Dag 2; Het Rode plein

De eerste dag in de miljoenenstad Moskou begon voor mij rond de klok van 08:00 uur. Pappa en mamma zagen meteen de reden van de kortsluiting van gisterenavond. Uit de muur hing een compleet stopcontact met draden en al, logisch dus. Het douchen werd een koude bedoeling want na Camielle, die als eerste had gedoucht, had niemand nog warm water.

Ik was hierdoor wel meteen fris maar toch nog niet helemaal wakker. We hadden muesli en brood als ontbijt. René kwam ons om 10:00 uur ophalen en we gingen naar de overkant van de drukke straat waar het appartement van de anderen lag. Helaas ging mijn buggy tijdens het lopen kapot, een wieltje brak af. We konden de buggy niet meer maken en daarom zouden we deze vakantie misschien zonder buggy moeten doen. We konden kijken of we nog een buggy ergens konden kopen maar voor vandaag zouden we de buggy van Allek even delen.


Straatbord in de wijk Arbat.

Katja belde om de stroom te laten maken en we gingen geld pinnen bij de bank op de hoek van de straat. We bevinden ons in de wijk Arbat, de naam is waarschijnlijk het Mongoolse woord voor “voorstad” en het is de wijk ten westen van het Kremlin. In deze wijk woonden in de 15de eeuw ambachtslieden en stalmeesters van de tsaar. Na de 18de eeuw kwam de adel hier wonen en daarna ook kunstenaars. We staken de weg over en kwamen langs het ministerie van buitenlandse zaken. Het gebouw is een van de zeven wolkenkrabbers die door Stalin vlak na de revolutie op strategische punten in de stad werden gebouwd. Midden in de Oude Arbat ligt de autovrije Oelitsa Arbat, een lange straat met antiekwinkels, souvenirwinkels, restaurants en straatkunstenaars en artiesten.

Uiteindelijk kwamen we na een tijdje lopen uit bij de ingang van het beroemde Kremlin. We bezochten het vandaag niet omdat we te weinig tijd zouden hebben en liepen door naar het Alexanderpark waar je lekker kunt wandelen. Het park is in 1821 ontworpen door Osip Bove en genoemd naar tsaar Alexander I die na de Napoleonistische Oorlogen de stad en het Kremlin lietherstellen. In het park was een sjieke fontein waar ik onderdoor kon lopen samen met pappa.


Spetteren in Moskou.

We gingen eten in het foodcourt dat gelegen is in het winkelcentrum onder het Manezjnaja Plosjtsjad (plein). In het foodcourt bevinden zich allemaal restaurantjes en je kunt hier zelf kiezen waar je je eten besteld. Wij gingen voor de typische Russische pelmeni (пельмени ) , een soort dumpling, deegrolletjes gevuld met bijvoorbeeld vlees of kip. We namen de gebakken en gefrituurde pelmeni en ik vond het heel erg lekker. We hadden ook nog blini, een soort platte pannekoek gevuld met kaas en aardappel.

Na een lekkere lunch liepen we weer verder en kwamen we uit bij het Historisch museum en daar vandaan liepen we het Krasnaja plosjtsjad (Красная площадь ) oftwel het Rode Plein .
Het plein was ooit aangelegd als marktplein naast het Kremlin. De naam komt van het 17de eeuwse Russische woord “Krasnyj” dat oorspronkelijk “mooi” betekende, maar later “rood”. Het rood heeft dus helemaal niets met het communisme te maken. Aan het plein liggen ook de Kazankathedraal, GOeM, het Leninmausoleum en de Basiliuskathedraal. We liepen het plein over naar de Basiliuskathedraal met zijn kleurrijke torentjes en kronkelende uivormige koepels. Rob noemde de kathedraal de “Unnekerk” en vanaf dat moment gebruikten wij alleen nog maar de naam “Unnekerk”, haha.


De hele groep op het rode plein.

De kathedraal werd gebouwd in opdracht van Ivan de Verschrikkelijke ter ere van de inname van het Mongoolse bolwerk Kazan in 1552 en voltooid in 1561. Het verhaal gaat dat Ivan vanwege de schoonheid van het werk de architect blind liet maken zodat hij nooit meer zoiets moois zou kunnen ontwerpen. Een beetje luguber dus. Na een brand in 1583 werden de oorspronkelijke koepels vervangen door de geribbelde goudkleurige uivormige koepels. Pas sinds 1670 zijn de koepels in de vele huidige kleuren geschilderd. We kochten kaartjes om de kerk van binnen te bezichtigen. We kwamen als eerste in de hoofdiconostase wat zich bevindt in de centrale Voorspraakkapel. In de kapel, gebouwd in de 19de eeuw, zagen we prachtige barokke iconen. Ook was hier een koor aan het zingen. Heel mooi en zo zuiver heb ik nog nooit iemand horen zingen, geweldig gewoon. De galerij die rond de centrale kapel loopt verbindt deze met de andere acht kapellen en is versierd met tegels in allerlei kleuren.


GOeM, een prachtig warenhuis.

Na de bezichtiging van de Basiliuskathedraal liepen we naar de GOeM tegenwoordig een groot warenhuis met bekende merken zoals Christian Dior en Estee Lauder maar tijdens het bewind van Stalin een kantoorruimte. Het grootste warenhuis van Rusland heeft 3 galerijen met smeedijzeren hekken en een glazen dak. We gingen voor de GOeM op een terras zitten om een drankje te nuttigen. Met de metro gingen we naar de wijk Tverskaja waar een shopping mall is en waar ze mogelijk ook buggy’s verkopen. De keuze aan buggy’s was best groot maar de prijs kwaliteit verhouding gewoon belachelijk. Een goede buggy kostte bijna het dubbele van de prijs in Nederland en dat vonden pappa en mamma iets teveel van het goede.

We dronken wat op het terras voordat we terug gingen richting Oelitsa Arbat om te dineren. We aten bij een goede Italiaan, spaghetti carbonara. Toen mijn buikje goed vol was en die van pappa iets minder omdat ik alles van hem had opgegeten, liepen we terug naar ons appartement.

Keyro goes Rusland Dag 1; naar Moskou

Jeetje, wat was het vroeg vanochtend. Ik was nog in dromenland toen ik mamma hoorde roepen dat ik wakker moest worden. Ik kon het opstaan nog even rekken maar uiteindelijk moest ik er toch uit. We gingen vandaag op vakantie naar Rusland, het grootste land ter wereld. We vertrokken om 6:40 uur met de auto naar Geleen. We werden utigezwaaid door oma Evelien en opa Ed bracht ons naar het internationaal vliegveld van Dusseldorf in Duitsland. Het was vanaf Geleen een uurtje rijden. Gelukkig was het niet druk op de weg en arriveerden we om 8:00 uur bij het vliegveld. Camielle, Rob, Berthie en Chris stonden al te wachten in de vertrekhal. Het was even wachten op Rene, Katja en Allek maar ook dat duurde niet lang. We konden nog niet inchecken en besloten om maar iets te gaan drinken en sommigen ook iets te eten.

Vanaf het restaurant kon ik naar vliegtuigen kijken die bij de gate stonden te wachten klaar voor vertrek. Na het ontbijt liepen we naar de balie voor het inchecken. Het vliegtuig bleek helemaal vol te zitten we hadden maar twee stoelen naast elkaar. De derde stoel was er wel meteen achter dus zaten we toch nog een beetje bij elkaar. We liepen naar de security-check voor controle van onze handbagage. Ook hier konden we vrij snel doorlopen. Helaas moest Berthie nog even terug naar de incheckbalie omdat ze spullen in de tas had zitten die niet mee mochten in het vliegtuig. Ze kon ze gelukkig alsnog inchecken en hoefde de cadeautjes voor de familie Viatkina niet in te leveren. Nog even door de paspoortcontrole en toen waren we al bij de gate. Nog 10 minuutjes gewacht en daarna konden we al boarden. We gingen als een van de laatsten het vliegtuig in.

Voordat we opstegen kreeg ik een leuk rugzakje van Aeroflot met allerlei speelgoed erin, een kleurboek met stiften, puzzle etc. We stegen op en vlogen eerst door een pak met dikke wolken en daarna werd de koers naar Moskou ingezet. Het cabinepersoneel kwam al vrij snel met eten en drinken. Ik kreeg een speciaal kindermenu met kipfilet, aardappeltjes, erwten en worteltjes, een toetje en een plakje cake. Na het eten begon ik moe te worden en sliep ik een uurtje.


Een lekkere kindermaaltijd tijdens de vlucht.

Toen ik mijn ogen weer open deed waren we al geland op het Sjeremetjevo 2 vliegveld. Vroeger was dit het grootste internationale vliegveld van Moskou maar veel vliegtuigen landen tegenwoordig op het modernere vliegveld Domodedovo. Bij de paspoortcontrole waren we direct aan de beurt en nadat de paspoorten en visa waren gecontroleerd konden we doorlopen. Het duurde heel even voordat de bagage kwam maar ook dit was snel verzameld toen de koffers eenmaal op de bagageband rond draaiden.We liepen naar buiten waar de taxichauffeur op ons stond te wachten. In plaats van 1 taxibusje werden het twee auto’s. Wij gingen samen met Berthie, Rene en Allek in een auto en de anderen moesten even wachten op de tweede auto. Het vliegveld ligt circa 28 kilometer ten noordwesten van het centrum van Moskou en de rit duurde ongeveer een uurtje. Er stonden wat files en de hoeveelheid auto’s op de weg is echt enorm. Alles rijdt kriskras door elkaar, er staan geen strepen op de weg en er staan 6 tot 7 auto’s naast elkaar. Soms gaan de auto’s op een paar centimeter langs elkaar heen, levensgevaarlijk.

We bereikten veilig het appartement aan Smolenskaya in de wijk Arbatskaja en Katja en Rene gingen alles regelen voordat we het appartement in konden. Wij bleven lekker buiten wachten tot Rene en Katja terug kwamen. Rob, Camielle en wij bleven in het appartement aan Smolenskaya 7 en Rene, Katja, Allek, Berthie en Chris gingen naar hun appartement aan de overkant van de grote weg. Vol spanning gingen we in de piepkleine lift die al krakend en piepend naar de 9e verdieping ging. Eerst moesten we een grote zwarte lederen deur openmaken en daarna nog een deur. Voordat we het appartement in konden moesten we door een halletje en daar moesten we nog een deur open maken. We hadden een traditioneel Russisch appartement met kroonluchters en veel tierelantijntjes. De slaapkamer was wel heel apart met een spiegelwand achter het bed. Camielle vond het helemaal geweldig maar er werd besloten dat wij in deze kamer zouden gaan slapen, helaas voor Camielle.


Woonkamer van het appartement in Moskou.

Hier en daar waren wat onlogische en onafgewerkte dingetjes maar voor de rest was het een keurig appartement. We hadden een mooi uitzicht over het drukke kruispunt voor het ministerie van buitelandse zaken, een prachtig hoog gebouw. We liepen naar de overkant waar we het andere appartement zagen, een stuk moderner dan dat van ons. Ondertussen hadden we honger gekregen en aan het begin van de autovrije Oelitsa Arbat lag een Mac Donalds. We gingen hier naar binnen en bestelden een big mac-menu en een happy meal.


De Russische MacDonalds, ik kan ook al Russisch lezen!

Op de terugweg moesten we de drukke straat weer oversteken en dit is echt niet zonder gevaar voor eigen leven. De Russen rijden echt als gekken (zo’n 60 – 70 km/uur) en stoppen niet voor zebrapaden. Toen we terug kwamen wilden we meteen door gaan naar bed maar toen we de kleine lampjes in de spiegelwand aan deden, kwamen er vonken vanaf. Door de kortsluiting hadden we geen licht meer in de badkamer, toilet, gang en slaapkamer. Op een stopcontact in de slaapkamer zat nog wel stroom en met een klein leeslampje konden we zo toch nog iets zien. In het donker kleedden we ons uit en gingen we naar bed.

Zoo Parc Overloon

Het is Koninginnedag! Gelukkig een stralende dag met veel zon. Net zoals vorig jaar wilden we oranjegekte ontlopen en gingen we naar Zoo Parc Overloon. Het natuurlijke dierenpark ligt in de provincie Noord-Brabant in de buurt van, hoe kan het ook anders, Overloon. We hadden bij de ingang van het park afgesproken met René, Katja en Allek. Samen gingen we op ontdekkingsreis in het dierenpark.

We werden als eerste begroet door de kleine rode panda’s. Deze boombewoners kunnen heel goed klimmen. Even verderop kwamen we bij de Maidan, een prachtig groene heuvelachtige vallei waar verschillende diersoorten zich vrij tussen de bezoekers bewegen. We zagen Indische antilopen, kroeskoppelikanen, jufferkraanvogels en sikaherten. De sikaherten waren heen en weer aan het rennen en konden enorm hoog springen. Onze pappa’s en mamma’s die in Afrika zijn geweest hadden dit in het wild zelfs niet gezien!


De sikaherten sprongen letterlijk over ons heen.

In de vele natuurlijke leefomgevingen zagen we ook cheeta’s, Maleise tapir, witwanggibbons, zwart-witte vari’s, neusberen, kamelen, baardapen en flamingo’s enzovoort. Tussendoor aten we een broodje en frietjes op het terras, heerlijk in de zon. Aan het einde van de dag kreeg ik ook nog een heerlijk ijsje. Iedereen dacht dat ik het ijsje niet op zou krijgen, zo groot was ‘ie, maar ik verbaasde ze allemaal door hem helemaal zelf op te eten.


Allek vond het ook allemaal erg interessant.

Via provinciale weggetjes reden we door veel dorpjes naar Eindhoven. Hier mocht ik op de motor van René zitten. Dat was vet cool! Ik vond het zelfs zo leuk dat ik er niet af wilde. We aten lekker Chinees en keerden daarna pas laat weer terug naar huis.


Als ik later groot ben wil ik ook een motor, zeker weten!

Zurück nach hause (Dag 8)

Vanmorgen had ik weinig zin om op te staan. Dit werd mede versterkt door het feit dat we weer naar huis toe zouden gaan. Het betekende weer een lange autorit van circa 7 uurtjes als alles mee zou zitten. We hadden nog een laatste ontbijt met z’n allen en daarna werden de auto’s volgeladen met alle tassen en het ski- en snowboardmateriaal. Het huis werd nog gecontroleerd door de eigenaresse en toen bleek dat er geen schade aan het huis was, kregen we de borg terug. Mamma begon met rijden en helaas stonden we al na een halfuur in de file op de snelweg. We stonden helemaal stil en wisten niet of het door een ongeluk kwam of dat het gewoon kwam door de grensovergang. Pappa besloot dat mamma maar de afslag naar Bregrenz moest nemen omdat dat mogelijk sneller zou gaan. Mamma moest haar zenuwen onder controle houden want ze houdt er niet van om in een vreemde grote stad te moeten rijden. Ze reed echter prima (net zoals altijd) en we kwamen zelfs langs de Bodensee. We maakten een tankstop en na 20 minuten reden we, nu met pappa achter het stuur, weer de snelweg op. Niets van een file te zien dus waarschijnlijk heeft het ons toch wat tijdwinst opgeleverd. Bij de Hockenheimring hebben we bij een wegrestaurant van Burger King frietjes met hamburger en kipnuggets gegeten. In het kids meal zaten plastic vormpjes met klei en daarmee kun je zelf fossielenafdrukken maken, erg leuk. Ik amuseerde mij onderweg verder met het kijken van Disney films en het laatste stuk sliep ik nog wat. We waren rond de klok van zes uur weer veilig thuis. Ushi had ons heel erg gemist en daarom hebben we haar alle drie maar eens flink geknuffeld. Roger, Anke, Roel, Roy, Rob, Camielle, Katja, Rene, Allek, Pappa en Mamma bedankt voor deze leuke wintersportvakantie in Montafon!

Après ski om 11:00 uur? (dag 7)

Het is alweer de laatste dag in Montafon. Pappa en René stonden vanmorgen alweer vroeg op de piste. Het weer was omgeslagen en we zagen weer een bewolkte donkere lucht boven het dal hangen. Samen met Katja en Allek reden mamma en ik naar de Golmerbahn.

Pappa en René kwamen naar beneden om ons te helpen met het in – en uitstappen van de lift. Het was erg druk bij de lift en toen we klaar stonden om in te stappen kregen we te horen dat we vanwege het slechte weer niet naar boven konden. De gondellift ging maar tot het mittelstation en daar is geen restaurant waar wij kunnen verblijven. Aan de andere kant verlieten wij de gondel weer. We besloten om de après ski bar in te gaan om er eentje te drinken.


Après ski om 11.00uur.

Niet normaal, om 11:00 uur ’s ochtends al aan de après ski. De rest kwam niet veel later naar beneden omdat de meeste pistes werden afgesloten vanwege storm. We bleven een tijdje in de bar maar gingen tegen begin van de middag terug naar het huis. Het werd voor iedereen een heerlijk dagje relaxen. Mamma, Katja en Camielle gingen met zijn drieën nog naar de sauna. Pappa en René maakten een pasta carbonara voor het avondeten. Opnieuw smullen geblazen, pasta is en blijft toch echt mijn favoriete eten. Natuurlijk moest er ’s avonds opgeruimd en ingepakt worden voor het vertrek van morgen. Wat is het toch jammer dat de vakantie zo snel voorbij gaat.

Silvretta Nova (dag 6)

Het was vandaag voor de verandering eens prachtig weer. Overal lag een dikke laag sneeuw te blinken onder de strak blauwe lucht. Soms leek het wel wat op een wonderlijke sprookjeswereld. We reden met de auto naar het dorp Gaschruns. Het is een authentiek gebleven dorp aan het einde van het Montafon dal. Ook hier heb je toegang tot het Silvretta Nova skigebied. Met de Versattlabahn gingen we naar boven naar het op circa 2100 meter gelegen Nova Stoba restaurant. We moesten een klein stukje bergafwaarts lopen maar pappa had een beter idee om beneden te komen. Ik moest op zijn snowboard gaan zitten en samen gleden we heel hard naar beneden. Dat was gaaf zeg!


Samen met pappa en mamma op de piste

Op het terras voor Nova Stoba was het een drukte van ja welste. Er klonk harde muziek en iedereen zat al in de zon te genieten van een glühwein, heisse Choko of Weiss bier. Ik vond het er meteen gezellig. Roy en Roel waren nog even mee naar boven gegaan maar zij vertrekken vandaag helaas al terug naar huis. Roy heeft een knieblessure van het snowboarden en Roel heeft waarschijnlijk een ontsteking aan zijn verstandskies. Jammer, we zullen ze de laatste dagen zeker gaan missen.
Ik speelde lekker in de sneeuw tussen de zwarte piste en het terras. Pappa en mamma gingen tussendoor om en om snowboarden. Toen ze samen wilden gaan, ben ik wel eventjes gaan protesteren. Anke nam echter een bordje frietjes mee en toen was ik al heel snel vergeten dat ze weg waren.


Het skieën ging steeds beter.

Ik bleef ’s middags nog een keer bij Anke en Roger terwijl pappa en mamma gingen snowboarden. Anke heeft vandaag ook niets gedaan omdat zij ook een lichte blessure aan haar been had. Rob was gisteren ook verkeerd gevallen en had een lichte blessure aan zijn schouder maar hij ging vandaag toch weer stoer de piste af. Wat blessures betreft is het wel een slagveld aan het worden. Hopelijk blijft het hier bij en krijgen we niet nog meer gewonden in ons midden. Gelukkig zijn de twee grootste waaghalzen (René en pappa) nog steeds ongeschonden de (off)pistes af gekomen. Je zou toch verwachten dat zij wel wat voorzichtiger zouden doen gezien hun gezinnetje maar niets is minder waar. Ze proberen elkaar af te troeven en weten soms niet van ophouden. Vandaag zijn ze van een ongeprepareerde zwarte piste afgegaan. Volgens allebei de meest gave piste die ze ooit hebben gedaan? Het zal allemaal wel.

Spelen op de berg met prachtig uitzicht.

We zijn ’s avonds weer bij restaurant Stern gaan eten. Iedereen nam een natur schnitzel en ik kreeg de Niels Holgerson schotel. Voor de laatste keer frietjes met een Wienerschnitzel. Ik maakte nog avances bij een jonge fraulein. Samen hebben wij elkaars speelgoedautootjes bewonderd. Helaas was de tijd samen te kort om naam en telefoonnummer uit te wisselen.

De sneeuwpop (dag 5)

Pappa en René vertrokken alweer vroeg naar de pistes van Golmerjoch. De anderen vertrokken een paar uur later. Samen met mamma Katja, Allek en mamma Vanessa bleef ik in het huis. Ik speelde gezellig met Allek en keek wat televisie.


Spelen met Allek.

Na de lunch trokken we onze warme kleding aan en gingen we een stukje wandelen in de sneeuw. We liepen in de richting van Vandans en verlieten daar de weg om over een pad langs de rivier de Ill te wandelen. Vanuit de lift hadden we deze week ook al de twee stuwmeren kunnen zien die langs de rivier Ill liggen. De rivier en stuwmeren zorgen voor de stroomopwekking in het dal. Van wandelen kwam er niet veel terecht want ik vond het leuker om in de sneeuw te spelen. Af en toe deed ik zelfs wat sneeuw in mijn mond. Katja waarschuwde mij om geen gele sneeuw te eten want daar hadden hondjes overgeplast.


“Snowy” de sneeuwpop, samen met Katja gemaakt.

We liepen na een half uur terug naar het huis en daar maakten we een mooie sneeuwpop in de achtertuin. Katja deed het grootste werk en dat was het rollen van de sneeuwballen. Het was goede plak sneeuw en het rollen van de sneeuwballen ging best snel. We maakten in totaal sneeuwballen, een grote voor het onderlijf, eentje voor het middellijf en de laatste voor het hoofd. Ik hielp bij de afwerking en mamma zorgde dat de sneeuwpop een muts en sjaal om kreeg. Voor de ogen gebruikten we twee zwarte steentjes, de neus was een wortel en de mond werd gemaakt van een rood takje. Het is echt een hele mooie sneeuwpop geworden.

Toen iedereen thuis kwam van het skiën en snowboarden liet ik de sneeuwpop vol trots zien. Samen met Roy speelde ik nog met de tummie-tub van Allek. Ik ging er half inzitten en Roy liet mij door de lucht vliegen. Ik had de grootste lol en wilde niet stoppen. Ik vond dat Camielle het ook maar eens moest proberen en liet haar in de tummie-tub zitten. Helaas kregen we haar niet hoog genoeg op getild om haar rond te laten zweven in de lucht. Natuurlijk leverde het wel een paar leuke foto’s op.


Vliegen met Roy in de tummietub van Allek.

’s Avonds werd het diner bereid door kok René. Hij maakte een heerlijke aardappelschotel met groente en gehakt. Ik smulde er goed van. Ik moet zeggen dat we deze hele vakantie al erg lekker eten met dank aan diverse koks.

Heel veel sneeuw (dag 4)

Toen ik van morgen uit het raam keek, viel de sneeuw met bakken uit de lucht. Ondanks het weer vertrokken we toch met 3 auto’s naar het skigebied “Bella Nova”. Dit gebied is onderdeel van het uitgebreide Silvretta Nova. We moesten heel langzaam rijden want de weg werd snel glad van al die sneeuw. We parkeerden de auto bij het dorpje Sankt Gallenkirch (900 meter hoogte) en gingen met de Valiserabahn naar boven. Het skigebied “Bella Nova” ligt op circa 2100 meter hoogte. Het hoogste punt in de buurt is de Valiseraspitze, zo’n 2700 meter hoog.

We liepen direct door naar het restaurant Valisera Hausli en zijn daar gaan zitten. Rob, René en pappa trotseerden de sneeuw en gingen skiën en snowboarden. Wij bleven lekker binnen met de anderen. Met z’n allen hebben we geluncht in het restaurant. Ze bereidden hier fantastische typische Oostenrijkse gerechten zoals Senner rösti en kässspätzle. Voor mij werd de Berner Wurstchen met frietjes besteld.


Een dagje spelen in de Tiefschnee.

In de middag heb ik met pappa buiten gespeeld en tot mijn middel in de sneeuw gestaan. Mamma waagde zich ook in de tiefschnee met haar nieuwe snowboard. We namen rond 16:00 uur de lift naar beneden. De wegen waren beter begaanbaar omdat het gestopt was met sneeuwen en door alle sneeuwruimers die de sneeuw van de weg schrapen.

In het huis maakte mamma voor mij lekkere geïmproviseerde pasta om te eten. Later ging zij met Camielle naar Italiaans restaurant Caruso om daar pizza’z en pasta’s af te halen. Mijn pasta had goed gesmaakt maar ik smikkelde toch nog lekker mee van de gnocchi die mamma had besteld.

een beetje jaloers (dag 3)

Iedereen stond vandaag rond dezelfde tijd op (07:30 uur) . Na het ontbijt vertrokken pappa en mamma om te gaan snowboarden op de Golmerjoch. Ik mocht in het huis blijven met René, Katja, Allek en Roel. Samen met René en Allek keek ik naar de film “Jungle Book”. Verder speelde ik natuurlijk met baby Allek.


Baby Allek en zijn mamma Katja.

Voor René en Katja was het wel even wennen om twee kinderen tegelijk te hebben maar ze deden het hartstikke goed. Samen met René, Katja en Allek liep ik naar de gondellift in Vandans. Toevallig kwamen pappa en mamma daar net naar beneden. Mamma had voor het eerst gesnowboard op een echte piste en dat was heel goed gegaan. Natuurlijk was ze wel een aantal keren gevallen maar ze had zich niet bezeerd. Volgens haar hoort vallen gewoon bij het leren snowboarden.


Mamma voor het eerst op het snowboard op een echte piste.

We gingen terug naar het huis en hebben daar gezamenlijk gegeten. ’s Middags zijn pappa en René nog gaan skiën. Ik bleef samen met mamma rustig thuis en heb heerlijk gespeeld. Af en toe bleek ik best een beetje jaloers te zijn. Als mamma aandacht gaf aan Allek kwam ik steeds tussen beiden. Ik vertelde Allek dat ze MIJN MAMMA is en ging dan snel bij haar op schoot zitten. Allek krijgt genoeg aandacht van zijn mamma Katja en ik wil mijn mamma Vanessa liever niet delen.


Katja had heerlijke taart gehaald voor de thuisblijvers.

Mamma vond het niet zo leuk maar vond het ook wel weer schattig dat ik zo jaloers kan zijn. ’s Avonds had ik niet zo veel zin om te eten. Rob en Camielle hadden lekker gekookt dus daar lag het zeker niet aan. Ze hadden Szecuan saus met rijst en salade. Een beetje pittig maar dat ben ik van thuis wel gewend. Na het avondeten werd er nog wat rond gerend en gek gedaan voordat ik naar mijn bedje ging.


De koks Rob en Camielle aan het kokerellen.

Golmerjoch (dag 2)

Allek was vanmorgen als eerste wakker. Ik bleef nog even liggen en om 07:30 uur besloot ik ook maar op te staan. Lekker wassen en aankleden en daarna met z’n allen ontbijten. Als eerste reden we naar de plaats Schruns want een aantal mensen moesten nog ski- en of snowboardspullen ophalen bij Intersport. Nadat iedereen zijn materiaal had gekregen konden we op zoek naar de gondellift Golmerbahn II. We moesten via een kronkelende berbergweg naar boven rijden.

Met de gondel Golmerbahn II gingen we naar skigebied van Tschagguns – Vandans. Het gebied ligt bij de Golmerjoch en het hoogste punt is 2124 meter hoog. Iedereen begon aan zijn eerste afdaling terwijl pappa en mamma bij mij bleven. We gingen even kijken bij de kindergarten maar er was maar een kindje. De mevrouw was erg vriendelijk maar ik wilde er niet naar toe en riep meteen dat ik naar huis wilde. Gelukkig hoefde ik er niet naar toe en zijn we buiten gaan spelen. Ik deed spelletjes met een poortje en gleed op mijn billen van een sneeuwheuveltje met pappa. Mamma maakte snel een afdaling op haar ski’s naar het mittelstation bij Matschwiz (piste 1). Met pappa heb ik lekker gespeeld in de sneeuw en zijn we nog gaan kijken bij de piste-bully’s, wat een coole dingen zeg!
Nadat mamma terug was, ging pappa een paar afdalingen maken. Ik speelde ondertussen buiten op het terras van het restaurant Grüneck.

Toen pappa terug was van het snowboarden wilden we wat gaan eten. Het was erg druk in het restaurant en het duurde even voordat we een plekje vonden om te zitten. Pappa en Roy bestelden een pasta bolognese en ik kreeg frietjes met ketchup. Na het eten bleef ik samen met Roy en mamma in het restaurant en ging pappa weer snowboarden. Ik ben daar in slaap gevallen op een bank en sliep wel 2 1/1 uur lang. In de tussentijd was mamma ook gaan skiën en daar had ik helemaal niets van gemerkt. We gingen met de lift terug naar naar Tschagguns waar de auto stond.


Tijdens het uiteten mocht ik op de schoot van Anke zitten.

In de avond begon het helaas te regenen. We gingen uit eten in het centrum van Vandans bij Gasthof Stern aan de Dorfstrasse. Ze hadden een lekkere menukaart met typische Oostenrijkse gerechten. Er werd onder andere Zweibel rostbraten, grill teller, Kässpätzle en voor mij de Kapitan Hook schotel. Gelukkig had ik niet voor niets hard geroepen dat ik frietjes wilde want ze zaten erbij samen met lekkere vissticks. Ik heb heerlijk gesmikkeld van de frietjes en mij goed gedragen aan tafel.