Nam Cat Island in de Lan Ha Bay

We sliepen heerlijk op de boot. Ons ontbijt stond al klaar en we schoven aan bij de lange tafel. Terwijl wij van het ontbijt aan het genieten waren, lichtte de boot het anker en voer weg. We meerden aan in een mooie baai en zouden daar een bezoek brengen aan de Hang Sung Sot Cave (Grot vol verrassingen).

In de grot vol verrassingen (hang Sung Cot Cace).

De baai lag vol met boten en we gingen in optocht de trappen op naar de ingang van de grot. In de grot zijn drie kamers die we konden bezoeken. Het was een mooie grot en we zagen stalagmieten en stalactieten in bizarre vormen en maten. De grot wordt door verschillende kleuren verlicht en dat geeft het extra sfeer. Aan het einde van het wandelpad door de grot, kwamen we bij een lange trap. Deze leidde ons naar een plateau dat 25 meter boven het zeeniveau ligt. Hier vandaan hadden we een prachtig uitzicht over de baai.

We hoorden dat veel foto’s in de reisgidsen vaak vanaf dit punt worden gemaakt. We daalden terug af met de trap naar de wandelpromenade en liepen terug naar onze kleine boot die ons weer naar de grote boot bracht. We vervolgden onze vaarroute richting de Lan Ha Baai. Onderweg gingen wij aan boord van een andere boot die ons verder zou brengen naar Nam Cat eiland.

De Lan Ha baai ligt aan de andere kant van Halong Baai en is stukken minder toeristisch. Wij vonden de landschappen hier ook veel mooier. De eilanden liggen dichter op elkaar en er steken meer kalksteenrotsen uit het water. Tijdens het varen speelden we “bottle flip” en een spelletje op onze tablet. Net na de middag kwamen we aan bij Nam Cat eiland waar we een dag en een nacht doorbrengen bij het Cat Ba Sandy Beach resort.

Op weg naar Nam Cat 

De naam suggereert dat het resort op Cat Ba eiland ligt maar dit was niet het geval. Nam Cat is een privé eiland middenin de baai van Lan Ha. Vanaf de aanlegsteiger liepen we langs gezellige bungalows die gebouwd zijn op palen. We kregen eerst de lunch aangeboden in het restaurant alvorens we konden inchecken.  De tafel was al snel weer gevuld met heerlijke lekkernijen.

Paradijs op aarde.

Na het eten kregen we de sleutels van de bungalows en we lagen vrij ver van elkaar af. We hadden één deluxe bungalow aan het water en een andere aan het strand. In eerste instantie konden we niet ruilen omdat we voor een duurdere betaald zouden hebben? Na veel aandringen kregen wij een “downgrade” en hadden we twee kamers naast elkaar aan het strand. Bij het resort konden we veel watersportactiviteiten doen.

Ik ging samen met pappa een stukje kajakken en Keyro ging met duikbril op samen met Mart zwemmen. Blijkbaar hadden we in ons excursie pakket ook nog een middaguitstapje zitten maar dit meldden wij af. We wilden gewoon relaxen aan het strand en doen waar we zin in hadden.

Zwemmen, zandkastelen bouwen, graven, snorkelen, lezen, genieten van de mooie locatie en wat zonnen. Gewoon een middag niets doen, heerlijk! We speelden lang door tot de zon onder ging en het donker werd. We moesten ons voor het avondeten goed douchen want we hadden werkelijk overal zand zitten. Het avondeten bleek een barbecue-buffet te zijn en eerlijk gezegd vonden wij het allemaal een beetje tegenvallen. Er was weinig variatie en het bijvullen werd ook niet echt goed gedaan. Jammer want de lunch van vanmiddag was juist wel erg goed.

In de avond keken we nog een kort filmpje op de tablet en daarna gingen wij naar bed. Pappa en mamma genoten op de veranda nog van een lekkere cocktail en van het ruisen van de golven.

Halong Bay

Iedereen begon rond 6:30 uur een beetje te ontwaken. Keyro en ik waren nog moe en bleven nog vrij lang in bed liggen terwijl pappa en mamma de rugzakjes inpakten voor onze trip naar Halong Bay. De grote rugzakken bleven opnieuw achter in Hanoi. Snel wassen, aankleden en een ontbijtje. We namen afscheid van iedereen die we met de Sa Pa Experience trip hadden leren kennen. We werden rond 8:00 uur opgehaald voor onze trip naar Halong Bay zou begeleiden. Gelukkig kon de trip doorgaan want een paar dagen geleden werd er nog een tyfoon verwacht. In totaal zou het ongeveer vier uur rijden over een afstand van 170 kilometer.

Halverwege hadden we een plasstop bij een beeldentuin met souvenirshop en winkel. Het was erg warm en we kregen lekker een ijsje die we in de schaduw van een palmboom op aten. Op de afgesproken tijd stonden we bij de bus maar er was geen chauffeur en geen reisleider te zien.

Na een half uur wachten kwam de reisleider ons vertellen dat er een ongeluk was gebeurt op de weg naar Halong Bay en dat de weg volledig was afgesloten. Hij kon niet aangeven hoelang het zou gaan duren en of we er vandaag wel naar toe konden gaan. We zagen wel een langzaam rijdende file op de weg maar er vertrokken nog steeds bussen van het parkterrein in beide richtingen?

Bovendien wilden we de bus in want daar is airco en buiten was het niet uit te houden zo warm. De buschauffeur was in geen velden of wegen te bekennen, raar dat zo iets zomaar kan? Na aandringen van een aantal passagiers kwam hij bijna een uur na de afgesproken tijd eens aanlopen. De file was toen alleen maar aangezwollen en ondertussen reed het ook bijna niet meer. We sloten achteraan in de rij en het ging een hele tijd duren.

Uiteindelijk kwamen we voorbij het ongeluk en konden we weer doorrijden. De chauffeur had toen ineens haast en gaf gas. Voor ons niet zo fijn want wij zaten helemaal achter in en werden bij iedere rem actie, hobbel of put in de weg gelanceerd. We kwamen uiteindelijk rond de klok van 14:30 uur aan in de haven van Ha Long.

Op weg naar de boot voor onze tweedaagse cruise door Halong Bay

De boot van Imperial Cruise was er niet (meer?) maar met een bootje werden we aan boord gebracht van het schip de Classical Cruise. We konden direct plaats nemen aan tafel waar we de verlate lunch geserveerd kregen. Het programma werd wat omgegooid zodat we de dag nog optimaal konden benutten. Al snel hadden we de haven achter ons gelaten.

De Ha long Baai (Halong Bay) is een baai  in de Golf van Tonkin nabij de grens met China. Al snel zagen we de kalkstenen eilanden op rijzen uit het heldere water van de oceaan.  De ondergrond van deze eiland is van kalksteen en daardoor erg poreus. De eilanden waren groen begroeid en wij vonden het een spectaculair gezicht. De Vietnamese naam voor de baai is “Vịnh Hạ Long” en dat betekent “ Baai van de dalende Chinese draak”. Volgens de Vietnamese legende zijn de eilanden in Ha Long Baai ontstaan door een draak die hier vroeger woonde.

Relaxen op het dek, wat een uitzicht, wow!

De draak trok een deel van het land met zijn staart mee het water in. Alleen de hoger gelegen gebieden bleven boven het water uit steken. De draak zou zelfs meerdere keren gespot zijn door zeilers uit de omgeving. Een broodje aap verhaal natuurlijk maar ik houd wel van de legendes. In het verleden zijn er in deze baai ook zeeslagen gevoerd tegen de Chinezen en Mongolen.

Tijdens de Vietnamoorlog werden op verschillende vaarroutes ook mijnen gelegd door de Amerikaanse marinevloot. Sinds 1994 staat de Ha Long Baai op de werelderfgoedlijst van Unesco. Het is een zeer populaire bestemming bij toeristen en dat was aan de vele schepen die we tegenkwamen wel te zien. Na de lunch kregen we de sleutel van onze kajuit waar we de nacht zouden door brengen. Volgens de reisleider was het simpel, klein en zonder luxe .Wij waren het hier niet mee eens en waren tevreden.

We hadden twee kamers naast elkaar. De kamer bestond uit een tweepersoons bed, douch, toilet en zelfs een airco. We kleedden ons om en genoten vanuit onze luie stoel op het dek van de prachtige uitzichten. We voeren naar een plek in de baai waar we konden kajakken. Het vaarschema en het waterpeil was gunstig dus was het mogelijk om te kajakken.

De kajak is een kleine spitse boot. Van oorsprong komt het model van de kajak van de Inuit (Eskimo’s) en werd de kajak gebruikt  om op zee te jagen op grote vissen, zelfs walvissen. De kajak was van kunststof materiaal. De bovenkant van de kajak bleek dicht te zijn met uitzondering van een klein gat in het midden waar wij in moesten gaan zitten.

Samen met pappa in de kayak.

Mamma en Keyro gingen samen in een kajak en pappa en ik. Achteraf was dat niet zo’n verstandige keuze want mamma en Keyro hadden al snel mot met elkaar over het besturen van de kajak. Bij ons verliep het super goed en ik kon het zelfs alleen. Afwisselend stak ik de kajakpeddel links en rechts naast de boot in het water en zo kwamen wij vooruit. Al peddelend konden we hier een stukje van de baai verkennen.

Rustgevend was het niet want op de achtergrond hoorden we de hele tijd het gemopper van mamma en Keyro die het niet eens waren. Stiekem konden pappa en ik er wel een beetje om lachen. Na het kajakken konden we nog even zwemmen in het water. Vanaf het kleine bootje konden we in het water springen. We moesten wel een beetje opletten want er zijn een hoop kwallen.

Zonsondergang vanaf de boot.

Niet iedereen ging zwemmen want in het water dreef vrij veel afval. Gelukkig viel het op deze plek wel mee. Langzaam ging de zon onder en zagen we een mooie gekleurde lucht. We gingen met de kleine boot terug en weer aan boord van het schip. Er stond weer een verrassend goed diner voor ons klaar later op de avond.

Squid fishing, oftewel vissen op inktvis.

Na het eten hadden we nog een klein feestje want Mart, een Nederlandse jongen vierde vandaag zijn verjaardag. Er was door Friends Travel Vietnam een verjaardagstaart afgeleverd en hier konden we allemaal van smullen. Terwijl pappa en mamma op het dek zaten met een biertje en cocktail gingen wij vissen op squid (inktvis).

Helaas vingen we alleen maar een vieze kwal, beh!

Hengeltje met haakje in het water en vangen maar. We vingen veel. Zo hadden we plastic, een slipper en andere rotzooi aan ons hengeltje hangen maar geen inktvis. We gingen ons concentreren om een kwal te vangen want daar zagen we velen van. Van kleine kwallen tot enorme reuze kwallen. Het lukte ons één keer om er eentje aan boord te krijgen. Net op het einde lukte het ons bijna om een inktvis te vangen maar nadat de donkere inktwolk was opgelost, bleek hij toch stiekem van ons haakje geglipt te zijn. Na deze leuke avond gingen we toch later naar bed dan de bedoeling was. Lang lagen we niet wakker want we waren toch best wel moe.

Seventeen Islands

Vermoeid van de onrustige nacht maakten pappa en mamma ons rond 7:00 uur wakker. We hadden allebei geen zin om op te staan. Ronac zijn humeur was duidelijk nog een tikje erger dan die van mij. Een kwartier later dan gepland, werden we door Elvis naar de haven gebracht. Hier lag de boot voor onze snorkeltrip voor ons klaar. Eigenlijk belachelijk want de haven was aan het einde van de weg en zo’n 300 meter lopen vanaf ons verblijf!


Riung is een klein vissersdorp en langs de kust zagen we de traditionele huizen die gebouwd zijn op palen. De bevolking van Riung bestaat uit een mengeling van islamitische Buginezen en Bajau (zee nomaden) oorspronkelijk afkomstig van het eiland Sulawesi en katholieken uit het achterland. Voor de kust liggen verschillende eilanden behorende bij het National Park Pulau Tujuhbelas (Zeventien eilanden) en deze zijn bekend vanwege de koralen, vissen en duizenden vliegende honden. We maakten kennis met de bootsman en zijn twee zonen en gingen aan boord. We voeren als eerste naar het eiland Ontoloe begroeid met mangroevebossen.


Vliegende honden

De bomen hangen er vol met duizenden kalongs (vliegende honden). Ze zijn familie van de vleermuizen maar in tegenstelling tot hun, ook overdag actief. Hun oranje-bruin kop blijkt echt op een hondenkop te lijken. Je moet dan wel heel goed kijken want ze zaten best ver weg. Als een aantal kalongs opvliegen is het een spectaculair gezicht. Daarna moesten we een aardig stuk varen en meerden we aan bij een mooi eiland met prachtig wit zandstrand. Vanaf het strand konden wij direct gaan snorkelen. Terwijl wij tussen de koralen en wuivende grassen op zoek gingen naar de oranje en geel gestreepte “Nemo ”visjes, werd onze lunch klaargemaakt.

lekker vers gebakken vis.

De vers gevangen vis werd schoongemaakt en geroosterd op een vuurtje. De geur alleen al was onbeschrijfelijk. De lunch was voortreffelijke en bestond naast de geroosterde vis uit mie goreng of nasi putih (witte rijst), kroepoek en bananen. Na de lunch gingen we aan boord en voeren we een stukje terug. De bootsman gaf aan dat we tussen de twee eilanden overboord konden gaan om te snorkelen en zo naar het eiland konden zwemmen. Hij zou ons dan aan de andere kant van het eiland weer oppikken. Met zijn vieren gingen we overboord. Ik samen met pappa en Ronac met mamma. We zagen koraal in de meest schitterende kleuren: blauw, roze, geel, wit en alles kleuren die daartussen zitten. De vormen variëren van hertengewei en mensenhersens tot uitwaaierende rokken van flamenco-danseressen.


Finding Nemo.

Natuurlijk kwamen er ook weer een boel felgekleurde vissen voorbij zwemmen en lagen er een hoop zee-egels en zeesterren op de bodem. We vermaakten ons na het snorkelen nog een uurtje op het strand voordat we terugkeerden naar het dorp. Elvis stond ons al op te wachten en bracht ons naar het huis om onze spullen op te halen. Deze nacht zouden we in het Bintang Wisata Hotel doorbrengen. In de avond zijn wij gaan eten bij Rumah Makan Murah Muriah restaurant en zij staan bekend om hun ikan asam pedas (soep). Mamma bestelde het en pittig was het inderdaad maar wel lekker. Terwijl wij wachten tot het eten klaar was, las ik in mijn werkboek Indonesië en leerde Ronac van alles met getallen in een werkboek over hoe kan het ook anders getallen. Teruggekomen bij het hotel, was het voor onze kamer een gezellige boel. Een aantal families waren noedelsoepjes aan het maken en er was een groot kampvuur. We waren bang dat we weer lang wakker zouden liggen vanwege geluidsoverlast maar dat bleek gelukkig niet het geval. We gingen naar bed, keken een aflevering Raveleijn en vielen direct in slaap.

 

Finding Nemo


We konden vanmorgen niet te lang uitslapen. We stonden om 8:00 uur klaar voor een boottripje. Aldi had bami goreng gemaakt voor de lunch en bracht dit samen met twee extra snorkels naar de boot. We stapten in en vertrokken. We zouden naar nabijgelegen eiland met authentiek vissersdorp varen en verschillende plekken om te snorkelen. Het was een gewone vissersboot zonder echte zitplaatsen en we zaten niet echt gemakkelijk. De motor ging steeds meer lawaai maken naar mate er meer stroming kwam waar hij tegenin moest varen. Flores behoort tot de Nusa Tenggara of wordt ook wel de Kleine Soenda-eilanden genoemd. De eilanden Sumbawa, Komodo en een aantal kleinere eilanden behoren ook tot de Nusa Tenggara.


De eilanden behoren tot de armste en meest onvruchtbare gebieden van Indonesië. De meeste inwoners zijn dan ook boeren en vissers. De naam Flores, is afgeleid van de Portugese naam ‘Cabo de Flores’ wat bloemenkaap betekent. Het is niet duidelijk of de naam verwijst naar bloemen op land of naar het rijke koraal wat men onder water bij de kust kan aantreffen. Na ongeveer 1 ½ uur varen stopten we voor de kust van een eiland en konden we vanaf de boot het water in om te gaan snorkelen.

Pappa en Keyro zagen de prachtigste koralen en vissen. Ze zagen ook veel grote blauwe en oranje zeesterren en zee-egels. Mij lukte het niet zo goed om te snorkelen en ik hield het maar bij zwemmen. Keyro kwam op een gegeven moment uit het water om te melden dat hij ”Nemo”, een anemoonvis had gezien. Toch kon hij mij daar niet mee verleiden om de duikbril en snorkel op te zetten. Iedere keer als ik het probeer krijg ik vies, zout water binnen en begin ik te proesten. Rond 13:00 uur hadden we onze lunch op het strand. Helaas waren twee pannetjes met bami omgevallen tijdens het varen en moesten we het met de twee overgebleven pannetjes doen.


Na de lunch gingen we met de boot een stukje verder om het eiland heen. Pappa, mamma en Keyro konden vanaf de boot het water in om te snorkelen. Het was hier veel dieper en de stroming was een stuk sterker. Keyro en ik vonden de sterke stroming veel te eng en klommen zo snel als we konden weer aan boord. Pappa en mamma verdwenen snel met de stroming en bleven een tijdje in het water om te snorkelen. Mamma had er ook vrij snel genoeg van en moest flink zwemmen om terug te komen bij de boot. Pappa kwam als laatste aan boord terug waarna de bootsman meteen de motor startte om terug te varen naar Sunset Cottages. Het eentonige ronken van de motor zorgde ervoor dat Keyro en ik in een diepe slaap vielen. Met veel moeite werd ik een uur later wakker.


’s Avonds bij het diner hadden we een auberginecurry en op ons verzoek had Aldi verse vis bereidt. De vis werd heel opgediend met kop en staart en we moesten zelf het vlees er vanaf halen. Opnieuw een overheerlijke maaltijd. Na ons diner werden de rugzakken ingepakt want morgen gaan we deze prachtige, relaxte plek verlaten. We gaan 6 dagen over het eiland trekken in een auto met chauffeur. Ik ben benieuwd!

Dag 1; Göteborg; De Stena Germanica

Eindelijk was het dan zo ver. Tijd om weer op zomervakantie te gaan. Dit jaar weer iets heel anders als andere jaren. Nu een keertje niet met het vliegtuig naar een verre bestemming maar relatief in de buurt naar Noorwegen met onze eigen auto. Om 6:30 uur stonden we op, kleedden we ons aan en zetten we de laatste spullen in de auto. We vetrokken om 7:15 uur voor de bijna 600 kilometer lange tocht naar de haven van Kiel. Kiel is een plaats in het noorden van Duitsland en ligt aan het Noord-Oostzeekanaal. Het is een belangrijke havenstad en hiervandaan zal onze boot vertrekken naar Göteborg in Zweden.

Heel toevallig zagen we dat in de auto met caravan die achter ons reed, onze vriendjes Jochem, Sebastian en Floris zaten, grappig. Het viel mee met de drukte op de weg en pappa kon aardig doorrijden. We hadden een paar korte plaspauzes en arriveerden rond 14:30 uur?? uur bij de terminal van Stena Line in Kiel. We checkten ons in bij de balie en voegden ons in de rij bij de andere auto’s om aan boord van de Stena Germanica te gaan. Het inschepen duurde nog ongeveer een uur maar we keken onze ogen uit. Wat een groot schip is de Stena Germanica en het is ongelofelijk hoeveel auto’s en vrachtauto’s er aan boord gingen. We lazen later dat er 1300 passagiers aan boord kunnen en 300 auto’s. Toen we in konden schepen was het even spannend omdat onze auto inclusief dakkoffer onder de 2 meter moest zijn en we hadden het vermoeden dat hij een paar centimeter te hoog zou zijn. Uiteindelijk bleek het allemaal net te passen en kwamen we niet vast te zitten tussen de vloer en het plafond.

We pakten de spullen die we voor deze nacht nodig hadden uit de auto en gingen op zoek naar onze hut. De gangen op het schip leken allemaal op elkaar maar al snel hadden we onze vier persoonshut gevonden. Onze hut had een douche, toilet en zelfs een televisie! Al snel verlieten we onze kamer weer om het schip te gaan ontdekken. Op het Sun Deck vonden we een springkussen en genoot ik van een slush puppie en Ronac van een heerlijk ijsje. In de kidscorner speelden we een tijdje op de mini variant van de Stena Germanica. Om 18:30 uur hadden we een tafel gereserveerd bij het all-inclusive buffetrestaurant Taste.

Het was erg druk maar we namen de tijd en het eten was heerlijk. Er werd veel vis geserveerd en ik nam onder andere verse zalm, garnalen en mosselen, smullen! Terwijl wij aan tafel zaten was de boot vertrokken uit de haven van Kiel en gingen we op weg naar de haven van Göteborg in Zweden. De boottocht zou ongeveer 14 uur duren. We zouden over het Kattegat, de zeestraat tussen Jutland in Denemarken en Halland in Zweden, varen. Het Kattegat maakt deel uit van de verbinding van de Noordzee en de Oostzee.

Na het eten liepen we nog wat rond en rond 21:00 uur waren we terug in onze hut. Pappa en mamma keken nog naar de troostfinale van het WK waarbij Nederland en Brazilië tegen elkaar streden om de derde en vierde plaats. Gelukkig won Nederland met 5-1 en moesten we genoegen nemen met de derde plaats bij de strijd om het Wereldkampioenschap Voetbal. Wij hadden onze oogjes al lang dicht en merkten er niets van dat we sliepen op een boot.