Oppe Vriethof en de Mérret

Gisteren hadden wij geen zin om naar de stad te gaan maar vandaag kriebelde het toch wel weer een beetje. Het zonnetje scheen er vrolijk op los dus vertrokken wij om 13:30 uur al met zijn vieren naar het centrum. Op het Vrijthof  zochten we een plaatsje in de zon bij café Brittanique. Tristan, Sanne, Wouter, Inoka en Kyomi waren deze dag ook van de partij.

We speelden een tijdje binnen maar af en toe werden we moe van het geduw en getrek van bepaalde kinderen. Na een paar uur liepen we verder naar café Jour de Fete op de markt. Hier hadden we opnieuw de ruimte om rond te rennen rond het beeld van Minckeleers. Langzaam werd het donker en gaven de lichtjes een nieuwe dimensie aan de stad. Samen met de familie Lemmens gingen we eten bij Turks restaurant Cappadokia. Na het avondeten liepen we naar het Onze Lieve Vrouweplein. Wat een drukte was het hier.

Voor het eerst waren we nog zo laat in de stad. De vrienden van pappa en mamma stonden binnen bij café de Lanteern en wij werden in het midden gezet zodat we niet omver gelopen zouden worden. Ik knipperde met mijn blauwe ogen naar Tina en kreeg van haar de hartenrammelaar en van Melanie wist ik het lichtgevende hartje te versieren. Wat een lieverds zijn het toch. Bianca leerde ons allebei bier drinken, niet echt verantwoord, maar met carnaval mocht dit voor één keer. Keyro sjoenkelde zelfs met mamma. We werden helaas moe en mamma ging met ons naar huis. Volgend jaar willen wij allebei misschien wel gaan kijken naar het afhalen van het Mooswief om 00:00 uur op he Vrijthof.

24ste kier!

De afgelopen weken hebben mamma en Bianca weer hard gewerkt om hun “recycle” pekske om te toveren in iets prachtigs. Vandaag was het klaar en konden ze het showen en schitteren tijdens de vierentwintigste Kroegentocht. Wij hadden een pakje besteld al deed Ronac het niet aan omdat het wat aan de grote kant bleek te zijn. Ik ging als gespierde Blue Spartan uit de sience fiction game Halo. In het actiespel neem je als Blue Spartan deel aan verschillende missies

Ronac trok weer zijn Kylo Ren (Star Wars) tenue aan en pappa trok iets uit de oude doos zoals veel Mestreechteneren doen. Hij veranderde in de Bananenman. De tocht der tochten startte deze keer op een andere plaats dan de afgelopen jaren. Bij Gaby’s Bar (voorheen de Joie de Vivre) druppelden alle deelnemers langzaamaan binnen. We gingen daarna richting het Amorsplein. Mamma en Bianca werden continu op de foto gezet door voorbijgangers en dat gaf natuurlijk wel aan hoe mooi mensen hun creatie vonden.

Voor mij was het dit jaar extra leuk want Tristan (een voetbalvriendje) liep de tocht ook mee met zijn vader Tim. Tristan bleek een danstechniek te beheersen die je moeilijk na kon doen. Lieke en Linou de tweeling van Melanie waren er ook bij met hun stokken die ze een paar weken samen met mamma en Melanie bij ons thuis hadden gemaakt.

Linou trok naar Ronac toe en Lieke hing om Tristan en mij heen. Pas 7 jaar oud en nu al bezig met oudere jongens versieren haha. Er werd door de pappa’s en mamma’s wat afgekletst en wij vermaakten ons ook heel erg goed. Het was boven verwachting droog en veel minder koud dan vooraf was voorspeld dus wat wilden we nog meer. Van alle kanten werden ons snoepjes, koekjes, kaasblokjes, worst en drankjes toegestopt.

De pauze was rond de klok van drie uur en natuurlijk wilde ik mijn durum kebab hebben. Ronac ging met Katrin de andere mamma van Lieke en Linou mee naar de frituur en ik ging met mamma, Tim en Tristan eten bij Cappadokia. Pappa waren we kwijt geraakt maar zouden we later met de route wel weer vinden. Na het eten hadden wij nog drie cafés te bezoeken en toen kwamen oma Evelien en Edie ons ophalen. De meeste kinderen werden rond deze tijd opgehaald door opa’s en oma’s en gingen naar huis. Natuurlijk gingen pappa en mamma nog door met al hun vrienden voor een gezellig avondje in Us sjoen Mestreech. Uiteindelijk zouden dit jaar veel mensen de zware tocht weten te volbrengen.

Carnaval in het Omnium

De eerste feestmiddag in de reeks op weg naar Vastelaovend begon met Trajekt in het Omnium. Ik trok mijn Kylo Ren pakje, figuur uit de Star Wars films, aan. De middag bleek een jongens onderonsje te worden. Er kwam geen enkel meisje opdagen. Monique was de DJ en verzorgde de carnavalsmuziek, Viking mamma en Baby Nancy verzorgden ons van spijs en drank.

Gedanst werd er bijna niet want dat is echt iets voor meisjes. We speelden tafelvoetbal en deden mee aan het Limbodansen. We amuseerden ons heel erg goed. Leuk zo’n mannenclub!

Veer blieve euveral plakke!

Carnaval staat voor de deur! De beroemde tocht der tochten werd vandaag weer gelopen. Mamma heeft gisteren nog haar handen vol gehad om ons pakje op tijd klaar te krijgen. Gelukkig is het gelukt en stonden we om 11:30 uur allemaal aangekleed klaar om te vertrekken naar de stad. Opa Leo en oma Margriet waren gekomen voor mijn verjaardag en waren ook in Maastricht. Ze zouden in de middag ook even de stad in komen.

Op de foto met het Comité

Opa Leo bracht ons naar de stad en wij waren de eersten die arriveerden bij kaffee Naovenant in de Helmstraat.  Het was de eerste keer dat we hier startten. We hadden dit jaar ook een aantal nieuwe deelnemers. Corné, Miranda en Quincy van Zuijlen, Hesso, Suus, Lieke en Linou (kids van Melanie) en Nancy, Ryan en Liam Dassen wilden de sfeer van de tocht ook een eens beleven. Alain was er niet bij want hij had vrijdagavond in beschonken toestand zijn enkelbanden gescheurd. Hij was niet de enige want hetzelfde overkwam ook Bianca tijdens de carnavalsviering op haar werk in Bonn.

Voor haar had mamma een rolstoel geregeld en zij zou vandaag toch meegaan. Wat een mens! Een carnavalsgek in hart en nieren. Vanwege de drukte op het Vrijthof kwam zij er met de rolstoel niet door en duurde het lang voordat we bij haar waren. Ik vond het echt een beetje sneu voor haar en probeerde extra lief voor haar te zijn. Ik knuffelde haar en probeerde haar rolstoel voort te duwen. Aan haar rolstoel hingen, passend in het thema, zakken met suikerspin en popcorn, lekker!

We kwamen ook tante Lucia tegen onderweg.

Het is wel super dat Bianca zoveel lieve vrienden heeft die haar deze dag willen voortduwen en op deze manier zorgen dat ze erbij kan zijn. Werkelijk iedereen amuseerde zich van groot tot klein. Het zonnige weer en de aangename temperatuur waren heerlijk. Wij kwamen opa Leo en oma Margriet gelukkig tegen bij kaffee het Forum want telefonisch en via WhatsApp waren ze niet bereikbaar?

Het zonnetje ging langzaam onder en het werd ook wat kouder. Bijna alle kinderen werden rond deze tijd opgehaald door opa’s en oma’s om naar huis te gaan. Wij gingen met opa en oma mee en verdwaalden nog op de terugweg naar de auto.

Pappa en mamma gingen door met de tocht. Er werd door hun veel gedronken, gezongen en wat af gelachen. De belevenis van mamma met Melanie in de Burger King zullen we maar niet vertellen, hihi. Het waren weer dezelfde diehards als ieder jaar die de kroegentocht uit wisten te lopen. Zelfs Bianca hield het vol tot het einde en was haar rolstoelduwers erg dankbaar!