Gazelle Esprit

Het heeft wat weken geduurd maar eindelijk kon ik mijn nieuwe fiets gaan ophalen. Mijn oude fiets was al een tijdje te klein. Na de zomervakantie ga ik naar het voortgezet onderwijs en moet ik naar de andere kant van de Maas gaan fietsen. Tijd voor een goede stevige fiets vonden pappa en mamma. Bij fietsenwinkel de Beente hadden we weken geleden een Gazelle Esprit fiets besteld. Pappa en ik gingen na mijn voetbalwedstrijd met de auto naar de fietsenwinkel toe. Mamma was op de fiets gegaan zodat we samen terug konden fietsen. De laatste dingen werden afgehandeld en uitgelegd en toen kon ik op mijn nieuwe fiets naar huis. We fietsten binnen een half uurtje terug van Heugem naar Daalhof. Ik ben super blij met mijn nieuwe fiets en hij fietst ook nog eens heerlijk.

An Bang Beach

Vandaag voelde ik me al een stuk beter. Ik was nog wat slapjes maar de koorts leek gezakt te zijn. We hadden eerst ontbijt met brood en ei. We maakten onze tassen klaar om naar het strand te gaan.

Bij het hotel konden we gratis gebruik maken van de fietsen. Voor Ronac hadden ze zelfs een kleinere fiets geregeld. Ronac probeerde de fiets maar vond hem niet fijn en besloot met veel theater dat hij bij pappa of mamma achterop zou gaan. We vertrokken rond 10:00 uur in de richting van het An Bang strand. Het was ongeveer 6 kilometer en we volgden de hoofdwegen. Ik fietste steeds achteraan want ik had nog maar weinig energie.

We stopten tussendoor om wat te drinken en van de omgeving te genieten. Vlakbij het strand werden we aangesproken door vele mannetjes die ons hun fietsenstalling aanprijzen. We kwamen niet met de fiets bij het strand en moesten dus onze fiets stallen. We kregen een nummer op ons zadel dat we betaald hadden en bij elkaar hoorden. We gaven aan dat het niet klopte en Keyro bij ons hoorde maar er werd niet echt geluisterd of het werd niet begrepen.

We lieten het zo en liepen naar het strand. Er waren veel barretjes en restaurants en we besloten om eerst iets te drinken. Mamma nam een verse klappernoot en wij namen frisdrank. We trokken onze zwembroek aan op het toilet en gingen daarna het strand op. Er stonden veel ligbedden met parasols er boven. Ook hier werden we continu aangesproken om een bedje te huren bij een van de strandtenten.

Als je er die dag ging eten, waren de bedjes gratis. We besloten om bij een van de vele een ligbed te nemen zodat we ook wat schaduw van de parasol zouden hebben. Het An Bang strand is mooi met palmbomen en wit strand. Het strand zou het beste strand zijn rond Hoi An maar wij vonden het wel erg toeristisch. We vermaakten ons heerlijk in de zee en op het strand. We bouwden kastelen, dammen en geulen waar het water in liep. Lekker een middag ontspannen en niets doen.

Tussendoor hadden we een lekkere lunch bij het strandtentje waar we de ligbedden hadden gehuurd. Ronac nam een hamburger, mamma had noedels, pappa had iets anders en ik nam een noedelsoep. We verlieten het strand pas rond 17:00 uur. Bij de fietsenstalling kregen wij een discussie met de eigenaar dat wij mijn  fiets niet meekregen omdat hier een ander nummer op stond dan die van pappa en mamma.

Pappa was vasthoudend en liet duidelijk zien dat wij de fietssleutel hadden en we fietsten gewoon weg. Tja, we hadden dit vanmorgen al heel duidelijk gemaakt dus helaas voor hem. De terugweg fietsen we niet langs de grote weg maar reden we tussen de rijstvelden door. Heerlijk hoe rustig het daar was.

Terug in het hotel moesten we eerst douchen om al het zand van ons af te spoelen want het zat werkelijk overal. Tegen 19:30 uur werden we met het golfkarretje weer naar het centrum gebracht. We liepen deze keer de Cau An Hoi brug (Bridge of Lights) over. De brug is ’s avonds verlicht met veel lampjes en iedereen passeert deze brug maar ondanks de vele mensen werd er nauwelijks geduwd. Aan deze kant van de brug bleken veel restaurants te liggen en al snel hadden we een leuk restaurant gevonden. We liepen de trap op naar het For You restaurant.

We gaven onze bestelling door aan de bediende en speelden een potje kaart tot het eten klaar was. Ronac had gegrilde kipfilet met frietjes, mamma en ik namen een lokale specialiteit Banh Bao Vac ook wel White Rose genoemd.  Het is een dumpling, een deegpakketje van rijstvellen, in de vorm van een bloem. Het is gevuld met garnalen, krab en kruiden. Er worden krokant gebakken uien en een dip van bouillon, pepers, citroen en suiker bij geserveerd. Een smaakexplosie!

Pappa had een andere lokale specialiteit fried wonton. Gefrituurde wonton (rijst)vellen met daar bovenop garnalen en krabvlees gemengd met tomaat en kruiden. Ook zeer smakelijk! Na het eten liepen we nog wat door het stadje en genoten van alle lichtjes en prachtige lampionnen. Het is soms net of je in een sprookje loop met al die lichtjes. We waren rond 22:00 uur weer terug in het hotel.

Fietstocht Kintamani

We konden vandaag een keer niet uitslapen. We hadden een excursie geboekt naar de bergachtige omgeving Kintamani. Na ons ontbijt werden we om 8:15 uur opgehaald. We maakten de tour met een groepje van acht personen. We haalden in Ubud nog een ouder Australisch koppel op en even buiten Ubud werd er een Duits-Argentijns koppel opgepikt. Iedereen was enthousiast, gezellig en er werd wat afgekletst.


Het was een stukje rijden en om 9:30 uur arriveerden we bij de Manic Abian, een plantage, waar we uitleg kregen over verschillende kruiden en specerijen. We kregen ook uitleg over verschillende soorten Balinese koffie en thee en we kregen te zien hoe koffiebonen op traditionele wijze worden gebrand. Na de uitleg over de verschillende soorten koffie en thee waren we natuurlijk wel benieuwd naar deze traditionele drankjes. We kregen een kleine proeverij met een aantal bekende soorten. Ik nipte er maar wat van maar Keyro had enkele favorieten, de ginger tea, vanille coffee en de coconut coffee. Erg leuk om al deze verschillende drankjes eens te proeven.


Na de proeverij reden we door naar de Kintamani regio gelegen ten westen van de actieve Gungung Batur. We stopten bij een restaurant voor het ontbijt, een Indonesisch buffet. Ons ontbijt aten we op met een uniek uitzicht over de Gunung Batur en het kratermeer. Vanwege diverse hoge vulkanen staat het Kintamani-gebied ook wel bekend als ‘het dak van Bali’. De Gunung Batur is nog steeds een actieve vulkaan en is 1717 meter hoog. De vulkaan bevindt zich in het centrum van de in noordwesten gelegen Gunung Agung. De eerste gedocumenteerde eruptie van de vulkaan was in 1804. De laatste uitbarsting was in het jaar 2000.


Aan het zwarte gebied rond de krater is nog steeds te zien tot hoever de laatste uitbarsting is gekomen. Met genoeg energie stapten we rond 12:00 uur op de fiets. Keyro fietste zelf op een kinderfiets en ik zat in een kinderstoeltje achterop de fiets van mamma. Op deze leuke manier zouden we de omgeving gaan verkennen. Echt fietsen zoals we in Nederland gewend zijn, zat er echter niet in. De fietstocht ging voornamelijk bergafwaarts. Er werd meer gebruik gemaakt van de remmen dan van de trappers. Gelukkig waren alle fietsen uitgerust met goede handremmen. Misschien zelfs wel iets te goed want toen Keyro te hard moest remmen, vloog hij van zijn fiets af en lag hij op de grond.

Gelukkig mankeerde hij niets en kwam hij met de schrik vrij. Tijdens de circa 25 kilometerlange fietstocht kwamen we door verschillende boerendorpjes waar de tijd stil is blijven staan en over de rijstvelden. Onderweg zagen we het typische Balinese leven. Zo kwamen we langs kleine familietempels waar vrouwen in kleurrijke kleding rijstoffers brachten en zagen we mensen bezig met het planten en oogsten van rijst. Ondanks dat Bali grotendeels uit rijstvelden bestaat, zijn deze rijstvelden niet eens genoeg om alle inwoners van rijst te voorzien. Een Balinees gezin van vier personen eet gemiddeld meer dan 1 kilo rijst per dag!


Ook brachten we een bezoekje aan een traditioneel Balinees huis. Veel Balinezen wonen tegenwoordig in Westerse huizen maar gelukkig zijn er ook nog genoeg traditionele huizen te vinden. Deze huizen zijn ommuurd en alle ramen kijken uit op de binnenplaats. Meestal wonen er meerdere gezinnen uit één familie samen in het huis. Getrouwde zonen en hun vrouw en kinderen mogen in het huis blijven wonen. Meisjes daarentegen gaan later bij hun schoonfamilie wonen. In het huis staat altijd in een hoek een huisaltaar die gericht is naar de bergen. Hier wonen immers de geesten van hun voorouders.

Langs de weg zagen we diverse omgekeerde manden staan met een haan er in. Ook zagen we manden met hierin hanen. De hanen worden gebruikt voor hanengevechten en wennen op deze manier aan lawaai. Het zijn vooral de Balinese mannen die dol zijn op hanen. De hanen worden geaaid en gemasseerd zoals wij doen bij onze huisdieren. Voor een gevecht krijgt de haan scherpe mesjes aan zijn poten gebonden en moet het dier een gevecht aan gaan met een andere haan. Het gevecht gaat door tot één van de hanen dood is. De Balinezen maken een weddenschap van welke haan de wedstrijd wint en er kan veel geld mee gewonnen worden.


Het is echter wel verboden en gebeurt meestal stiekem ergens achteraf. Een hanengevecht bij een tempel is echter niet verboden. Er wordt nu niet gewed maar het bloed van de verliezende haan wordt als offer gebruikt. Op het einde van de fietstocht moesten we een stuk tussen de rijstvelden door fietsen. Opletten geblazen want bij een keer verkeerd sturen, lag je in de modder tussen de rijstplantjes. Bij het eindpunt leverden we de fietsen in en kregen we een lunch aangeboden. We maakten ons eerst schoon met een wit warm doekje wat daarna roodbruin was van al het stof dat we onderweg op ons lichaam hadden gekregen. De lunch bestond uit onder andere tempé, tofu, kip, groenten en nasi putih. Weer terug bij onze accommodatie sprongen we heerlijk in het verfrissende zwembad. In de avond zijn we gaan eten bij één van de vele restaurants aan de Jalan Monkey Forest. Wij waren erg moe en toen we onze pizza op hadden gegeten, wilden we ook meteen terug en naar bed.

Yangshuo, een modderbad en lichtshow van Sanjie Liu (dag 18)

Het zou vandaag opnieuw een warme dag worden en na een lekker ontbijt maakten we ons klaar om te gaan fietsen. We huurden twee fietsen waarvan één herenfiets met fietsstoeltje, bij de damesfiets kon Ronac niet vast worden gemaakt en we kregen de fiets van Karst en Pelle. Deze speciale kinderfiets voor Keyro vonden we helemaal super. Het ziet eruit als een halve crossfiets die wordt vast gemaakt aan de mountainbike van de volwassene.


Eerst een lekker ontbijtje voor de fietstocht.

Paulien, de eigenaresse, kwam ook nog twee fietshelmpjes brengen en zo gingen we veilig op weg. Keyro kon flink mee trappen wat het voor Ralph een stuk makkelijker maakte. We waren net 20 minuten onderweg toen ik er achter kwam dat we het fietsslot waren vergeten. Het slot hing nog aan de damesfiets die we eerst wilden huren. Even een stukje terug, slot ophalen en meteen weer op weg. We fietsten op de doorgaande weg, langs kleine dorpjes en werden vaak gepasseerd door toeterende auto’s en tractors. Men toetert voor de veiligheid en om te laten weten dat ze eraan komen.


Ronac achterop de fiets bij mamma.


Ronac met helmpje.

Men is in dit gebied wel gewend aan toeristische fietsers (circa 2 miljoen per jaar) want die kom je hier in grote getallen tegen op tandems, mountainbikes etc. Tussen de akkers en rijstvelden door vingen we af en toe een glimp op van de Yulong rivier. Het landschap met de karstbergen was adembenemend. Karst doet zich voor in streken waar kalksteen aan de oppervlakte ligt en wordt aangetast door verwering en eigenschappen van (regen)water.

Op een gegeven moment kwamen we bij een brug waar het erg druk was. Hier was het begin of eindpunt van de tocht die je met bamboevlotjes kunt maken over de Yulong rivier. De rivier lag vol met alle bamboevlotjes en bootjes met hun gekleurde parasols.

We fietsten door en kwamen bij een huisje waar we tickets konden kopen voor de Buddha Cave. We kregen wat korting maar de entree was voor Chinese en Nederlandse begrippen aardig prijzig. We besloten toch om het totale pakket te nemen bestaande uit een wandeling met gids door de grot, het modderbad en de warmwaterbronnen. De fietsen zetten we bij het huisje en met een oud gammel busje naar de overkant gereden waar we ons klaar konden maken voor de wandeling.

Het verliep allemaal een beetje wazig. We konden een kluisje huren voor onze spullen en we kleden ons alvast om in badkleding. Met alleen een handdoek om begonnen we aan de wandeling in de Boeddha cave. We zagen stalagmieten en stalactieten in prachtige vormen. Zoals in veel grotten zien mensen allerlei afbeeldingen in de kalksteen. Hier zag men bijvoorbeeld iets dat op een aap en op Boeddha leek.

Na een flinke wandeling kwamen we uit bij het modderbad. Een ondiep, natuurlijk zwembadje vol koude modder. Ralph ging er als eerste in samen met Ronac. Keyro bleef bij de kant staan omdat hij de modder maar koud vond. Toen hij Ralph en Ronac van de modderglijbaan zag gaan besloot hij om zich er toch maar in te wagen. We wisselden af want Ronac vond het al snel niet leuk meer en had het koud gekregen.


Mud people.

We maakten nog wat leuke foto’s waarbij we er totaal bruin en glimmend door de modder maar vreemd uit zagen. We dobberden wat rond in de modder en liepen daarna verder naar de andere baden om ons af te spoelen. Dat was inderdaad wel nodig want er kwam een hoop bruin van ons af. Het bleek dat vooral onze haren, oren, zwembroeken en bikini de neiging hadden om veel modder op te nemen en lastig te verwijderen was. Zo goed als afgespoeld gingen we tot slot naar de hotspring. Heerlijk relaxte warmwaterbaden, een genot.


Relaxen in de grot in het warmwaterbad.

Het was een leuke ervaring om dit te doen in een grot bij sfeervolle verlichting. Na de heerlijke baden gingen we terug naar buiten waar het weer goed warm was. We werden terug gebracht naar onze fietsen en vervolgden onze weg naar de Moonhill (Maanberg). Het was nog geen 5 minuten fietsen. Moonhill is een kalksteen berg die wordt gekarakteriseerd door een gat in de vorm van de maan. We wilden naar de top van de 230 meter hoge berg gaan voor het mooie uitzicht. Om de top te bereiken moesten we 800 uitgehouwen treden beklimmen.


Moon hill.

Keyro en ik hadden veel moeite met de klim en hadden het erg warm. Volgens mij heb ik nog nooit in mijn leven zo veel gezweet. Het zweet liep in straaltjes van mijn voorhoofd naar beneden. Ergens halverwege besloot ik te stoppen en met de kinderen te wachten terwijl Ralph de top ging beklimmen.


Uitzicht vanaf moon hill.

Ik was net begonnen aan de terugweg naar beneden toen Ralph er ook alweer aan kwam. We waren verder dan halverwege en hij was snel boven. Het uitzicht was prachtig geweest. Met zijn vieren, Ronac voorop, liepen we naar beneden.


Ralph en Keyro met hun “combi” fiets.

We besloten om terug te fietsen naar de Giggling Tree want Ronac begon moe en jengelig te worden. Terug bij ons guesthouse aten we lekker wat en deden we het even rustig aan. ’s Avonds werden we om 19:00 uur opgehaald door de taxi om naar de lichtshow van Sanjie Liu te gaan. Iedere avond speelt zich hier een spektakel af gebaseerd op de gelijknamige film uit 1961 met de Li Rivier in de hoofdrol. De bekendste regisseur van China, Zhang Yimou, heeft hier in de buitenlucht tussen de karstbergen in Yangshuo een prachtige show neergezet. Hij regiseerde ook bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen 2008 in Peking.

Tijdens deze Chinese love story zijn er maar liefst 600 spelers te zien en zijn de omliggende bergen spectaculair verlicht. We arriveerden veel te vroeg bij het grootste natuurlijke openluchttheater ter wereld en moesten een tijd wachten voordat we naar binnen konden. Nadat we de kaartjes hadden gekregen van een gids liepen we zelf het theater binnen en zochten onze plaatsen.

Ronac zat op schoot en voor Keyro werd een klapstoeltje tussen de rijen in geplaatst. Het was ontzettend warm maar gelukkig was een Chinese dame naast Ralph zo vriendelijk om met haar waaier wat frisse koelere lucht naar de kinderen toe te wuiven. Tijdens de show zagen we impressies uit het dagelijks leven van de bewoners in het gebied van de Li rivier.


Rode golven tijdens de Sanjie Liu show.

De show begon met prachtige zang dat weergalmde tegen de bergen. Vervolgens kwam de rode impressie (volksmuziek). Hiervoor kwamen een heleboel vissersbootjes het water op gevaren, sommige vissers stonden en andere zaten met een stuk zijden doek in de handen. Onder begeleidig van de lichten en muziek ontstond er een prachtig rood schouwspel. Met z’n allen zaten we ademloos te kijken, prachtig gewoon.

Het volgende gedeelte was de groene impressie (natuur) waarbij herders hun ossen van het land haalden, vrouwen de kleding wassen en de vissers die terug keerden naar hun huis. Een vrolijk stuk over het leven langs de Li rivier. De volgende impressie was de gouden impressie. Hiervoor kwamen de vissers met hun aalscholvers en vissersbootjes het water op. Geheel verlicht met lampjes gaf dit een gouden gloed en een sprookjesachtig beeld.

Ronac keek zijn oogjes uit maar uiteindelijk werd de vermoeidheid hem ook te veel en viel hij op schoot in slaap. Wij keken verder naar de blauwe impressie, een stuk met traditionele liefdesliedjes en de laatste zilveren impressie. Bij de laatste impressie lopen circa 200 Zhuang meisjes over de brug in zilveren jurken. In totaal doen aan het stuk ongeveer 600 inwoners van Yangshuo mee. Keyro vond de show helemaal het einde en wilde morgen nog een keer terug gaan om alle mooie meisjes te zien. Leuk om te zien dat hij het net zo mooi vond als ons.

We liepen na afloop naar de uitgang waar het erg druk was. We vonden onze taxi maar moesten nog een tijdje wachten voordat het drukke verkeer wat rustiger werd en we terug konden rijden naar de Giggling Tree. Keyro en Ralph aten nog een ijsje op de binnenplaats en daarna gingen we lekker naar bed. Moe van al het moois wat we vandaag weer hebben gezien.