Hike van Lao Cai naar Cat Cat

Ook vandaag drong de geur van pannenkoeken in onze neusgaten toen we onze ogen open deden. Snel wassen, aankleden en ons klaar maken voor vertrek. Even ontbijten op het terras. Ik at een paar pannenkoeken met honing en dronk een kopje koffie. Het weer is vandaag wat omgeslagen en de lucht is bewolkt. Het lijkt erop dat het ieder moment kan gaan regenen.

Op weg voor de 17km lange hike.

We vertrokken rond de klok van 8:45 uur. Al snel lieten we Lao Cai achter ons en lopen we weer midden tussen de rijstvelden. De bewolking en lagere temperatuur maakt het wandelen wel een stukje aangenamer. Onderweg kwamen we een paar beekjes tegen die we moesten zien te overbruggen zonder natte voeten te krijgen.

Op gevaar voor natte voeten naar de overkant.

We hadden we een redelijk tempo in en we arriveerden rond 11:00 uur al bij de locatie voor onze lunchstop. We zaten nog aardig vol van het ontbijt maar besloten toch om iets te eten. We zitten net of het begint te regenen. Een beter moment voor een pauze was er niet. We aten verse noedels met groenten en kip. Na het eten bleek de regen alweer gestopt te zijn en konden we verder met onze wandeling van 17 kilometer.

Het eten met stokjes gaat steeds beter.

In dit gebied was het veel drukker dan gisteren. Hier komen veel dagjes toeristen naar toe die een glimp op willen vangen van de omgeving en de mensen die hier wonen. Af en toe was het wachten of in een rij achter elkaar aan lopen. Het pad was wat glibberig geworden en we moesten iets beter opletten waar we de voeten plaatsten. We kwamen de groep Nederlanders weer tegen en die hadden ook een hoog tempo.

We werden ingehaald door onze “bekende” groep, Ronac liep voorop met ze mee.

Ronac volgde en liep op een gegeven moment voorop en gaf het tempo aan. Pappa en ik volgde ook maar mamma bleef achter met Ping en liep haar eigen tempo. We kwamen door weelderige bamboebossen en langs kleine kabbelende beekjes. Bij het dorp Cat Cat zien we nog veel meer dagjes toeristen. De afdaling naar het dorp gaat via een trap met ongelijke treden. Overal stonden kraampjes met zelfgemaakte knuffels, tassen, sieraden en versnaperingen. Op het einde van de afdaling steken we via een brug het water over.

Er is een waterval en er zijn een aantal waterraderen die langzaam ronddraaiden. Er was ook een klein theater waar een dansvoorstelling werd gegeven. We keken even maar konden het niet helemaal afzien omdat we op een bepaald tijdstip ergens moesten zijn om opgepikt te worden door een minibus. Terwijl we op de terugweg waren kregen wij allebei van Ping een handgemaakte knuffel. Zo ontzettend lief van haar!

De minibus stond al klaar en bracht ons terug naar het Garden Eden Hotel. We namen met veel dikke knuffels afscheid van onze gids Ping. Wat een schat van een vrouw en een super gids! In het hotel kregen we een kamersleutel en konden we even douchen. Met een groot deel van de Nederlandse groep zaten we buiten op het dakterras tot we rond 18:00 uur konden gaan eten.

Onze knuffel van Ping.

Het was een lekker diner. Langzaam zagen we de zon ondergaan en werden de bergen een donkere vlek. Ruim op tijd verlieten we met z’n allen het hotel om naar het busstation te lopen waar de sleeperbus zouden nemen. Het busstation lag in de buurt van de overdekte markt en het was nog een stukje lopen. We moesten nog een tijd wachten voordat de bus zou vertrekken. Van kenners hadden we gehoord dat we in de rij moesten gaan staan indien we een stoel onderin wilden hebben.

Pappa zorgde ervoor dat de rugzakjes in het bagageruim kwam terwijl wij in de rij bleven staan. Al snel bleek dat we niet zelf in konden stappen maar dat de namen werden opgeroepen. Toevallig zagen wij onze namen als laatsten op de pagina staan. Mamma gaf bij de chauffeur aan dat Ronac niet bovenin kon liggen omdat hij mogelijk uit de stoel kon vallen.

Gelukkig begreep hij dit en mochten we direct instappen. We stapten in, moesten onze schoenen uit doen, deden ze in het uitgereikte plastic zakje en gingen op zoek naar een plaats. Er waren drie rijen met (lig)stoelen onder en boven. Onderin was bijna alles al bezet. Ronac wist de laatste ligstoel onderin te bemachtigen. Net op tijd dus. Wij moesten wel bovenin. In een klein vakje konden we onze schoenen opbergen en verder hadden we nergens plaats voor. Door de beperkte ruimte klommen we een beetje onhandig in onze stoel.

In de slaap bus, al kwam er weinig slaap aan te pas.

Voor mensen die lang zijn is het echt een ramp in de sleeperbus. Wij zijn allemaal niet groot en hadden al weinig ruimte voor onze benen. Voor Stan, Archie en Job zou het geen fijne rit worden. We hebben er wel heel hard om kunnen lachen met zijn allen. De bus zag er nogal futuristisch uit met de roze paarse lampjes. Het duurde lang voordat we de slaap konden vatten.

Net toen we sliepen, stopte de bus alweer voor een plasstop. Het was warm, benauwd en stonk verschrikkelijk in de bus. Niet erg fris dus. We arriveerden midden in de nacht in Hanoi. Vroeger toen de snelweg er nog niet was arriveerde je vroeg in de ochtend. Nu stonden we dus half slapend in de nacht in Hanoi centrum. We liepen naar het kantoor van Friends Travel Vietnam waar we in de slaapzaal nog een paar uurtjes konden slapen. De bedden waren hard maar alles was al beter dan het slapen in de sleeperbus.

Trots op de mannen, de hike prima overleefd!

Het dak van Vietnam

Wat heb ik lekker geslapen op mijn matrasje op de grond. Ik stond op om mij klaar te maken voor het ontbijt. Het was druk bij de douche en ik moest even wachten tot ik aan de beurt was. Tussendoor keek ik bij de kinderen die een uil als huisdier hadden. De geur van versgebakken pannenkoeken begon mijn neus te bereiken en ik bleek goede honger te hebben. De pannenkoeken met banaan en honing waren een goed en stevig ontbijt. Met genoeg energie begonnen wij rond 08:30 uur aan onze wandeling. We zouden vandaag rond de 12 kilometer gaan lopen.

Pannenkoeken, een goed begin van de dag.

De zon scheen fel dus het zou een warme dag worden. De weg gaat direct omhoog en al snel zijn we het dorp uit en overal waar we kijken zien we bergen en rijstvelden. Het zijn een aantal rijstvelden bij elkaar voorzien van een irrigatiesysteem van beekjes, kanaaltjes of bamboebuizen. De velden staan goed onder water want dat heeft rijst nodig om te kunnen groeien. Onderweg worden we af en toe ingehaald door vrouwen op slippertjes en soms met een baby op de rug. Het blijft bergop gaan en af en toe stoppen we even om wat bij te komen want de zon brand op ons hoofd.

Nog even rondkijken bij de homestay voordat we vertrekken.

Ping vertelt ons dat ze zeven kinderen heeft in de leeftijd van 17 jaar tot 5 maanden oud. De kinderen gaan tot ongeveer hun veertiende jaar naar school. De vrouwen leren Engels om de toeristen te woord te kunnen staan als gids of in het hotel. De mannen gaan voornamelijk op het land werken of gaan hout sprokkelen. Ping spreekt redelijk goed Engels en heeft dit allemaal zelf van de toeristen geleerd.

 

Prachtig weer tijdens onze wandeling door het schitterende landschap.

Tijdens het gesprek lopen wij rustig door. Tussendoor worden er pauzes ingelast en komen we af en toe ook de andere groep tegen. Bij een waterval gooien we wat steentjes in het water en we hadden hier graag wat langer willen blijven. Na deze stop staat ons nog een flinke klim te wachten. Het is echt afzien in de bloedhete zon. Ik arriveerde als eerste boven en het was lang wachten op mamma die als laatste boven kwam. Gelukkig hoefden we nog een klein stukje te lopen tot we bij een eenzaam hutje kwamen waar we zouden gaan lunchen.

Even rusten en spelen bij de waterval.

Het uitzicht vanaf het hutje was geweldig mooi. Tijdens onze wandeling waren we de hele tijd gevolgd door Flower, een Zwarte Hmong vrouw. De Hmong afstammelingen zijn verspreid over Noord- en Centraal-Laos, Zuid-China, Vietnam en Thailand. De Hmong behoort tot het meest achtergestelde deel van de Vietnamese bevolking.

Op de foto met Ping, onze gids en Flower, onze hulpgids

Oorspronkelijk komen ze uit Zuid China waar ze zijn vertrokken tijdens de Ming en Qing dynastie. Ze  waren het niet eens met de overheersing van het keizerrijk. De Zwarte Hmong staan bekend om hun handwerk en hun traditionele indigo blauwe kleding. Voor het vervaardigen van kleding gebruiken zij hennep en de indigokleur.

Flower hielp ons ondersteunen bij het lopen op de paden die gevaarlijk, steil of glad waren. Bij de lunchstop kwamen de tasjes en armbandjes uit haar tas en vroeg ze ons om iets te kopen in ruil voor de hulp die ze ons had geboden tijdens het lopen. Wij wilden allebei wel een tasje en kochten deze van haar. Ze was zelfs zo eerlijk dat ze ons “leerde” dat we moesten afdingen voordat we de tasjes kochten. We kregen ook nog een armbandje gratis erbij.  De man van Ping kwam op de brommer met hun baby zodat Ping hem kon voeden. We mochten even in de keuken kijken waar Ping op een houtvuur een heerlijk eiergerecht voor ons klaarmaakte.

Keyro kon al goed met stokjes eten, voor mij was er gelukkig een lepel.

Het eten wordt vers bereid en er was zoals vaak een overvloed aan eten. Kip met groenten, heerlijk aardappelen, geroerbakte Rau Mong (morning glory) en meer. Morning glory is een groente die door heel Vietnam wordt gegeten en hoezeer deze van invloed is op de Vietnamese keuken. Na rijst is dit het belangrijkste eten in Vietnam en wordt het dagelijks gegeten. De plant is extreem verend en groeit snel en gemakkelijk in vochtige grond, modder of water. De groente bevat veel calcium en wordt als vervanger van zuivel gegeten. Ping at gezellig met ons mee. Niet normaal wat zij allemaal op kon.

Onderweg kwamen we ook deze jongens tegen.

Met nieuwe energie begonnen we aan het tweede deel van de wandeling. Het ging af en toe wat bergop maar het meeste was vrij vlak of naar beneden. We kwamen door kleine dorpjes waar vaak kinderen aan het buiten spelen waren. In de namiddag kwamen we aan in het dorp Lao Chai waar veel Zwarte Hmong wonen. Onze homestay was thuis bij ZuZu (shoeshoe), de gids van de groep Nederlanders.

We kregen met zijn vieren een privé kamer op de benedenverdieping. We gingen naar het terras op de 1e etage en kletsten daar met de anderen. Het was erg gezellig. Terwijl we daar zo zaten uit te rusten kwam er iemand vers gebakken frieten brengen. Heerlijk gekruid met knoflook. Overweldigend lekker na zo’n stevige wandeling. Als we wilden konden we in de centrale keuken helpen met het bereiden van het avondeten.

Mamma en ik stonden net onder de douche en hierdoor misten we het vouwen van de loempia’s. Het avondeten werd op het (dak)terras geserveerd. Iedereen hielp mee om iets naar boven te brengen en de tafels te dekken. De tafels stonden helemaal vol met vers bereide traditionele lekkernijen. Ook de hele familie van ZuZu schoof aan. Het was een drukke maar gezellige boel.

Ronac de “Koning” van de berg aan de voetmassage met zijn vriend 

Na het eten kwamen er een paar mensen uit het dorp om ons een voetmassage te geven. Ik sloeg dit niet af en zat als eerste als een prinsje in de stoel. Mijn voeten en kuiten werden met olie ingesmeerd en toen begon het kneden, drukken en wrijven. Door de massage wordt de bloedsomloop gestimuleerd en eventuele spierpijn wordt minder. Mijn lichaam ontspande zich en ik vond het heerlijk.

Na de massage moest ik nog 10 minuten met mijn voeten in een ontzettend warme ton met bladeren gaan zitten. Mijn voeten hadden een zacht babyhuidje gekregen. Rond 21:00 uur was mijn kaarsje zo goed als op. Natuurlijk wilde ik dit niet laten merken en vertrok ik onder luid protest naar onze kamer. Het duurde niet lang of ik was in dromenland.