Cua Dai Beach

We zaten vanmorgen rond 9:00 uur al aan het ontbijt. Mamma bestelde een fruitsalade, Ronac cornflakes, ik een bananenpannenkoek en pappa nam Mi Quang (noedels). De noedels zijn speciaal van deze streek en zijn vernoemd naar de provincie Quang Nam. Wat is er zo speciaal aan deze noedels? Ze zijn in tegenstelling tot de andere noedels in bijvoorbeeld Pho, is dat ze veel dikker en geliger (door kurkuma) zijn door de gebruikte rijstmeel. De bouillon is meestal gemaakt van kip of varkensvlees en naast de noedels wordt er een bord met groenten en kruiden (morning glory, koriander, munt) geserveerd.

Na het ontbijt namen we opnieuw de fiets en gingen op weg naar een ander strand. Volgens informatie is het Cua Dai strand veel drukker dan het An Bang strand maar wij wilden dit met eigen ogen aanschouwen. Het was ongeveer 15 minuten fietsen en ook hier moesten we weer verplicht onze fiets stallen. Aan het strand stonden veel palmbomen en waren grote “bulten” (zanddijken) op het strand aangelegd om het land te beschermen tegen de zee.

We liepen het strand op en hier was het zelfde principe als op het An Bang strand. Gratis ligbedden en parasol bij gebruik maken van lunch in bijbehorende strandtent. Wij renden meteen het strand op en gingen weer heerlijk onze gang. Mamma hielp nog even een Japans stelletje dat met de scooter was gevallen. De verwondingen van de jongen waren best flink met heel veel vuil er in. Het vuil kon niet goed verwijderd worden en mamma en een behulpzame Vietnamese verkoopster adviseerden om In Hoi An naar een dokterspraktijk te gaan. De jongen vertrouwde echter op een of ander zalfje wat een passerende Japanse toeriste hem gaf en volgde het advies niet op.

Ondanks de verhalen die we hadden gehoord over dit strand vonden wij het juist prettiger en relaxter dan het andere strand. We  hadden een goede lunch bij de strandtent met hamburgers, mamma met zoetzure garnalen met ananas en pappa met clams (oesters). Tegen half vijf werd het ineens heel erg donker en toen we achter ons keken naar het vaste land, hingen daar grote donkere (onweers)wolken.

We pakten de spullen in en liepen naar onze fietsen. Het begon te waaien en de eerste druppels begonnen al uit de lucht te vallen. We stapten toch op de fiets maar al snel kwam de regen met bakken uit de lucht. Binnen enkele minuten waren wij helemaal nat. Ik fietste gewoon in mijn zwembroek dus voor mij maakte het niet uit. Straten kwamen onder water te staan en af en toe hoorden we in de verte wat onweer. Het bleef onze hele terugreis regenen en dit was dus een flinke tropische regenbui.

Bij het hotel werden we door het meisje van de receptie opgewacht met handdoeken om ons af te drogen. We besloten om ons een beetje op te laten drogen en zochten een plaatsje op het terras en bestelden (Vietnamese) thee, koffie en warme melk om een beetje warm te worden. De regen had ons toch wel wat afgekoeld.

’s Avonds zijn we in het centrum gaan eten bij een Thais restaurant. We hadden viskoekjes, Chiang Mai kippenpootjes, Satay, en als hoofdgerecht diverse curry’s (massaman, groene en rode curry). Op de terugweg kochten we nog wat souvenirs en genoten wij voor de laatste keer van de prachtig verlichte straatjes. Wat een prachtig en gezellig stadje is Hoi An. Een echte aanrader voor iedereen die naar Vietnam gaat. Ronac viel al vrij snel in slaap en ik keek samen met pappa naar de EK finale vrouwenvoetbal. Het Nederlandse vrouwenelftal wist heel knap de titel te winnen en zijn Europees kampioen.

Centraal Europa: Dag 12; Kikkers zoeken in de Lage Tatra

We kwamen de ochtend langzaam op gang want het regende behoorlijk. Het was niet echt weer voor een uitgebreide wandeling in de bergen. We speelden in de motregen een beetje met de leuke hond van onze buren. De hond vond het geweldig om achter de grote stok aan te rennen. Om 11:00 uur liepen we naar restaurant Koliba Bystrina voor een kop koffie en thee. De sfeer in het restaurant is gezellig en er hangen veel attributen die je in de lokale berghutten ook tegen kunt komen. We speelden een paar potjes kaart en bestelden daarna iets te eten.

Mamma probeerde Kofola, een frisdrank die in Tsjechië en Slowakije geproduceerd wordt. Het werd in de tijd dat Tsjechoslowakije nog communistisch was geproduceerd als vervanger van de Westerse cola’s. Het belangrijkste ingrediënt is een zoetzure siroop Kofo genaamd. In de siroop zitten 14 natuurlijke ingrediënten zoals appen, kersen, kruiden, suiker en karamel.

Ondanks dat na 1989 de Westerse cola’s weer verkocht mochten worden, bleef het drankje erg populair onder de bevolking. Het smaakte lekker en het bevat ook nog eens veel minder suiker en cafeïne dan gewone cola. Mamma was op de “uitprobeer”- toer en bestelde als lunchgerecht de Slowaakse zuurkoolsoep “kapustnica”. De soep bevat gekookte zuurkool, gerookte worst, gedroogde paddenstoelen, pruimen en zure room. Pappa had halušky met bryndza en spek, Keyro had goulash met knedliky en ik had wat frietjes.

In de middag besloten we om ondanks de regen een klein stukje te gaan wandelen. We reden naar het dorp Jasná, gelegen op 1236 meter hoogte aan het einde van het 16 kilometer lange dal. In dit gebied bevonden wij ons in het toeristisch middelpunt van de Lage Tatra. De hellingen van de berg Chopok worden tot de beste skiterreinen van het land gerekend.

In dit gedeelte staan dan ook veel appartementencomplexen en hotels. Ook zijn ze nog volop bezig met het bouwen van nieuwe complexen. We deden de regenponcho’s aan en vertrokken voor een korte wandeling rondom het Vrbické pleso (bergmeertje). Het gebied waar we doorheen liepen was zeer bosrijk. Al snel zagen we overal kleine baby kikkers springen. Ik vond het leuk om ze te vangen en op mijn hand te laten zitten.

We zagen niet alleen veel eenden en kikkers maar ook waren er veel soorten paddenstoelen. Het leek al een beetje herfst zoveel vonden we er. We maakten nog een tweede korte wandeling naar een uitzichttoren. Langs dit pad stonden vooral veel struiken met bosbessen en frambozen. Al hingen er hier lang niet zoveel bosbessen en frambozen aan dan tijdens onze wandeling in Zuid Duitsland.

Aan het einde kwamen we uit bij de uitkijktoren. Door de dichte nevel was er natuurlijk niet veel te zien. Bij de uitkijktoren maakte mamma een aparte “lichaam zonder hoofd” foto van pappa. Super sjiek vond ik dat. Met zijn drieën probeerden pappa, Keyro en ik het nog een keer na te doen maar het lukte minder goed dan die met pappa alleen erop. Na de wandelingen liepen we nog even rond bij de stoeltjeslift die naar de berg Chopok gaat. Hier was ook een kleine kinderspeelplaats waar we even wat konden klimmen en klauteren. Later op de middag kwamen we weer terug op de camping.

De andere kampeerders op ons stuk hadden hun tenten opgebroken en waren vertrokken. Onze tent stond dus moederziel alleen op het grasveld. We bleven een tijdje muziek luisteren in de auto en de keiharde rock van Guns N’ Roses knalde uit de boxen. In de avond hadden we ervoor gekozen om voor de laatste keer te gaan eten bij Koliba Bystrina. Opnieuw aten we er heerlijk en het is wat ons betreft wel een echte aanrader als je in Demänovská Dolina verblijft. Keyro en ik hadden een Wienerschnitzel, mamma een champignons en kip ragout en pappa een vleesspies. In de avond maakten we ons alvast klaar voor ons vertrek van morgen. We willen een beetje op tijd vertrekken om naar Strbske Pleso te gaan.

Dag 23; Billund; Lego, regen en files

Ahoy piraatjes! Zo werden we wakker gemaakt vanmorgen door pappa en mamma. We hadden ondanks de benauwde, warme kamer goed geslapen. We namen een koele douche en trokken onze kleren aan. We gingen naar de grote ontbijtzaal om daar te smullen van lekkere broodjes en andere dingen. Na het ontbijt haalden we de koffer van de kamer en checkten we uit bij de receptie. De koffer zetten we in de centrale opslagruimte. Helaas was het aan het regenen toen we naar buiten liepen. We besloten om ons daar niets van aan te trekken en naar de attracties te gaan waar gisteren de langste wachtrijen stonden.

Keyro en pappa gingen in de Vikings River Splash, een wildwaterbaan in de stijl van de Vikingen. De laatste afdaling begon van acht meter hoogte en werd gevolgd door een heftige natte rit. Er werden door Keyro, pappa en mamma nog wat achtbanen getest zoals de Polar X-plorer die snelheden haalt van 65 kilometer per uur en The Dragon achtbaan. Ik ging nog een keer in The Temple en keek in de regen naar een leuke theatershow over twee ridders die vechten om de hand van een mooie prinses. In de show zaten veel acrobatische elementen super knap.

We waren rond 13:00 uur helemaal nat en hadden alles kunnen doen wat we nog wilden. Er werd besloten om aan onze terugreis naar Maastricht te beginnen. Het werd een lange rit waarbij we veel spelletjes op de Nintendo speelden en films keken. Het schoot niet op want het was erg druk onderweg en we kwamen in verschillende files.

Vlak voordat we Nederland binnen reden, kregen we ook nog te maken met noodweer. Uiteindelijk waren we pas rond de klok van 22:30 uur thuis. We kunnen terugkijken op een fantastische, actieve vakantie met prachtige natuur, mooie wandelingen, leuke campings, schitterend weer en waarbij we leuke en lieve mensen hebben ontmoet. Nu snel naar bed want morgen moeten we meteen naar de BSO omdat pappa en mamma gewoon moeten werken.

Dag 4; Øyer; Na regen komt zonneschijn…

In onze hytter was al vroeg veel bedrijvigheid. We stonden op, gingen douchen, hadden ontbijt en pakten de laatste spullen in. We hadden een lange rit van zo’n 313 kilometer voor de boeg in de richting van Lillehammer. Uiteindelijk vertrokken we rond de klok van 9:30 uur via de E6 in de richting van Oslo. De maximum snelheid in Noorwegen op de snelweg is 110 kilometer per uur maar veelal mochten we niet harder dan 90 kilometer per uur. Hier zul je goed op moeten letten want om de paar honderd meter staat een flitspaal. Gelukkig heeft pappa een cruisecontrol in de auto die hij instelde op 90 kilometer per uur. Heel erg druk was het over het algemeen niet op de snelweg alleen in de buurt van Oslo kamen er wat meer auto’s op de weg.

Net na Oslo stopten we bij een parkeerplaats om te lunchen. Het begon licht te regenen maar dat weerhield ons er niet van om te picknicken. We vonden een picknickbank en smeerden vrolijk ons brood en aten smakelijk. Na de lunch kregen we onderweg veel last van wegwerkzaamheden en reden we nog langzamer, gemiddeld zo’n 60 kilometer per uur en vaak nog minder. Net voor Lillehammer stopten we bij een parkeerplaats met uitzicht op de skischans “Lysgårdsbakken” die gebruikt werd tijdens de Olympische Spelen. De stad Lillehammer organiseerde de Olympische winterspelen van 1994. De Olympische Spelen is een wereldwijde sportmanifestatie waaraan duizenden atleten in verschillend sporten deelnemen. Er zijn meerdere versies namelijk: de Zomerspelen, de Winterspelen en de Paralympische spelen. Het gebied rondom Lillehammer is een wintersportgebied en bij uitstek geschikt voor o.a. langlaufen en alpine skiën.


Onderweg ontbijten

We reden Lillehammer voorbij om niet veel later bij afslag 86 van de snelweg af te gaan naar het plaatsje Øyer waar camping Pluscamp Rustberg gelegen is. Het was nog even zoeken want vanaf de afslag stond iets meer aangegeven en was het toch nog 4 kilometer rijden. Wij checkten in bij de receptie en kregen huisje nummer 19. We hadden deze camping zelf omgeboekt omdat de camping die in de reis was opgenomen, volgeboekt was. De camping had één ster meer dan de andere campings en was daarom ook wat luxer. We hadden hier zelfs een woon- en slaapkamer. Er was uitgebreid keukengerei aanwezig en een tweepits kookplaat. Om ons heen stonden wat vaste stacaravans en nog een paar huisjes die voornamelijk gehuurd waren door Noren. Het begon even flink te regenen maar wij wilden perse naar buiten. We renden door de regen en gleden over het natte gras. Zo zie je maar dat niet altijd de zon hoeft te schijnen om plezier te hebben.

Nog geen uur later klaarde het op en kwam de zon tevoorschijn. Het werd meteen warm en we wilden direct naar het zwembad. Bij de camping lag een mooi zwembadje met twee glijbanen. Vanaf het zwembad had je een mooi uitzicht over de rivier Gudbrandsdalslågen en het Gudbrandsdal waar de rivier doorheen stroomt. Het avondeten voor vandaag was spaghetti met pesto roomsaus en verse wortels met doperwten. Na het eten konden wij nog een lange tijd buiten spelen. We voetbalden op het grasveld voor ons huisje tot we naar bed moesten.

Het was rond 22:00 uur en nog volledig licht?! Tijdens de Noorse zomer gaat de zon niet onder boven de Poolcirkel. Van mei tot juli is het daar 76 dagen lang licht zonder onderbreking. Ze noemen dit de middernachtzon. Hoe noordelijker en dus dichter bij de poolcirkel je komt des te meer dagen het licht blijft. Hier merken we dat dus goed en zo is de dag dus langer en kunnen we extra genieten van de mooie omgeving en leuke dingen doen.