Het Montafondal

De ochtend begon voor ons al rond de klok van 4:30 uur. Zin om op te staan hadden we natuurlijk niet. Toch kwam ik makkelijker mijn bed uit dan Ronac. Ik kleedde mij snel aan, stapte in de auto en sliep verder. Een paar uur later werd ik wakker en we waren al een flink stuk op weg. Het was niet druk op de weg en het voordeel was dat Gaschurn voor ons maar 734 kilometer rijden was.

Uiteraard maakten we het ons gemakkelijk achter in de auto.

Het dorpje ligt in het 39 kilometer lange dal van Montafon in de provincie Vorarlberg. We maakten wat plasstops en één tankstop en kwamen rond 12:30 uur aan op onze bestemming, Haus Sun. We belden diverse keren aan maar er werd niet open gedaan. Op zich logisch want we hadden aangegeven pas rond 15:30 uur te arriveren.

De familie Ubachs kwam een half uurtje na ons aan. Het was direct gezellig met Allek en Danil. We besloten naar het dorp en de skilift te lopen. We aten bij restaurant Gamsjöchli. We kregen een kinderglühwein, zonder alcohol en erg zoet. Onze lunch bestond uit verschillende flammkuchen. Het is een gerecht oorspronkelijk komt het uit de Elzas, Palts en Baden. Het gerecht lijkt een beetje op een pizza. Het originele gerecht bestaat uit een dunne bodem van brooddeeg en is belegd met crème fraiche, uien en spekreepjes. De flammkuchen wordt gebakken in hout gestookte oven. We hadden verschillende soorten beleg gekozen maar de originele vond ik toch het lekkerste.

Ronac zocht alvast goede stokken uit (al heeft hij die nog niet nodig)

Na de lunch gingen we voor ski’s naar de naastgelegen sportwinkel. Om voor Ronac geen skimateriaal te hoeven betalen, werd hij tijdelijk even tot Ronac Ubachs omgedoopt. Ik was natuurlijk weer een beetje dom en wist het  bijna te verklappen. Toen we terug gingen naar het appartement was de eigenaresse wel aanwezig. Maria liet ons eerst de beneden etage zien waar een gemeenschappelijke stube was, een ruimte met sportfaciliteiten, tafeltennistafel en infra-roodcabine.

Op kerstavond aten we heerlijke kipragout, hmmm

Ons appartement lag op de eerste etage naast dat van eigenaresse Maria. Het appartement voldeed aan de verwachting al vond ik het wel een beetje kaal ingericht. Er waren drie slaapkamers en ik zou met Allek en Danil op één kamer liggen en Ronac sliep bij pappa en mamma op de kamer. Het was vanavond kerstavond en mamma had gisteren al het diner voorbereid. We hadden heerlijke kipragout met asperges en gehaktballetjes en een rijsttimbaaltje. We lagen op tijd in bed omdat we allemaal moe waren van de reis en natuurlijk morgen fit willen zijn om te gaan skiën.

Centraal Europa: Dag 25; Lange terugreis

Voor de laatste keer werd onze auto en tent ingepakt. We checkten ons uit bij de camping en reden daar rond d klok van 10.30 uur weg. Onze rit zou ongeveer 20 uur rijden zijn en we moeten zo’n 1200 kilometer afleggen. Het weer was regenachtig en we besloten dat we onderweg geen stop meer zouden maken bij het kasteel van Sümeg.

De weg was druk en we stopten nog even bij een supermarkt om onze laatste Hongaarse forinten uit te geven en broodjes te kopen voor onderweg. Pappa kwam er achter dat de navigatie van mamma ons de route via Slovenië aangaf en dat we verkeerd reden. We moesten een klein stukje terug rijden om weer op de juiste weg te komen. De route ging binnendoor en we konden maximaal 80 kilometer per uur rijden. Echt opschieten deed het niet.

We reden nog zeker 2 uur in Hongarije voordat we bij de plaats Sopron de grens met Oostenrijk overstaken. We hadden files verwacht vanwege extra grenscontroles met de vluchtelingecrisis maar we konden zo doorrijden. We kochten bij het eerst volgende tankstation een vignet voor de Oostenrijkse autobahn. We konden flink doorrijden en kilometers vreten. Na een aantal uren Oostenrijk gingen we naar de Duitse autobahn.

Af en toe moesten we vanwege wegwerkzaamheden langzamer rijden maar toch verliep de reis voorspoedig. Onderweg aten we bij de Burger King een lekkere hamburger en frietjes. Thuis stond er een kleine verrassing van Oma Evelien op tafel. Het was toch al laat en we gingen meteen door naar bed. We hebben genoten van onze vakantie maar nu kunnen we weer heerlijk spelen in ons eigen huis.

 

Fasserhof in Bramberg am Wildkogel

Onze wintersportvakantie begon met opstaan diep in de nacht. We waren direct wakker want we hadden zin om weg te gaan. We maakten ons klaar en pakten de laatste spullen en legden deze in de auto. We reden uiteindelijk rond de klok van 5:10 uur de straat uit. De reis verliep voorspoedig en we konden goed doorrijden.


Aangekomen in een bijna sneeuwloos Oostenrijk.

Het was bijna 900 kilometer dus de eerste uren was het flink kilometers vreten. We stopten een paar keer om te plassen en één keer om te tanken. Ook haalden we bij een van de laatste gelegenheden in Duitsland een vignet voor de Oostenrijkse autobaan. De navigatie gaf aan dat we tolwegen zouden rijden maar uiteindelijk bleek het maar om een paar kilometer te gaan. Het laatste uur was voornamelijk binnendoor rijden. We kwamen langs bekende skigebieden waar wij al eens eerder geweest waren. Tegen een uur of drie arriveerden we bij Fasserhof. Het dorp Bramberg ligt in het Salzburger Land op 820 meter hoogte. De boerderij ligt op een rustige locatie in het deel Mühlbach op ongeveer 5 minuten rijden van het dorp Bramberg am Wildkogel. Het heeft een prachtig uitzicht op de (groene) bergen de Wildkogel en de Resterhöhe. We parkeerden de auto voor het huis.

De Nederlandse eigenaren Babette en Paul kwamen direct aanlopen om ons welkom te heten. We verbleven in appartement Rettenstein voor 10 personen en kregen een rondleiding van Babette. Het was een groot en ruim appartement en in de woonkamer stonden zelfs dozen met Lego en Playmobil. Ook hing er in de hal een dartbord waar we gebruik van konden maken. Niet veel later arriveerden ook René, Katja, Allek en Danil.

Allek moest even bijkomen want hij had de laatste uren last gehad van wagenziekte en had moeten overgeven. We pakten de auto uit en er werd wat gedronken. We reden naar het dorp Bramberg om de skilessen en ski’s te regelen. Babette raadde ons de kleinere skischool van de familie Innerhofer aan. Bij Schneesportschule Wildkogel zijn de groepen kleiner en daardoor krijgen de kinderen beter en meer aandacht. We gingen skischoenen passen bij de Sport2000 en na ongeveer een uur waren we allemaal voorzien van onze skiuitrusting. ‘s Avonds aten we de pasta met spekjes die mamma gisteren thuis al had gemaakt. We gingen op tijd naar bed want het was afgelopen nacht maar een korte nacht geweest. We sliepen met zijn vieren op de kinderkamer, gezellig.

Terug in Nederland

Na een korte nacht werden we na circa 7 uurtjes slapen weer redelijk uitgerust wakker. Een groot gedeelte van de vlucht hadden we al achter de rug. Toch wel fijn als je ’s nachts vliegt en kunt slapen. We keken een filmpje en kregen ontbijt. Keyro kreeg dezelfde spaghetti als van gisteravond. Ik had aardappelpuree met worteltje, niet echt een maaltijd voor het ontbijt, maar goed. We landden met een klein beetje vertraging op de luchthaven van Frankfurt.

Het was flink hollen om de vlucht naar Amsterdam te halen maar sneller konden we het echt niet doen. Er waren extra veiligheidscontroles en alle apparatuur etc. moest uit de tas. Toen we bij de gate aankwamen stond er al iemand op ons te wachten. We gingen als laatste aan boord en het vliegtuig begon direct met taxiën naar de startbaan. Een uur later zetten wij weer voet op Nederlandse bodem. We haalden onze bagage op en liepen naar de plaats waar onze auto zou staan. Alle formaliteiten werden afgehandeld en we vertrokken richting Maastricht. Het was zondag en er was weinig verkeer op de weg. We kwamen uiteindelijk om 13:00 uur thuis aan. Het is ook lekker om weer thuis te zijn bij ons eigen speelgoed en natuurlijk bij Ushi. Wat was het opnieuw een prachtige vakantie met geweldige herinneringen.


Onze rugzakken van de band halen en op weg naar Mestreech!

Hotel Olive

Vanmorgen werden Ronac en ik wakker in een lekker zacht bed. Wij hadden samen een kamer en pappa en mamma lagen helemaal aan de andere kant in een andere slaapkamer. We hadden een Family suite met twee badkamers, twee toiletten, twee slaapkamers en woonkamer met keuken en minibar. Erg ruim en netjes maar dat mocht ook wel voor het geld dat we betaald hebben. Het was de duurste overnachting van deze vakantie. Pappa en ik gingen als eerste beneden ontbijten want Ronac en mamma konden of wilden niet opschieten.


Het ontbijt bestond uit een buffet met Westerse en Indonesische lekkernijen. Er waren Belgische waffels, eieren, bami, nasi, broodjes. Veel te veel om op te noemen. Ik had goede honger want we hadden gisterenmiddag voor het laatst gegeten. Na het ontbijt speelden we een tijdje op de Nintendo en deden we het rustig aan. We pakten de spullen om 12:00 uur in en checkten uit. We konden gebruik maken van het zwembad en daar brachten we een aantal uren door. Een uur voordat we opgehaald zouden worden, besloten we om nog iets te eten. Er was werkelijk niets in de buurt te vinden en we gingen naar binnen bij een niet al te schoon uitziende warung.


Het personeel sprak geen Engels en er werd iemand gehaald die het wel kon. We bestelden drinken en twee borden eten. Het was iets met ei en gestoofde kip. Het smaakte goed. Onze bestelde taxi kwam wat eerder maar dat vonden wij niet erg. In alle haast vergaten we de oplader van de tablet maar gelukkig waren we net vertrokken en kon de taxichauffeur nog omdraaien om terug te rijden. De rit naar het vliegveld verliep erg traag want op de ringweg stond al het verkeer muurvast. Gelukkig hadden we genoeg tijd ingecalculeerd om bij het vliegveld te komen. Deze taxichauffeur zette ons ondanks zijn gebrekkige Engels wel bij de juiste terminal af.


We checkten ons in, betaalden de vertrekbelasting van onze laatste roepia’s en konden door de controles. We zochten naar een restaurant waar we met creditcard konden betalen maar dat bleek nog erg lastig te zijn. Van de zes restaurants waar we langs liepen, kon er maar bij eentje met creditcard betaald worden. We bestelden drinken, hamburgers en pasta. Echt fastfood eten voor veel geld, maar ja. Vlak voordat we gingen afrekenen, keek mamma nog even de tas door en vond toch nog Indonesische roepia’s. Hoefden we niet met creditcard te betalen en hadden we nog geld over om te besteden bij de taxfree shops. We vetrokken uiteindelijk bijna een uur te laat van het vliegveld in Jakarta. Nu maar hopen dat we tijd goed maken want we hebben in Frankfurt maar 50 minuten de tijd om over te stappen op de vlucht naar Amsterdam. We speelden weer lekker op de schermpjes in het vliegtuig en kregen ook nog lekker iets te eten. Rond 1:00 uur gingen werden de lichten gedimd en was het tijd om te gaan slapen.


Op weg naar huis!

Kaarten en relaxen

Onze laatste dag op Bali brachten we voornamelijk door aan het zwembad. We checkten om 12:00 uur uit bij onze kamer en legden de spullen bij de receptie neer. Voor ons was het geen straf om lekker in het zwembad te hangen. Tegen een uur of drie kleedden we ons aan en gingen we op zoek naar een leuke warung om iets te eten. We kwamen uit bij warung Little Bird en bestelden daar mie goreng speciaal, een noodlesoup en een zoetzure kip.


Het was nog even genieten van het heerlijke eten in Indonesië. We liepen terug langs de hoofdstraat en gingen nog iets drinken bij de Wicked Parrot. Ondertussen speelden we een potje “pesten” met de speelkaarten. Voor het eerst deed ik ook helemaal alleen mee. Ik vind het nog best moeilijk maar zo leer ik het wel sneller. Het lukte mij aardig om mijn broer Keyro dwars te zitten zodat hij het spelletje niet kon winnen.


We werden om 18:00 uur opgehaald door een privé taxi die ons naar het Ngurah Rai International Airport in Denpasar bracht. De controles verliepen vrij voorspoedig en we hadden nog veel tijd over. We liepen wat rond en kochten een lekker ijsje. Ook gingen we op de foto bij de M&M stand. De lekkere chocoladesnoepjes hebben ook hun eigen personage zoals Red, Yellow, Blue, Orange en de enige dame van het stel, Miss Green. Wij vonden het natuurlijk leuk om hiermee op de foto te gaan. De vlucht verliep rustig en rond 22:30 uur landden we op het vliegveld van Jakarta.


We haalden onze spullen op bij de bagageband en liepen we naar buiten voor een taxi. We moesten ons inschrijven op een lijst en hadden nog 35 wachtenden voor ons. Het duurde ruim een half uur tot we aan de beurt waren en er een taxi voor ons klaar stond. Ons hotel zou dicht bij het vliegveld liggen maar dit bleek niet zo te zijn. Hemelsbreed was het inderdaad niet ver maar om er te komen moest de chauffeur via de ring rijden en de rit duurde in totaal 50 minuten. Bij aankomst in het hotel Olive (1:00 uur ’s nachts) moest er meteen betaald worden ook een beetje raar want bijna overal ter wereld doe je dit achteraf. Gelukkig kreeg ik het niet mee want in de taxi was ik in slaap gevallen en bij mamma in haar armen sliep ik gewoon verder.

Van Lombok naar Bali

Toen we onze ogen opendeden lagen we al aangemeerd in de haven van Bangsal. We bleken aan de noordkant van het eiland Lombok te zijn terwijl ons was doorgegeven dat we zouden aanmeren aan de westkant van Lombok in de plaats Mataram. Het Duitse koppel was weer gezegd dat ze in Labuhan Lombok aan zouden komen, vreemd?


Wakker worden op het dek.
We kregen aan boord nog een ontbijt geserveerd van groene banananpannenkoeken. Keyro wilde er niets van hebben maar ze smaakten hetzelfde als de gewone bananenpannenkoeken. We pakten onze laatste spullen in en tilden alles naar het bovendek. De bemanning hielp ons bij het aan wal gaan en daar namen we afscheid van elkaar. We liepen de aanlegsteiger af en kwamen bij een lokaal kantoor waar je vervoer kon regelen naar accommodatie in Lombok, de Gili-eilanden en Bali. Wij wilden door naar Bali en graag zo snel mogelijk. Er zijn zogenaamde “snelle” boten (fast ferry’s) alleen zaten die al vrij vol. Ongelofelijk want het was pas 08:00 uur in de morgen. Pappa kon een ticket regelen voor de boot van 11:30 uur en we moesten daarom nog een uur of drie daar doorbrengen.


Wachten op de boot naar Lombok.

Het dorp stelde niet veel voor en uiteindelijk ging ik met mamma cijfers leren en deed Keyro wat opdrachten uit zijn werkboek en las de Donald Duck Special. De boot had uiteindelijk nog vertraging maar rond 12:00 uur konden we toch aan boord gaan. De boot was volgepropt met alleen maar toeristen en we moesten even zoeken voor een zitplaats. Voor ons zat een chagrijnige vrouw die blijkbaar niet gewend is dat kinderen ook reizen. Ze liet via haar man weten dat we rustig aan moesten doen terwijl we helemaal niet druk of vervelend waren. Binnen ongeveer aanderhalf uur legde de boot de afstand tussen Bangsal en Padangbai af.


Welkom Bali! Aankomst met de speedferry vanuit Lombok.

We gingen van de boot af en moesten een tijd wachten op onze rugzakken. Het was megadruk op de steiger en het was goed opletten geblazen. We liepen de haven uit opzoek naar het busje dat ons naar Ubud zou brengen. Het vervoer was inclusief in de ticket die we hadden gekocht. De ticket was echter ingenomen door de rederij en hadden wij niet terug gehad. Pappa ging terug naar de boot maar daar konden ze onze tickets niet vinden, heel erg vreemd. Ondertussen stonden wij te zweten in de felle zon en verveelden we ons enorm. Gelukkig wist pappa via een aantal touroperators te achterhalen wie ons naar Ubud kon brengen.

Een mannetje ging voorop en loodste ons door de achteraf straatjes van Padangbai naar een minibus die al aardig vol zat. Er werd geschoven met bagage en flink gepropt en zo konden wij zonder ticket toch mee naar Ubud. We lieten ons afzetten bij Sagittarius Inn, een accommodatie die in één van de boekjes stond en ons wel aanstond. We waren bang dat het vol zou zitten maar het tegendeel bleek waar. Ze hadden plaats genoeg en we kregen een mooie kamer met twee tweepersoonsbedden en badkamer met bad, douche en toilet.


Eindelijk weer eens een “echt” bed en douche.
Ondanks dat de accommodatie in het centrum ligt aan de drukke Jalan Monkey Forest merk je daar weinig van. De goed aangelegde en verzorgde tuin is een oase van rust met veel Hindoeïstische beelden. Ook was er een mooi zwembad waar wij natuurlijk direct gebruik van wilden maken. We vermaakten ons de rest van de dag bij het zwembad. In de avond zijn we gaan eten bij restaurant “Three Monkeys”. Het is een vrij populaire gelegenheid en dus ook erg druk. We kregen een tafel in de binnentuin aan een klein rijstveld. Het was sfeervol verlicht en er heerste een prettige sfeer. De menukaart was uitgebreid en de gerechten vooral georiënteerd op de Westerse toerist. Wij bestelden een voorgerecht (o.a. bruschetta, loempia met spinazie, feta, dadels en walnoten. Als hoofdgerecht bestelden we o.a. pizza en beef rendang. Als toetje kregen we een bolletje huisgemaakt ijs. Ik nam aardbei en Keyro nam koffie. Vannacht konden we weer eens lekker slapen in een gewoon bed met dekbed en fatsoenlijk kussen, heerlijk.


Eten bij de three Monkeys in Ubud.

Selamat datang

Na een uur of zeven slapen was het wel genoeg geweest voor ons. De vliegtijd was aanzienlijk korter geworden dus dat is een groot voordeel van in de nacht vliegen. We kregen doekjes om ons op te frissen en een ontbijtje. De overige tijd brachten wij door met de schermpjes. Ik keek de film “Home”, we speelden Patience en deden een zoektocht naar “Hidden Objects” in verschillende ruimtes, een erg leuk spel.


lekker eten in het vliegtuig.

Na circa dertien uur vliegen begonnen we aan de landing op de luchthaven voor Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Het ging alleen om een tankstop en crewwissel maar toch moesten we het vliegtuig even uit en naar de transithal. Op zich niet erg om even de benen te strekken en uit het vliegtuig te zijn. Na ongeveer een uur konden we opnieuw aan boord van het vliegtuig en begonnen we aan het laatste deel van onze reis naar Jakarta. De tijd vloog om en ongeveer 1 ½ uur later landden we op Soekarno Hatta International Airport. De lokale tijd bleek door de verschillende tijdzones nu 18:30 uur te zijn. Eerst moesten we naar de immigratie voor een visum. Sinds 1 april zijn hier voor een aantal landen geen kosten meer aan verbonden en Nederland hoort hier ook bij. We kregen een gratis visumstempel in ons paspoort en mochten doorlopen naar de bagagehal om onze rugzakken op te halen. Alles liep gesmeerd en onze backpacks rolden snel van de bagageband af. Buiten gingen we op zoek naar een loket voor een taxi.


Aangekomen in ons appartementje.
We regelden het bij een taxistand een taxi en betaalden er € 25,00 voor, best veel geld maar we konden wel direct vertrekken en instappen. We deden ondanks de tolwegen, die sneller zijn, er toch nog een uur over om bij het appartement te komen wat we vooraf geboekt hadden. De sleutel moesten we in een ander gebouw ophalen maar dat was allemaal goed verzorgd. Uiteindelijk stapten we rond 21:00 uur plaatselijke tijd het appartement binnen. In totaal waren we alles bij elkaar zo’n 24 uur onderweg geweest om hier te komen. Ravarine Suite Appartment was ruim en netjes. Er waren twee slaapkamers, een woonkamer met WIFI, een keukentje en een watertap-apparaat. In de koelkast stonden enkele drankjes en er waren wat kleine snackjes die we konden gebruiken, keurig geregeld dus! Moe van de lange reis doken we het bed in voor wat uurtjes slaap in te halen.

Indonesië here we come!

Na drie weken thuis geweest te zijn, was het nu eindelijk zo ver. Onze vakantie naar Indonesië ging beginnen. In de ochtend probeerden we wat langer uit te slapen en deden we het rustig aan. Pappa en mamma deden de laatste spullen in de rugzakken en om 13:30 uur waren we gereed om te vertrekken. Voor mij was er dit jaar werk aan de winkel want ik had mijn eigen rugzak met spullen om te dragen. Gelukkig was de rugzak niet te zwaar en kon ik hem vrij gemakkelijk op mijn rug dragen. Onze reis naar Amsterdam Schiphol verliep voorspoedig.


Inchecken op Schiphol.

Op ongeveer 30 kilometer voor Schiphol stopten we even om een ijsje te eten en de benen te strekken. We kwamen precies op de geplande tijd aan tussen de terminal 2 en 3 waar onze auto door een Valid-parkingservice werd opgehaald. We pakten de rugzakken uit de auto en de papieren werden in orde gemaakt. Vervolgens liepen we naar de “departure” hal waar we onze boarding pass nog konden printen en de bagage moesten afgeven. Het inchecken hadden we thuis al online gedaan en onze stoelen hadden we voor beide vluchten ook al vastgelegd. Na het afgeven van onze bagage liepen we naar de vernieuwde hal voor de security-check. Wij en de handbagage werden snel en geordend gecontroleerd. Bij één van de taxfreeshops kochten we allebei nog een tijdschrift voor onderweg. We wilden voor onze vlucht naar Frankfurt nog wat eten en liepen naar de foodplaza waar verschillende soorten restaurants en fastfoodketens waren gevestigd. We gingen eerst in de lange rij bij de Burger King staan maar al snel bedachten we dat we daar eigenlijk geen zin in hadden.


Wachten op het vliegtuig naar Indonesië.

Pappa, mamma en ik haalden een bord pasta en Ronac nam een tomaten-basilicumsoep. We aten met smaak alles op en speelden we nog even bij het speelparadijs. Voor we er erg in hadden, konden we al in de richting van de gate lopen om te gaan boarden. De Boeing 737-500 van Lufthansa zat niet helemaal vol en we hoefden maar 1 uur en 10 minuten te vliegen naar Frankfurt. Hier zouden we overstappen op een ander groter vliegtuig. In Frankfurt hadden we ongeveer 1 uur en 5 minuten om over te stappen. We moesten uiteindelijk best wel opschieten want we moesten naar de andere kant van de departures, opnieuw door de security-check en bij de douane schoot het totaal niet op door een dd-er (domme Duitser) die voor ons stond. We waren uiteindelijk toch op tijd bij de gate en was er een lichte vertraging. Het was ondertussen al 22:00 uur maar we waren nog goed wakker. In het nieuwe Lufthansa vliegtuig, een Airbus A340-300, kregen wij een kinderattentie en er waren ook schermpjes met films, series, muziek en spelletjes. Wij hoefden ons dus niet te vervelen op de vlucht van ongeveer 13 uur. We kregen ook nog eten voordat we aan de nacht zouden beginnen. Het duurde erg lang want er werd vanzelfsprekend voorin begonnen met uitserveren en wij zaten helemaal achter in het vliegtuig. Mamma haalde voor Ronac eerder wat te eten bij de stewardess. Hij begon erg moe te worden en dreigde in slaap te vallen voordat hij gegeten had. Uiteindelijk deden wij rond de klok van 2:00 uur onze ogen dicht voor een korte nacht.

Hypnotiserende sneeuw

Onze vertrektijd werd gisteravond laat nog aangepast door pappa vanwege de verwachte sneeuwval. Hierdoor moesten we vroeger op dan verwacht. Er werd heel veel sneeuw verwacht en we wilden op tijd vertrekken om de grote meute voor te zijn. De auto was voor een groot gedeelte al ingepakt dus in de ochtend hoefden alleen de laatste dingen er nog in. Het was nog donker toen we rond half acht vertrokken en het sneeuwde nog niet. Na ongeveer een uur rijden kwamen we bij de bekende Oostenrijkse weg over de Fernpas. De pas is een tweebaansweg en aan de andere kant stond al een aardige file.

Vreselijke omstandigheden op de Duitse Autobahn op de terugweg.

De bergpas is normaal goed te rijden en heeft maar een paar haarspeldbochten. Bij sneeuwval en veel verkeer is het bij de pas vaak aansluiten in de lange rij. Gelukkig konden wij blijven rijden en bleef de sneeuw nog even weg. Toen we net de grens met Duitsland over waren en op de snelweg zaten begon de sneeuw met bakken uit de lucht te vallen. Al snel werd het stapvoets rijden en lag er een dik pak sneeuw op de weg. Eenmaal aangekomen op de snelweg van Ulm naar Stuttgart liep het verkeer helemaal vast. Vrachtauto’s kwamen kleine heuvels niet op en begonnen te schuiven en blokkeerden zo de hele weg. Zelfs onze auto met automatische bijsturing had het, volgens pappa, moeilijk in de dikke laag sneeuw. Wij stonden vrij vooraan in de file die volgens de radio meer dan twintig kilometer was. Richting Oostenrijk stond er zelfs een file van 28 kilometer. Op de radio werden vrachtauto’s verplicht om een parkeerplaats op te zoeken en niet verder te rijden. Het slechte weer bleef aanhouden tot we bij Mannheim in de richting van Koblenz reden. Gelukkig stopte het een tijd met sneeuwen zodat we beter door konden rijden. Onderweg aten we bij de Burger King en de tijd in de auto kwamen we door met lezen, films kijken en spelen op de Nintendo. We waren rond de klok van 21:00 uur veilig en wel terug bij ons huisje in Maastricht.