Hypnotiserende sneeuw

Onze vertrektijd werd gisteravond laat nog aangepast door pappa vanwege de verwachte sneeuwval. Hierdoor moesten we vroeger op dan verwacht. Er werd heel veel sneeuw verwacht en we wilden op tijd vertrekken om de grote meute voor te zijn. De auto was voor een groot gedeelte al ingepakt dus in de ochtend hoefden alleen de laatste dingen er nog in. Het was nog donker toen we rond half acht vertrokken en het sneeuwde nog niet. Na ongeveer een uur rijden kwamen we bij de bekende Oostenrijkse weg over de Fernpas. De pas is een tweebaansweg en aan de andere kant stond al een aardige file.

Vreselijke omstandigheden op de Duitse Autobahn op de terugweg.

De bergpas is normaal goed te rijden en heeft maar een paar haarspeldbochten. Bij sneeuwval en veel verkeer is het bij de pas vaak aansluiten in de lange rij. Gelukkig konden wij blijven rijden en bleef de sneeuw nog even weg. Toen we net de grens met Duitsland over waren en op de snelweg zaten begon de sneeuw met bakken uit de lucht te vallen. Al snel werd het stapvoets rijden en lag er een dik pak sneeuw op de weg. Eenmaal aangekomen op de snelweg van Ulm naar Stuttgart liep het verkeer helemaal vast. Vrachtauto’s kwamen kleine heuvels niet op en begonnen te schuiven en blokkeerden zo de hele weg. Zelfs onze auto met automatische bijsturing had het, volgens pappa, moeilijk in de dikke laag sneeuw. Wij stonden vrij vooraan in de file die volgens de radio meer dan twintig kilometer was. Richting Oostenrijk stond er zelfs een file van 28 kilometer. Op de radio werden vrachtauto’s verplicht om een parkeerplaats op te zoeken en niet verder te rijden. Het slechte weer bleef aanhouden tot we bij Mannheim in de richting van Koblenz reden. Gelukkig stopte het een tijd met sneeuwen zodat we beter door konden rijden. Onderweg aten we bij de Burger King en de tijd in de auto kwamen we door met lezen, films kijken en spelen op de Nintendo. We waren rond de klok van 21:00 uur veilig en wel terug bij ons huisje in Maastricht.

Skirace op de Hochzeiger

Eindelijk sneeuwde het! Net op de laatste dag kregen we toch nog wat verse sneeuw en dat was hard nodig. Ik liet mij niet beïnvloeden door de sneeuw en vond het skiën zo wel leuk met al die hobbeltjes. Na een week op skiles te hebben gezeten, werd de les vandaag afgesloten met de skiwedstrijd. Mamma was ook naar boven gekomen en nog net op tijd om mijn race te zien. Mijn oefenrun was super goed gegaan en ik had mooie bochten gemaakt om de vlaggetjes heen. Mijn wedstrijd ging iets minder soepel maar ik kwam met één kleine uitglijder goed beneden bij mascotte Pitzi.


Mijn eerste skirace.

Mamma had mij natuurlijk een aantal dagen niet zien skiën en was helemaal onder de indruk. Pappa en zij waren trots op mij en ik was super trots op mezelf! Na afloop kregen we van Pitzi allemaal een mooie medaille. De wedstrijd van Keyro was op een ander tijdstip begonnen en pappa had deze helaas niet gezien. Toen Keyro aan kwam skiën met zijn skiklas, zag ik een mooie zilveren medaille om zijn nek hangen. Hij had met zijn ski race en snelle tijd de tweede plaats weten te bemachtigen. Wat goed van Keyro zeg! Bij de lunch zat Keyro helemaal hotel de botel aan tafel van verliefdheid.


De medaille-uitreiking door Pitzi.


En hier is hij dan: mijn allereerste medaille!!!

Hij zat met rode wangen en glimlach op zijn gezicht te kijken naar zijn vriendinnetje Kaatje die aan een tafel aan de andere kant van de onze zat. Hij had het alleen maar over haar, wat ze deed, wat ze zei etc. Volgens hem heeft hij vlinders in zijn buik en is hij verliefd. Kom op zeg Keyro! Pappa en mamma deden er nog een schepje bovenop door hem af en toe te plagen.


Keyro had de zilveren medaille gewonnen (hier samen mijn skileraar Koen).
Natuurlijk vond hij dat niet zo leuk. In de middag speelde ik buiten in de sneeuw die maar bleef vallen. Af en toe ging ik met mamma in het restaurant naar binnen om iets te drinken. Zij krijgt door het gips om haar arm geen trui en jas aan en dat is natuurlijk erg koud. In de avond maakten we de restjes eten op en werden de spullen weer ingepakt. We namen alvast afscheid van onze vriendelijke gastheer en gastvrouw voor ons super verblijf in Jerzens.


Keyro’s vriendinnetje Kaatje werd eerste.

Vlinders in mijn buik


Dansen met Pitzi. (stiekem Koen, de skileraar van Keyro)

De ochtend verliep wat hectisch omdat mamma natuurlijk bijna niets kan doen en pappa haar ook bij een paar dingen moest helpen. Gelukkig waren wij alle twee op tijd klaar om naar onze skiles te gaan. Met kriebels in mijn buik ging ik naar de les want ik ben geloof ik een beetje verliefd op een meisje uit mijn skiklas. Kaatje is grappig, mooi en ik probeer altijd naast haar in de lift te zitten. Samen kletsen we wat af en hebben we veel plezier. Na de ochtendles gingen we naar beneden naar het dalstation waar mamma op ons wachtte. We hadden bij een van de restaurants een heerlijke lunch. Er werden echte Oostenrijkse gerechten geserveerd maar ook hamburgers.

Pappa en mamma gingen voor de “pfannen” en Ronac en ik voor de hamburgers. In de middag ging ik weer lessen en Ronac ging met mamma terug naar huis. Pappa volgde mij tijdens de les nog een tijdje maar ging er ook zelf nog even vandoor. Om half vier haalde hij mij weer op en gingen we gezamenlijk met de bus naar huis. Vandaag ging de kaasfondue wel door en was het smikkelen en smullen geblazen. Heerlijk al die verse groeten en stokbrood omhuld met een laagje kaassaus.


Lekker aan de kaasfondue.

Brokkenpiloot

De dag verliep helaas een beetje anders dan verwacht. Mamma bracht mij naar mij skiles en ging daarna samen met pappa de piste op om te snowboarden. Toen ik klaar was met mijn skiles stond daar niet mamma maar alleen pappa om mij op te halen. Mamma was gevallen met haar snowboard toen ze uit de lift kwam. Ze was raar op haar arm terecht gekomen en moest naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken. We moesten het dus eventjes met z’n drietjes doen. We aten ’s middags lekker pasta bolognese in het restaurant en kregen een Pitzi knuffeltje.


Ik deed weer goed mijn best op les.

In de loop van de middag werd duidelijk dat er een breuk zat in haar ellepijp, een botje in de onderarm. Omdat de breuk direct bij het ellebooggewricht lag, moest het ook geopereerd worden. We wisten  niet precies of en hoe laat mamma terug naar het appartement kon komen. We besloten dus maar gewoon te blijven, Keyro ging nog naar de les en ik bleef met pappa aprés skiëen. Na afloop hebben we zelfs nog even ge-apres skied, wel niet zo leuk zonder mamma maar met een echte cola toch wel sjiek hoor.

Lekker lunchen op de Hochzeiger.

’s Avonds hebben we vol spanning zitten wachten op een telefoontje van mamma, aangezien haar mobiel leeg was konden we haar zelf niet bellen. Mijnheer en mevrouw Schopf kwamen nog wat lekkers brengen omdat het kerstavond was, ze vonden het heel erg dat mamma haar arm gebroken had.

Gelukkig bleek na een tweede controle in het staatsziekenhuis van Imst dat het ook eerst in het gips kon en mamma in Nederland geopereerd kon worden.  Mamma werd om 19:00 uur door een taxi thuis gebracht. Door alle rare ontwikkelingen en spanningen moest ik gewoon huilen toen ik haar zag en ik rende naar haar toe om te knuffelen. Samen met Keyro had ik een mooie tekening voor haar gemaakt en daar was ze heel blij mee. Onze kerstavond met de geplande kaasfondue viel een beetje in het water. We maakten er toch een gezellige avond van al werd het een diner van soep met broodjes.

Toch nog even aan de après-ski.

Pitztaler gletsjer

We stonden vandaag op tijd op om naar de Pitztaler gletsjer te gaan. We reden zelf met de auto en lieten al snel Jerzens achter ons. De gletsjer ligt aan het einde van het Pitztal. We reden er een half uur over en parkeerden onze auto op de grote parkeerplaats. We kochten een dagpas en moesten wachten op het treintje van de gletscherexpress. Het was flink proppen in de trein en binnen 10 minuten stapten we uit op 2840 meter hoogte.

Hier maakte ik met pappa een afdaling terwijl mamma en Ronac met de Wildspitzbahn naar het hoogste punt (3440 meter) van Oostenrijk gingen. Wij voegden ons later bij hun in het gletscherrestaurant. Ik moest bijkomen want ik had het flink koud gekregen van het skiën en voelde mijn tenen niet eens meer. De afgelopen dagen was ik zo ie zo al niet helemaal fit door een verkoudheid, vervelende hoest en huidallergie.


Van de hoogte bleek ik ook wat last te hebben want ik kreeg moeilijk adem. In traag tempo klom ik naar boven naar het uitzichtplateau. Hiervandaan hadden we zicht op onder andere de hoogste berg van Tirol, de Wildspitze (3774 meter). Met pappa skiede ik terug naar het midden station en daar aten we lekker een broodje in de zon.

Het was goed toeven daar. Ik maakte nog een paar afdalingen maar was helemaal kapot en vermoeid. Rond 15:00 uur sloten we aan in de lange rij voor het treintje terug naar beneden. In de avond hadden we een lekker Indisch diner.

Op de Hochzeiger

Na onze ochtendrituelen was het tijd om te vertrekken naar de skipiste. Helemaal fit voelde ik mij niet. Ik heb al sinds vorige week last van een vervelende hoest en blijk ook nog ergens allergisch voor te zijn. Mijn gezicht is opgezwollen en mijn hele lijf kriebeld. Gelukkig heeft mamma allergie pilletjes meegenomen en deze werken redelijk.

Met mijn skiklas op de Hochzeiger.

Met de Hochzeigerbahn gingen we weer naar boven. Ronac had meneer Beer meegenomen. Om 10:00 uur ging mijn skiklasje van start. Mijn skileraar, de Nederlandse Koen, ging verder met het leren van parallel skiën. Het is belangrijk om de druk te vergroten en zo de ski’s makkelijker te laten draaien. Met verschillende liften gingen we naar de top van de Hochzeiger, gelegen op 2450 meter. Het Hochzeigergebied is een leuk skigebied en je ziet hier veel families. De meeste pistes zijn blauw en rood en dus voor ons als skiklas makkelijk te doen.

Voor pappa was er ook de zwarte Benni Raich afdaling. Deze piste is vernoemd naar deze voormalig skikampioen die afkomstig is uit het Pitztal. Mamma waagde zich vandaag op het snowboard en het ging haar redelijk goed af, vertelde pappa mij. Tussen de middag aten we bij het Zeigerrestaurant iets kleins (een tomatensoep) want we hadden ook broodjes meegenomen. In de middag gingen mamma en Ronac hun eigen gang en pappa volgde mij met mijn skiklasje met de GoPro om ons te filmen. Na afloop werd er bij een van de cafétjes onderaan de Hochzeigerlift een beetje aan après-ski gedaan. Erg druk was het niet maar een glaasje fris ging er na alle inspanningen van vandaag wel in.

Op de lange latten

Het werd een spannende dag voor mij want ik ging naar mijn eerste les om te leren skiën. We stonden eerder op uit bed om op tijd klaar te zijn en niet te laat te komen. De bus stopte direct bij het appartement en zo legden we de laatste 500 meter naar boven af. Omdat de sneeuwgrens boven de 1500 meter lag op dit moment werden alle skilessen op de berg gegeven in plaats van bij het Talstation. Met de 8-persoons Hochzeigerbahn gingen we naar het Mittelstation op 1450 meter. Normaal telt het skigebied ongeveer 54 kilometer aan skipiste maar het gedeelte van de Sechszeiger is gesloten in verband met de weinige sneeuwval.


Voor het eerst op de (nog niet zo heel) lange latten.

Voor mij maakt het niet zoveel uit als ik maar kan leren skiën. Mijn les was bij de oefenweide van de plaatselijke skischool. De mascotte is de berggeit Pitzi en hij schijnt zich zo af en toe te laten zien. Ik maakte kennis met mijn skileraressen in de bambinigroep. Om 10:00 uur werd er gestart met de les. Eerst moesten we een beetje warm worden door met een hoepel te rollen en proberen te pakken. Vervolgens kregen we onze ski’s aan en konden we op de bewegende band gaan staan. De band bracht ons naar “boven” en daar gingen we van start met het leren van de “flug” of ook wel de pizzapunt genoemd. Hiervoor moesten we proberen om de ski’s in een V-vorm te zetten en te remmen door druk uit te oefenen op de ski’s. Ik vond het allemaal maar lastig en liet me liever recht naar beneden glijden maar dat was natuurlijk niet de bedoeling.


Af en toe begreep ik mijn Oostenrijkse skijuffen niet omdat ze alleen maar Duits spraken. Op zich vond ik het wel heel leuk om te doen maar na twee uur les was ik best uitgeput. Bij deze skischool kun je pas vanaf 5 jaar ook de middag lessen volgen en daarom had ik de middag vrij. Keyro kwam na zijn skiles samen met pappa en mamma naar mij toe en gezamenlijk gingen we naar het centraal gelegen Zeigerrestaurant. We gingen buiten op het terras in de zon zitten, heerlijk. Af en toe werden we even nat door het rond stuivende sneeuw van het sneeuwkanon. In de middag oefende ik wat met mamma bij de oefenweide terwijl Keyro wel de berg af zoefde met zijn skiklas. Later op de middag gingen we met de bus terug naar huis en kon ik nog lekker wat spelen in ons appartement. ’s Avonds aten we spaghetti met tomatensaus. We speelden wat spelletjes en keken televisie. Ik was toch wel moe van de hele dag actief buiten bezig zijn en verlangde om 20:00 uur echt naar mijn bedje.


De ski broers in de sneeuw.

 

Jerzens in het Pitztal

Groene heuvels bij binnenkomst in Oostenrijk…

We gingen dit jaar op wintersportvakantie in het Pitztal. In de vroege ochtend vertrokken wij vanuit Maastricht voor een autorit van circa 730 kilometer. Op zich reden we goed door al had pappa wel het idee dat het onderweg drukker was dan voorgaande jaren. We stopten een paar keer voor een tankbeurt of plaspauze. Bij de grens tussen Duitsland en Oostenrijk stond een flinke file. Bij de tunnel wordt vaak alleen gedoseerd verkeer doorgelaten maar nu ging er in beide richtingen niets door de tunnel. Gelukkig begon het na een half uur wachten toch weer wat te rijden. Weer onderweg gaf ons navigatiesysteem een omleiding aan vanwege file over de Fernpass.


Route over de Hahntennjochpas.

We volgden de navigatie en deze bracht ons over de Hahntennjoch. Het bleek een smalle bergpas te zijn die normaal in november al wordt afgesloten maar door de weinige sneeuwval deze winter nog open was. De Hahntennjoch ligt tussen de Lechtaler Alpen en Tirol en het hoogste punt ligt op 1894 meter. De bergweg werd in 1969 gerealiseerd en is 29 kilometer lang. De weg kent vele bochten en er waren stijgingen bij tot 15%. Het was een prachtige route en boven de 1500 meter lag zelfs wat sneeuw. Uiteindelijk arriveerden we rond de klok van 15:00 uur  in het dorp Jerzens. Het dorp ligt aan het begin van het Pitztal in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. Wij hadden bij Renate Schopf een appartement geboekt. We moesten door het dorp en vervolgens bergopwaarts. Renate en Bruno bleken een ouder echtpaar te zijn en ze waren gastvrij en zeer vriendelijk.


Het knusse appartementje bij de familie Schopf.

Het ruime appartement had drie kamers waarvan twee slaapkamers en één woonkamer met keuken. Vanaf het balkon hadden we zicht op het dorp Jerzens dat onder ons op circa 1100 meter lag. We relaxten even en dronken een kop koffie of thee. Tegen de avond reden we met de auto naar het dalstation van de Hochzeiger om skilessen te regelen en skimateriaal te huren. We reden direct daarna naar het dorp om te eten bij restaurant Zum Lammwirt. Het bestaat al sinds 1786 en is sinds jaar en dag een bekende naam in het dorp. Het eten was heerlijk en het was even genieten en bijkomen van onze lange autorit. We gingen niet te laat naar bed want morgen wacht onze eerste dag skiën