Naar Kaltenbach

Ons interne wekkertje zorgde ervoor dat we rond 7:00 uur weer wakker waren. In plaats van broodjesservice bakten we deze vakantie onze eigen broodjes in de oven, knapperig en warm! Uiteindelijk weer haasten met wassen, aankleden en naar beneden gaan om op tijd te zijn voor de skibus.

Samen met pappa ging ik vandaag helemaal naar het uiteinde van het skigebied Hochzillertal-Kaltenbach. Doormiddel van de Wedelexpres zijn sinds 2004 de gebieden van Kaltenbach en Hochfügen met elkaar verbonden. Het gezamenlijke skigebied heet sindsdien SkiOptimal en het aantal kilometer piste ligt tussen de 80 en 100 kilometer. Het moment dat we in het gebied van Kaltenbach kwamen, merkte je dat het een stuk drukker was dan in Hochfügen.

Door de vele liften vielen de wachttijden nog wel mee. De pistes in dit gebied liggen tussen de 1800 en 2300 meter en al snel hadden we in de gaten dat de pistes niet zo heel afwisselend en uitdagend waren. Veel liften in Kaltenbach liggen naast elkaar en de pistes lijken hierdoor veelal hetzelfde. We hadden al vrij snel de Panoramalift aan het uiteinde van Kaltenbach bereikt.

Bij de Zillertaler Schi Alm aten we een echte apfelstrudel. Op een bepaald punt haalde ik zelfs een snelheid van 58,5 kilometer per uur. Leuk dat je dit met behulp van een tracking systeem op je telefoon kunt meten. Mamma zou Ronac ophalen en met hem gaan eten bij de Holzalm en wij besloten om terug te gaan en daar gezamenlijk te eten.

Bij de Holzalm zat alles vol en vonden we mamma en Ronac niet. We volgden de rode 3 verder naar beneden en stopten net voor het einde van de rode piste bij een bergrestaurant. Ik dacht de ski’s van mamma te herkennen dus we gingen naar binnen.

Aar Wirt is een berghut die bijna helemaal van hout is genaakt. Het is sfeervol aangekleed in Oostenrijkse stijl. Geblokte kleedjes op tafel, houten meubilair en geweien en schilderijen aan de muur. Mamma en Ronac vonden we aan een tafeltje op de 1e etage. We konden direct aanschuiven en eten bestellen. Op de kaart stonden verschillende Oostenrijkse gerechten zoals: knödel, kaiserschmarrn en Tiroler Gröstl.

Ronac en ik namen een Wiener schnitzel, mamma Spinatknödel en pappa nam Käsespätzle. Na de lunch ging Ronac weer op les en gingen wij met z’n vijven van de zwarte piste (7). Chapeau voor mamma want zij kwam heel goed naar beneden. We gingen ook nog een keer naar boven om de rode 1 te doen.

Eenmaal boven woedde daar een sneeuwstorm en zag je geen hand voor ogen. Mamma en ik waren totaal gedesoriënteerd door de wind die de sneeuw alle kanten op blies. Mamma werd bang en vond het totaal niet leuk. Uiteindelijk bereikten we toch veilig de Holzalm waar we een drankje deden.

Het laatste stukje rood naar beneden viel gelukkig erg mee. We haalden Ronac en de anderen op van hun skiles en toen was het tijd voor de après-ski. Erg druk was het niet in de Gogola bar maar dat kon voor ons de pret niet drukken. We bleven uiteindelijk samen met een groep skileraren over. Met de laatste bus van 18:30 uur gingen we mee terug richting het dal. Het avondeten was makkelijk, namelijk pizza’s, jummie! Na het eten konden we nog heel even spelen en toen moesten we al naar bed. Voor mij geen probleem want mijn boek is ontzettend spannend.

Ski slalom

Voor ons stond vandaag de ski race op het programma. Ik moest in de ochtend racen en Keyro in de middag. Vanwege de slechte pistecondities werd de race voor iedereen in het dal gehouden op de oefenpiste. Voor pappa en mamma niet zo heel erg handig want het is voor hun kostbare ski-tijd die ze op deze manier mislopen.

Danil en Allek deden niet mee aan de wedstrijd en gingen een dag skiën met hun ouders. Pappa en Keyro gingen alvast de berg op om een afdaling te maken. Keyro zou boven zijn skilerares Lisa treffen voor de les. Ik maakte mij klaar voor de race en deed wat afdalingen naar beneden.

Ons klasje vertrok iets voor de geplande tijd naar boven voor de skirace. Mijn race verliep goed en snel maar ik dacht dat ik bij het laatste poortje moest stoppen en ging daar vol in de remmen. Ik moest echter nog door tot de rode finishlijn en die had ik niet gezien?! Uit stilstand moest ik dus nog de finish over en dat kostte natuurlijk kostbare seconden.

Ach ja, ik heb mijn best gedaan. Ik weet dat ik dit jaar veel vooruit ben gegaan en veel vorderingen heb gemaakt. Pappa zat in de lift en miste mijn race. Gelukkig zag mamma mijn race wel en kon ze het ook filmen. Mijn skiles begon gewoon op de normaal afgesproken tijd en daar hadden we dus geen verlies van tijd mee.

Ook deze laatste dag, aten we bij Nova Stoba want andere restaurants waren te ver weg en dan waren we niet op tijd voor de skiles. We namen knödel mit sauerkraut, spaghetti Bolognese en curryworst met frietjes. We speelden ook nog een paar potjes kaart maar het liefste ben ik toch buiten. Iets wat een groot voordeel was met het mooie weer van de afgelopen week.

In de middag ging ik nog een laatste keer met meester Stefan de geopende blauwe en rode pistes van Silvretta Montafon af. Keyro racete een goede race terwijl ik op de medaille uitreiking stonden te wachten. Mamma stond bij mij en pappa keek naar de race van Keyro. Na lang wachten was onze groep zo ver voor de uitreiking van de medailles.

Ik stond op een gedeelde derde plaats tegen mijn verwachting in. Toch was ik er niet heel erg blij mee. Als ik niet gestopt was, had ik waarschijnlijk de eerste plaats gehad. Pappa was er ondertussen ook en ving mij op. Ik begon te huilen en stopte hier het eerste kwartier niet mee. De kinderen naast mij, op de vierde, vijfde en zesde plaats hadden namelijk dezelfde medaille?! Mijn stemming draaide om toen ik zag dat mijn medaille wel degelijk anders was dan die van de vierde, vijfde en zesde plaats. Ik heb een bronzen kleur en mijn medaille is een stuk groter dan die van hun. Eindelijk begon ik mij trots te voelen.

Keyro had met zijn race de gouden medaille weten te bemachtigen. Eindelijk had hij de felbegeerde gouden plak nadat hij diverse jaren op de tweede plaats geëindigd was. We konden nog een tijdje op een slee de oefenpiste af en daarna was het tijd voor de après-ski.

Ik vond een plekje aan de bar waar ik rustig mijn chocolademelk met slagroom kon opdrinken. Natuurlijk moest er ook nog even goed gedanst worden op de bekende après-ski nummers. Zo werd een spannende dag super goed afgesloten. Helaas werden ’s avonds de koffers weer ingepakt en zat de wintersportvakantie er alweer op. Wat was het een leuke week en wat hebben we genoten ondanks dat er zo weinig sneeuw lag. Mijn skivaardigheden zijn weer een heel stuk verbeterd en ik ski zelfs al met stokken. Super trots dat ik dat heb weten te bereiken.

Schnaps en nageln

Helaas had ik vandaag al mijn laatste skiles. Ik smeekte pappa en mamma om morgen nog een dag les te krijgen maar dat wilden ze niet. In de ochtend deden we verschillende oefeningen voor een goed balans. We moesten met buizen de pistes af. We kwamen pappa en mamma ook een paar keer tegen. Tussen de middag waren we net op tijd met bestellen van ons eten bij de Wildkogel Alm. Er bleek een langdurige stroomstoring te zijn toen wij net ons eten geserveerd kregen. Iedereen die het eten had gekregen, kon dit op eten en daarna ging het restaurant helemaal dicht.

S’ middags had er niemand anders uit mijn groep skiles en kreeg ik dus privéles van Lieke. Samen maakten we flink wat kilometers. Ik volgde Lieke overal en we vlogen in hoog tempo alle pistes af. Wow, het ging echt goed! Wat ben ik een stuk beter gaan skiën deze vakantie. Met speciale dank aan mijn skilerares Lieke, natuurlijk. Opnieuw hadden we Après ski bij Bergschmied. Ik bestelde een kinderschnaps en we speelden het spel “Nageln”.

Hierbij is het wel oppassen geblazen want je slaat zo op je vingers met de hamer. ‘s Avonds was het kerstavond en we hadden een heerlijke kaasfondue. Ook kregen we een klein cadeautje en speelden we het kerstspel. We mochten iets langer opblijven en zongen en dansten op kerstliedjes.

Aprés Schi bij Bergschmied

We volgden het zelfde ochtendritueel dan gisteren maar het ging vandaag allemaal wat sneller en vloeiender. Met de Smaragdbahn gingen we naar boven voor onze skilessen van vandaag. In de ochtend kreeg ik samen met Danil en andere kinderen les van juf Evelien en leraar Chris.

Chris was nieuw en ik had direct een leuke “klik” met hem. We deden allerlei oefeningen en daar werd gebruik gemaakt van onze fantasie. We moesten wilde dieren na doen, speelden ridder en draak en gingen aan de slag met de pizzapunt. In de ochtend werkten we goed en ik had ontzettende honger om 12:00 uur. We hadden de lunch bij de Wildkogel Alm direct tegenover de skischool. Het is een vrij groot restaurant maar je wordt er wel keurig aan tafel bediend en er hangt een andere sfeer dan bij die grote restaurants met gaarkeuken. We zaten buiten en ik nam een portie frietjes en Keyro nam een bord met spaghetti bolognese.


Na de lunch bleek dat ik het enigste kindje van mijn groep was die in de middag les had. Ik kreeg dus privéles van Chris. We lachten wat af en hadden veel plezier. Ik leerde in één middag mijn pizzapunt en bochtjes te maken zonder dat ik het in de gaten had. Na de skiles gingen we met de gondel naar beneden en vonden we het tijd om een keer te gaan Après skiën.

We gingen naar café Bergschmied en er werd voor ons schiwasser en chocomel besteld. De muziek was leuk en we dansten in het licht van de discolampen. Ik was te moe om terug naar de auto te lopen en mamma was zo lief om mij op haar rug te dragen.


Die glühwein geeft wel vleugels volgens mij, haha. Mamma en René verzorgden het avondeten. Een zeer pittige rode curry met groenten en kalkoen. Gelukkig was er voor het toevoegen van de curry een speciaal pannetje voor de kinderen gemaakt want anders had ik het niet opgegeten. In de avond werd er nog lekker gespeeld met de Lego voordat we naar bed gingen.

Op de Hochzeiger

Na onze ochtendrituelen was het tijd om te vertrekken naar de skipiste. Helemaal fit voelde ik mij niet. Ik heb al sinds vorige week last van een vervelende hoest en blijk ook nog ergens allergisch voor te zijn. Mijn gezicht is opgezwollen en mijn hele lijf kriebeld. Gelukkig heeft mamma allergie pilletjes meegenomen en deze werken redelijk.

Met mijn skiklas op de Hochzeiger.

Met de Hochzeigerbahn gingen we weer naar boven. Ronac had meneer Beer meegenomen. Om 10:00 uur ging mijn skiklasje van start. Mijn skileraar, de Nederlandse Koen, ging verder met het leren van parallel skiën. Het is belangrijk om de druk te vergroten en zo de ski’s makkelijker te laten draaien. Met verschillende liften gingen we naar de top van de Hochzeiger, gelegen op 2450 meter. Het Hochzeigergebied is een leuk skigebied en je ziet hier veel families. De meeste pistes zijn blauw en rood en dus voor ons als skiklas makkelijk te doen.

Voor pappa was er ook de zwarte Benni Raich afdaling. Deze piste is vernoemd naar deze voormalig skikampioen die afkomstig is uit het Pitztal. Mamma waagde zich vandaag op het snowboard en het ging haar redelijk goed af, vertelde pappa mij. Tussen de middag aten we bij het Zeigerrestaurant iets kleins (een tomatensoep) want we hadden ook broodjes meegenomen. In de middag gingen mamma en Ronac hun eigen gang en pappa volgde mij met mijn skiklasje met de GoPro om ons te filmen. Na afloop werd er bij een van de cafétjes onderaan de Hochzeigerlift een beetje aan après-ski gedaan. Erg druk was het niet maar een glaasje fris ging er na alle inspanningen van vandaag wel in.

Zilveren race

Helaas viel er vannacht opnieuw geen sneeuw. Ondanks dat men zegt dat dit een zeer sneeuwzeker gebied is, zou er nu toch wel wat sneeuw mogen gaan vallen. Op dit moment lag Saalbach Hinterglemm in een gebied waar een zogenaamde föhn over heen trekt. Een föhn is een warme en droge wind die vaak aan de noordzijde van de Alpen waait. Hierdoor loopt de temperatuur op met als gevolg dat het te warm is om te gaan sneeuwen. In plaats van sneeuw valt er dan mogelijk regen. Gelukkig bleef de regen weg en door het warme weer scheen de zon goed en hadden we de hele week al prachtige blauwe luchten. De sneeuw op de pistes werd wat papperig in de loop van de dag en de sneeuw in het dal en op de bomen was zo goed als weggesmolten. Gelukkig kon er iedere dag gewoon geskied blijven worden.

Vandaag werd er bij de Hochwartalm een parcours uitgezet en moesten we een wedstrijd gaan skiën. We mochten het parcours vooraf een keer uitproberen. Ik vloog toen bijna uit de bocht toen ik zo hard gingen en iemand anders probeerde in te halen. Toen de wedstrijd van start ging was ik gebrand op een goede prestatie. Ik stond bij de start en concentreerde mij op het startsignaal. Precies bij start skiede ik weg om zo snel mogelijk naar beneden te gaan en om langs alle poortjes te slalommen. Bij de finish had ik het gevoel dat mijn eindtijd wel eens heel goed kon zijn. Uiteindelijk toen de laatste geracet had, bleek mijn tijd voldoende te zijn voor de tweede plaats.

Aan het einde van de middag was een gezellig samenkomen bij Kinderland waar we warme thee kregen en de ouders een schnaps. De prijzenuitreiking vond ook plaats. De groep van Allek begon en hij mocht de gouden medaille omhangen. Hij was eerste geworden tijdens zijn race en het Nederlandse volkslied werd voor hem gespeeld. Twee groepen later was mijn skiklas aan de beurt. Ik mocht plaats nemen op het podium en kreeg de zilveren medaille om gehangen en een oorkonde waar mijn tijd op stond. Ik had uiteindelijk verloren van het oudste meisje (10 jaar oud) uit de klas en ze was ook nog eens ruim een kop groter dan ik.


De prijsuitreiking.

Met onze medailles om de nek en super trotse ouders gingen we nog een drankje drinken bij de Hochwarttenne. Deze bar ligt direct naast het dalstation van de Schönleitenbahn. Binnen hing een rustige après-skisfeer en we zochten een plaatsje aan de bar. Op onze overwinning werd natuurlijk een glaasje cola gedronken. We waren wat later thuis dan de andere dagen en het was al donker. Gelukkig stond er een pan met lekker pompoencurry voor ons klaar om te verorberen. In de avond speelden we nog een spelletje Triviant en Ganzenbord voordat we moe en voldaan naar bed gingen.

Rodelen

De dag begon net zoals alle andere dagen met wassen, aankleden en ontbijten. Samen met pappa en mamma brachten we Keyro naar zijn skiles. Het was opnieuw zo druk en we konden geen parkeerplaats vinden. Pappa bleef met mij in de auto zitten en mamma bracht Keyro weg. Omdat het langer duurde reed pappa maar een paar rondjes. Eindelijk kwam mamma er aan en reden we terug naar het appartement.


Rodelen met pappa.

Pappa had besloten om met mij een slee te gaan huren en van de rodelbaan af te gaan. We liepen naar de Sport2000 huurden een slee en gingen naar de Grubigsteinbahn. We stapten in een felroze gondel en deze bracht ons vlot naar het “mittelstation”. Onderweg had ik zicht op het dorp en onder mij zag ik de skipistes. Vanaf het “mittelstation” kun je nog verder de Grubigstein op met de Grubigalmbahn en de Grubigsteinlift. Wij deden dit niet en sloegen af naar de rodelbaan. Samen met pappa ging ik op de slee zitten en roetsjte we de berg af. Soms ging het best wel hard moet ik zeggen. Onderweg stopten we soms even om van de sneeuw en het mooie uitzicht te genieten. We kwamen uit aan de andere kant van het dorp en moesten toen een stuk terug lopen.


Sleeën is echt dolle pret.

Mamma was al bij Keyro en zij wachtte daar op ons zodat we met zijn allen naar huis konden gaan. Samen met Keyro ging ik op de slee en pappa en mamma trokken ons om de beurt helemaal terug naar het appartement. Er werd snel gegeten en Keyro ging om 13:30 uur weer terug naar zijn skiles. Hij mocht vanmiddag voor het eerst in skilift “Liftle”, een sleepliftje die beginners een flink stuk omhoog trekken de piste op. Nu wordt het dus echt een uitdaging en zal hij ook veel sneller gaan.

Na zijn les hadden we afgesproken in de après-skibar “Lahme Ente”. Volgens de informatie zou hier echte Oostenrijkse après-ski zijn maar dat was niet helemaal waar. De après-ski muziek was behoorlijk op Nederlanders georiënteerd (o.a. Ohhh, ohhh ik wil **x met die kale…) maar gelukkig kwamen er ook nog een paar Duitse nummers (o.a. Fliegerlied) voorbij. Aan de bar bestelde mamma een Smirnoff-Ice, een Weissen voor pappa en keyro kreeg zelfs echte Cola! Ik danste nog even met mamma, Keyro had daar weinig puf voor.


Après-ski!

Ik zette mij op een barkruk en zong af en toe mee met bekende liedjes. We gingen ’s avonds uit eten bij cafe-restaurant Grubigstein. Pappa had een Oostenrijkse specialiteit met aardappelen, spek, ham en kaas. Ronac en mamma hadden Wienerschnitzel en ik had friet met worst. Toen we weer buiten kwamen was het begonnen met sneeuwen. Morgen hebben we dus verse sneeuw op de piste, jippie! Voordat ik naar bed ging mocht ik nog een potje kaarten met pappa en mamma. Tot pappa en mijn verbazing wist mamma alle potjes te winnen.

Après ski om 11:00 uur? (dag 7)

Het is alweer de laatste dag in Montafon. Pappa en René stonden vanmorgen alweer vroeg op de piste. Het weer was omgeslagen en we zagen weer een bewolkte donkere lucht boven het dal hangen. Samen met Katja en Allek reden mamma en ik naar de Golmerbahn.

Pappa en René kwamen naar beneden om ons te helpen met het in – en uitstappen van de lift. Het was erg druk bij de lift en toen we klaar stonden om in te stappen kregen we te horen dat we vanwege het slechte weer niet naar boven konden. De gondellift ging maar tot het mittelstation en daar is geen restaurant waar wij kunnen verblijven. Aan de andere kant verlieten wij de gondel weer. We besloten om de après ski bar in te gaan om er eentje te drinken.


Après ski om 11.00uur.

Niet normaal, om 11:00 uur ’s ochtends al aan de après ski. De rest kwam niet veel later naar beneden omdat de meeste pistes werden afgesloten vanwege storm. We bleven een tijdje in de bar maar gingen tegen begin van de middag terug naar het huis. Het werd voor iedereen een heerlijk dagje relaxen. Mamma, Katja en Camielle gingen met zijn drieën nog naar de sauna. Pappa en René maakten een pasta carbonara voor het avondeten. Opnieuw smullen geblazen, pasta is en blijft toch echt mijn favoriete eten. Natuurlijk moest er ’s avonds opgeruimd en ingepakt worden voor het vertrek van morgen. Wat is het toch jammer dat de vakantie zo snel voorbij gaat.

Après- Ski

Ik heb weer een heerlijk nachtje geslapen. Ik ben nog steeds verbaasd hoe goed pappa zijn bed uit kan komen deze vakantie. Normaal heeft pappa daar nog wel eens moeite mee maar als hij kan gaan snowboarden dus niet, haha. We vertrokken rond 9:00 uur lopend naar de Giggijoch gondel om weer naar boven te gaan.

Ik mocht vandaag de hele dag naar de crèche. Juffrouw Andrea was er vandaag ook weer, gezellig. Pappa, mamma en alle anderen gingen een lange tocht naar een ander gebied. Ze maakten hierbij gebruik van de Gletsjer express en de Big 3, 3 uiterst moderne kabelbanen die naar de hoogste skibergen gaan. De hoogste bergen hier bij Solden zijn de Gaislachkogel (3058 m), de Tiefenbachkogl (3250 m) en de Schwarze Schneid (3340 m). Vanaf een rotsplatform bij de Tiefenbachkogl heb je een mooi uitzicht op de hoogste berg van Tirol, De Wildspitze (3776 m). Helaas kan ik daar nog niet komen en moet ik wachten tot ik ooit kan skiën. Terwijl zij lekker aan het skiën en snowboarden waren, speelde ik lekker op de glijbaan en met allerlei speelgoed.

Ook ontfermde ik me over de twee baby’s die er waren. Ik gaf ze hun speentje als ze dat lieten vallen, juffrouw Andrea vond dat erg lief van mij. Ik kreeg tussen de middag frietjes met schnitzel te eten en peuzelde het ook allemaal op. Helaas kreeg ik ook nog een klein ongelukje omdat ik ergens tegenaan liep. Ik had een klein sneetje in mijn wenkbrauw. Juffrouw Andrea maakte het schoon en koelde het een beetje om de zwelling tegen te gaan.

Rond 13:00 uur mocht ik lekker een dutje gaan doen in het grote bed met een heleboel knuffeldieren. Pappa en mamma kwamen mij om 14:50 uur wakker maken. Ze waren maar met z’n tweeën want de anderen moesten nog komen. Ondertussen aten wij in restaurant Giggijoch een bord met pasta. Pappa en mamma hadden mega veel honger na hun ski en snowboard avontuur. Ze vertelden mij wat ze gezien hadden en hoe mooi het was. Iedereen was op tijd terug en samen met mamma, Anke en Nicole, ging ik met de gondel terug naar het dorp.


De Après Ski in Sölden was super cool!

De “echte” mannen gingen skiënd en boardend met de talabfahrt. Om in de après – ski stemming te komen werd mij in de gondel alvast het dansje dat hoorde bij het liedje “Komm holl das lasso raus” geleerd. Dat heb ik weer hoor met drie gekke vrouwlui in de lift. We gingen après-skiën bij de “Schirrm-bar”. Ik had nog nooit ge- après-skied en wist dus niet wat ik ervan kon verwachten. Nu ik het heb meegemaakt, weet ik het. Het komt erop neer dat je Duits / Oostenrijkse schlagers aan moet horen of meezingen, gekke dansjes moet doen en flink drinken zodat je zo aangeschoten of zo zat mogelijk wordt. Ik vond het erg gezellig en deed overal vrolijk aan mee. Lachen, dansen en handen de lucht in!

Natuurlijk kreeg ik geen alcohol maar mocht wel even mijn vinger in het weissbier van Roger stoppen om het te proeven. Van al dat hossen krijg je flinke honger en we namen rond 18:15 uur de taxi terug naar het appartement. Er werd vanavond opnieuw lekker gekookt namelijk kip in zoutzure saus met sla en rijst.
Na alweer een hele leuke dag was het weer tijd om te gaan slapen. Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe avonturen.