toe te plagen.


Keyro had de zilveren medaille gewonnen (hier samen mijn skileraar Koen).
Natuurlijk vond hij dat niet zo leuk. In de middag speelde ik buiten in de sneeuw die maar bleef vallen. Af en toe ging ik met mamma in het restaurant naar binnen om iets te drinken. Zij krijgt door het gips om haar arm geen trui en jas aan en dat is natuurlijk erg koud. In de avond maakten we de restjes eten op en werden de spullen weer ingepakt. We namen alvast afscheid van onze vriendelijke gastheer en gastvrouw voor ons super verblijf in Jerzens.


Keyro’s vriendinnetje Kaatje werd eerste.

Zilveren race

Helaas viel er vannacht opnieuw geen sneeuw. Ondanks dat men zegt dat dit een zeer sneeuwzeker gebied is, zou er nu toch wel wat sneeuw mogen gaan vallen. Op dit moment lag Saalbach Hinterglemm in een gebied waar een zogenaamde föhn over heen trekt. Een föhn is een warme en droge wind die vaak aan de noordzijde van de Alpen waait. Hierdoor loopt de temperatuur op met als gevolg dat het te warm is om te gaan sneeuwen. In plaats van sneeuw valt er dan mogelijk regen. Gelukkig bleef de regen weg en door het warme weer scheen de zon goed en hadden we de hele week al prachtige blauwe luchten. De sneeuw op de pistes werd wat papperig in de loop van de dag en de sneeuw in het dal en op de bomen was zo goed als weggesmolten. Gelukkig kon er iedere dag gewoon geskied blijven worden.

Vandaag werd er bij de Hochwartalm een parcours uitgezet en moesten we een wedstrijd gaan skiën. We mochten het parcours vooraf een keer uitproberen. Ik vloog toen bijna uit de bocht toen ik zo hard gingen en iemand anders probeerde in te halen. Toen de wedstrijd van start ging was ik gebrand op een goede prestatie. Ik stond bij de start en concentreerde mij op het startsignaal. Precies bij start skiede ik weg om zo snel mogelijk naar beneden te gaan en om langs alle poortjes te slalommen. Bij de finish had ik het gevoel dat mijn eindtijd wel eens heel goed kon zijn. Uiteindelijk toen de laatste geracet had, bleek mijn tijd voldoende te zijn voor de tweede plaats.

Aan het einde van de middag was een gezellig samenkomen bij Kinderland waar we warme thee kregen en de ouders een schnaps. De prijzenuitreiking vond ook plaats. De groep van Allek begon en hij mocht de gouden medaille omhangen. Hij was eerste geworden tijdens zijn race en het Nederlandse volkslied werd voor hem gespeeld. Twee groepen later was mijn skiklas aan de beurt. Ik mocht plaats nemen op het podium en kreeg de zilveren medaille om gehangen en een oorkonde waar mijn tijd op stond. Ik had uiteindelijk verloren van het oudste meisje (10 jaar oud) uit de klas en ze was ook nog eens ruim een kop groter dan ik.


De prijsuitreiking.

Met onze medailles om de nek en super trotse ouders gingen we nog een drankje drinken bij de Hochwarttenne. Deze bar ligt direct naast het dalstation van de Schönleitenbahn. Binnen hing een rustige après-skisfeer en we zochten een plaatsje aan de bar. Op onze overwinning werd natuurlijk een glaasje cola gedronken. We waren wat later thuis dan de andere dagen en het was al donker. Gelukkig stond er een pan met lekker pompoencurry voor ons klaar om te verorberen. In de avond speelden we nog een spelletje Triviant en Ganzenbord voordat we moe en voldaan naar bed gingen.

Medaille en diploma

Toen we vanmorgen naar buiten keken was het aan het sneeuwen. We kregen dus een mooie nieuwe laag verse sneeuw op de piste en in het dorp. Pappa ging er met zijn snowboard op uit en mamma en Ronac brachten mij weer naar de skischool. Het was de laatste dag dat ik skiles kreeg. We hadden vandaag een iets ander programma dan de andere dagen. We dansten met Bobo en daarna gingen we naar de piste met het touwliftje. Hier was een parcours uitgezet met pionnen en daar gingen we een wedstrijd houden. Alle pappa’s en mamma’s stonden langs de kant om ons aan te moedigen.


Hoera! Mijn eerste ski-medaille!

Helaas had ik mijn dag niet echt vandaag, misschien vermoeidheid? Ik viel bij het minste geringste om en had niet helemaal goed begrepen wat ik moest doen met het parcours. Mijn naam werd al aangekondigd om te gaan en ik was mijn ski nog aan het vast maken. Een beste tijd werd het dus niet maar ik maakte wel goed mijn bochtjes. Na de wedstrijd gingen we terug naar de sleeplift “liftle” om daar verder te lessen. Ik had vandaag ook een echte liftpas nodig.

In de tussentijd dat ik aan het lessen was waren pappa, mamma en Ronac chocolademelk gaan drinken in het café naast de skischool. Zo waren ze dus op tijd om mij weer op te halen voor de lunch. We aten iets in het appartement en toen kwam mamma met een idee. Ze vroeg of ik met haar naar de skischool wilde skiën. Dit betekende dat ik met de gondel naar boven moest en dat we daar vandaan met een blauwe piste naar het dal zouden terug keren om uit te komen bij de skischool. Ik vond het een goed idee en durfde deze uitdaging wel aan.

Pappa liep met ons mee naar de gondel en zwaaide ons uit. Ik vond het wel een beetje spannend maar had er ook reuze zin in. Ik zag het dorp steeds kleiner worden en zag onder mij de skipistes lopen. Bij het middelstation stapten we uit en daar ging het avontuur beginnen. We zouden afdalen met blauwe piste 8b (Familientalabfahrt) en daarna nog een stukje van de blauwe 10 (Hochmoostalabfahrt)nemen om bij de skischool uit te komen. We deden onze ski’s onder en daar gingen we. Mamma ging voorop en ik volgde haar nauwkeurig. We maakten bochtjes en ik ging vlot de piste af. In tegenstelling tot vanmorgen ging het nu wel hartstikke goed en viel ik helemaal niet. Ik had helemaal geen angst en ik vroeg zelfs aan mamma of ze wat sneller wilde gaan. Ik denk dat als ik volgend jaar nog een week les heb gehad ik sneller ben dan mamma (of zou ze zich inhouden?).


skiën met Keyro

We daalden vrij vlot af en kwamen precies op tijd beneden. Bobo was nog aan het dansen maar juffrouw Hanna was al met ons klasje naar de sleeplift aan het lopen. Ik sloot meteen aan om weer met de juf naar boven te gaan. Terwijl wij in de rij stonden te wachten vertelde ik juf Hanna over mijn afdaling met mamma.Boven zag ik mamma nog heel even in de sleeplift en zij ging daarna zelf nog even skiën. ’s Middags hadden wij de prijsuitreiking van de wedstrijd. Iedereen kreeg een diploma en een medaille van juffrouw Hanna. Ze vroeg aan mij: “Knorrie, denk je dat ik voor jou ook een diploma heb?” en ik zei natuurlijk: “ja”. Op mijn diploma had ze wel mijn echte naam gezet en niet mijn zelf (in China) verzonnen naam. Ze vond mij een leuke, gezellige kletskous. Ik zal haar wel gaan missen want het was echt een lieve juf.

Met mijn medaille om mijn nek gingen we terug naar het appartement. Mamma had lekker pasta met spekjes gemaakt en daarbij spinazie en dat ging er wel in na een dag skiën. ’s Avonds werd het tijd om alles in te gaan pakken want morgen zouden we terug naar huis gaan. Ronac voelde zich niet helemaal lekker en had hoge koorts. Hij sliep de laatste nacht bij pappa en mamma en zo had ik de slaapkamer voor mij alleen.