Op de lange latten

Het werd een spannende dag voor mij want ik ging naar mijn eerste les om te leren skiën. We stonden eerder op uit bed om op tijd klaar te zijn en niet te laat te komen. De bus stopte direct bij het appartement en zo legden we de laatste 500 meter naar boven af. Omdat de sneeuwgrens boven de 1500 meter lag op dit moment werden alle skilessen op de berg gegeven in plaats van bij het Talstation. Met de 8-persoons Hochzeigerbahn gingen we naar het Mittelstation op 1450 meter. Normaal telt het skigebied ongeveer 54 kilometer aan skipiste maar het gedeelte van de Sechszeiger is gesloten in verband met de weinige sneeuwval.


Voor het eerst op de (nog niet zo heel) lange latten.

Voor mij maakt het niet zoveel uit als ik maar kan leren skiën. Mijn les was bij de oefenweide van de plaatselijke skischool. De mascotte is de berggeit Pitzi en hij schijnt zich zo af en toe te laten zien. Ik maakte kennis met mijn skileraressen in de bambinigroep. Om 10:00 uur werd er gestart met de les. Eerst moesten we een beetje warm worden door met een hoepel te rollen en proberen te pakken. Vervolgens kregen we onze ski’s aan en konden we op de bewegende band gaan staan. De band bracht ons naar “boven” en daar gingen we van start met het leren van de “flug” of ook wel de pizzapunt genoemd. Hiervoor moesten we proberen om de ski’s in een V-vorm te zetten en te remmen door druk uit te oefenen op de ski’s. Ik vond het allemaal maar lastig en liet me liever recht naar beneden glijden maar dat was natuurlijk niet de bedoeling.


Af en toe begreep ik mijn Oostenrijkse skijuffen niet omdat ze alleen maar Duits spraken. Op zich vond ik het wel heel leuk om te doen maar na twee uur les was ik best uitgeput. Bij deze skischool kun je pas vanaf 5 jaar ook de middag lessen volgen en daarom had ik de middag vrij. Keyro kwam na zijn skiles samen met pappa en mamma naar mij toe en gezamenlijk gingen we naar het centraal gelegen Zeigerrestaurant. We gingen buiten op het terras in de zon zitten, heerlijk. Af en toe werden we even nat door het rond stuivende sneeuw van het sneeuwkanon. In de middag oefende ik wat met mamma bij de oefenweide terwijl Keyro wel de berg af zoefde met zijn skiklas. Later op de middag gingen we met de bus terug naar huis en kon ik nog lekker wat spelen in ons appartement. ’s Avonds aten we spaghetti met tomatensaus. We speelden wat spelletjes en keken televisie. Ik was toch wel moe van de hele dag actief buiten bezig zijn en verlangde om 20:00 uur echt naar mijn bedje.


De ski broers in de sneeuw.

 

Maastricht – Amsterdam – Singapore (dag 1)

Om 5.00 uur ’s ochtends opgestaan, aangekleed en de rugzakken in de auto gegooid, naar Geleen gereden en Eddie opgehaald. Rond 6.00 uur reden we naar Amsterdam waar om 11.50 uur ons vliegtuig zou vertrekken naar Singapore. Na een paar kleine files kwamen we rond 9.00 uur aan op Schiphol. We namen afscheid van Ed, die nu achter het stuur plaats nam en ons autootje weer terug naar Maastricht of Geleen. Het inchecken verliep voorspoedig, we hadden e-tickets, wat wil zeggen dat we alleen een uitgeprint blaadje bij ons hadden waar onze namen en vluchtnummers opstonden. Onze rugzakken werden gewogen en samen wogen ze 23 kg! Niet veel als je per persoon 20 kg mee mag nemen. Na het inchecken van de spullen zijn we door de controle gegaan, waar ik natuurlijk weer niet door de metaaldetector kwam (schoenen waarschijnlijk). Vervolgens de verplichte uurtjes vervelen op schiphol, bah. We liepen wat rond, kochten geen slof sigaretten en gingen nog wat eten en drinken bij Mc Donalds. Omstreeks 11.00 uur kreeg ik een sms-je van Schiphol dat we konden beginnen met boarden. Al met al ging het allemaal nog vrij snel. We hadden twee plaatsen bij het raam gekregen, zoals gewoonlijk net boven de vleugel. Meteen viel het ons al op hoe goed de service is van Singapore airlines. Er werden voldoende drankjes gebracht en het eten was (volgens vliegtuigbegrippen) goed. Ipv zo’n klein tv-scherm waar je met veel mensen op moet kijken, kreeg iedereen hier een eigen schermpje (in de stoel van degene die voor je zit). Omdat iedereen zijn eigen schermpje heeft, kun je je eigen film uitkiezen. Er zaten zo’n 60 films in het bestand, mooi! Ik keek de films Secret Window (redelijk), The Passion of the Christ (matig), Vanessa keek Troy (ging wel) en Harry Potter 3 (leuk). Ook zaten er computerspelletjes op. Ik hoefde me dus niet te vervelen en de vlucht had nog wel wat langer mogen duren.

Wintersport Grossarl (dag 1)

Onze wintersportvakantie naar Grossarl stond alweer voor de deur. Echt tijd voor een goede voorbereiding was er niet. Vanessa was al ’s middags vertrokken met de Ford naar Breda voor de bruiloft van Paulien. Aangezien het feest pas ’s avonds was konden we niet inpakken en moesten we wachten tot ze terug was.
Ook was Evelientje vandaag jarig en wel 65 jaar geworden! Dat moest natuurlijk ook nog gevierd worden. Samen met lucia, Ton en de kids haalden we ’s avonds Chinees (de Surinamer bezorgde niet). Ze vertrokken rond 19:00uur en gelukkig hield jarige oma nog mee met afwassen en Ronac op bed te leggen. Samen met oma dronken we nog een borreltje op haar verjaardag waarna ik rond 9:30uur in bed ging liggen. Zonder veel succes want echt slapen zo vroeg lukte natuurlijk niet. Vanessa appte rond 12 uur dat ze ging vertrokken vanuit Breda. Toen ze rond 1:30uur thuis kwam lag ik nog steeds wakker. We sliepen toch nog een paar uur voordat we om 4:00uur weer opstonden.


In de auto onderweg naar de sneeuw.

Alle spullen had ik al beneden gezet dus het was alleen maar inladen, de kids werden aangekleed en in de auto gezet met een dekentje, hopelijk slapen ze nog verder als we gaan rijden. De auto zat goed vol maar alles paste prima. Zonder skibox zou het wel heel moeilijk geworden zijn. Aangezien Vanessa bijna helemaal niet geslapen had zou ik de hele rit rijden. We pinden nog een paar eurootjes en vertrokken om 5:00uur naar de bergen. Het was de week voor kerst, ook wel zwarte zaterdag genoemd, dus we waren op het ergste voorbereid. Het weer zou onderweg ook niet al te best zijn maar vooruit, we zien het wel.

De kids vielen na een half uurtje weer in slaap en sliepen de eerste paar 100km. Keyro werd het eerst wakker en speelde met zijn nintendo. Ronac sliep nog lekker door. We maakten onze eerste stop pas na ruim 400km en tankten even bij een Aral tankstation. Ronac werd ook wakker en keek een filmpje, de kids gedroegen zich voorbeeldig. Wel reden we meteen in de eerste (kleine) file. Net na het tankstation was een ongeluk gebeurd, door de brokstukken reden we gelukkig snel weer verder. Ondanks dat het vrij druk was reed het toch nog redelijk door. Tot we in de buurt van Ulm kwamen. Ons navigatiesysteem sprong op hol en gaf aan dat we beter binnendoor konden gaan rijden, na wat getwijfel deden we dit maar en maar goed ook. Vanuit de verte zagen we snelweg helemaal geblokeerd staan. Dankzij deze positieve ervaring volgden we onze navigatie ook maar door het centrum van München. Daarna was er geen ontkomen meer aan en stonden we toch vast op de A8 richting Salzburg. Na langzaam rijden (ca 2km pu) reden we een druk Oostenrijk binnen. Hierna reden we redelijk relaxed door naar Grossarl waar we ons appartment rond 15h arriveerden. De rit duurde in totaal zo’n 11 uur, echt klagen doen we niet.

Het was redelijk goed weer en gelukkig lag er nog voldoende sneeuw! Bij het appartement aangekomen hing er een briefje op de deur, Frau Gschwandlt was er niet maar de deur van het huis was open, dat zou in Nederland niet meer kunnen. Toen we binnen wilden stappen kwam er toch nog iemand aan en vertelde ons waar we alles konden vinden. We kregen een sleutel van de garage waar we onze ski’s en schoenen konden stallen.

Het appartmentje was knus en gezellig en van alle gemakken voorzien. Voor het eerst lag er een heuse badmat, Vanessa had er maar een meegenomen vanwege de glibberige vloeren de laatste jaren, maar helaas dus niet nodig. De kids vonden het meteen geweldig en speelden lekker in de sneeuw op het terrasje. We installeerden alles een beetje en besloten even naar het dorp te lopen voor wat boodschapjes. Ook wilden we meteen de les en ski’s voor Keyro geregeld hebben, als we dat morgen moeten doen is het waarschijnlijk een stuk drukker.

Via een slingerweggetje liepen we naar beneden, een flinke daling/klim, hopelijk komen we hier met de auto zonder kettingen vanaf mocht het nog gaan sneeuwen. Het was zo’n halve km lopen naar de sportzaak en ook de gondel lag hier meteen naast. Mocht Keyro wat beter kunnen skieen dan hoeven we niet zover te lopen maar kunnen we halverwege de piste op en van daaruit verder skieen naar de gondel.


Meteen na aankomst spelen in de sneeuw.

De les was snel geregeld, Keyro gaat 5 dagen op de les, de laatste dag gaan we lekker zelf met hem naar boven mocht dat dan kunnen. Ook huurden we meteen ski’s en een helm. Helemaal klaar om te beginnen, ik ben benieuwd. Echt zenuwachtig leek hij nog niet maar of hij nog steeds een beetje kan skieen?

We liepen verder naar het supermarktje en haalden de eerste boodschapjes, wat drank, broodjes etc. Op de terugweg besloten we ergens wat te gaan eten omdat het te laat was om nog te koken. We vonden een restaurant bij een hotel Auberg waar nog veel plek was, het lijkt hier totaal nog niet druk. Aan een ronde ingesloten tafel namen we plaats en gelukkig was het niet druk. Keyro bestelde een “Sponge Bob pizza” kindermenu en Ronac Bugs Bunny menu (frietjes met grillwurstl). Ik had een heerlijke Jäegerschniztel en Vanessa Zanderfilet met spinazie en rosti. Het smaakte heerlijk, we rekenden 50 euro af en liepen via de steile weg omhoog terug naar ons appartement. We lagen allemaal snel op bed, ik bij Keyro en Vanessa samen met Ronac. We vielen vroeg en slaap en sliepen door tot de volgende ochtend.

Van Chengdu naar Dalí (dag 10)

Op tijd op vandaag om Chengdu weer te verlaten en op weg te gaan naar Dalí. Dalí ligt alweer wat Zuidelijker in China en staat ook bekend als toeristisch hoogtepunt. We wilden eigenlijk naar Lijiang maar vanwege de drukte was hier geen vliegticket meer verkrijgbaar. Met de bus vanuit Kunming zou ons circa 9 uur gaan kosten en dat wilden we de kinderen niet aandoen.

Het plan was daarom vroeg te vliegen naar Kunming en dan meteen een bus te pakken naar Dalí. De vlucht stond gepland voor 7:30uur. Aangezien we graag anderhalf uur vantevoren aan wilden komen op het vliegveld van Chengdu regelden we vooraf een taxi via het guesthouse. Deze pikte ons om 6:00uur uur op (midden in de nacht volgens Keyro).


De volgende vlucht van Chengdu naar Kunming.

Het was uiteraard nog niet druk rond deze tijd. De taxichauffeur bracht ons binnendoor, waarschijnlijk om de tol te vermijden, naar de vertrekhal van het vliegveld waar we mooi op tijd aankwamen. Het inchecken verliep vlotjes en we konden op tijd gaan boarden. Niets verkeerds te zeggen over vliegen binnen China tot nu toe.

De vlucht verliep ook voorspoedig en voordat we het wisten stonden we met onze rugzakken buiten het vliegveld van Kunming.
Probleempje was dat we niet precies wisten waar de bussen naar Dalí zouden vertrekken. De Lonely planet gaf aan dat vertrekplaatsen van de bussen gewijzigd waren naar het Eastern Station. Op internet lazen we weer andere verhalen dus vroegen we het maar eventjes aan de informatiebalie.

De vriendelijke vrouw achter de balie leek te begrijpen waar we heen wilden en schreef het adres op een briefje in het Chinees. Dit zouden we vervolgens aan de taxichauffeur kunnen geven. De eerste taxi leek te begrijpen wat er op het briefje stond en bracht ons naar een busstation waarvan we nu nog altijd niet zeker weten welke het was.


Busstation in Kunming.

Probleem twee was dat alle informatie hier alleen in het Chinees vermeld was, en het busstation was redelijk groot. Willekeurig een kaartje kopen leek me niet zo’n goed plan dus gingen we eerst op zoek naar een Engelssprekend iemand. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Er was een informatie medewerkster aanwezig die ons duidelijk kon maken aan welke balie we kaartjes konden kopen maar we hadden meer vragen zoals, waar vertrekken de bussen? Hoe geven we aan hoe laat we willen vertrekken? Moeten we betalen voor Ronac? Kan Keyro een eigen zitplaats hebben?

Na nogmaals vragen werd ik meegenomen naar een andere balie waar op dat moment de enige beetje Engelssprekende Chinees geronseld werd om mij te helpen. Met wat handen en voeten werk lukte het me om haar op papier te zetten wat we wilde, zodat ik dit alleen nog maar aan de balie af hoefde te geven.


In de bus van Kunming naar Dalí.

De rijen waren lang maar liepen vlot door. Al snel had ik een aantal tickets in handen voor een bus naar een bestemming, vertrektijd 11:00uur, lekker op tijd dus. Onze rugzakken moesten nog even door de X-ray en 15 minuutjes later zaten we in een busje richting Dalí. De rit zou tussen de 4-5 uur duren, onderweg maakten we nog een redelijk lange stop om iets te eten waardoor het eerder 5 uur werd als 4 uur.

Aangekomen in Dalí viel het ons op het eerste gezicht een beetje tegen. We verwachten een “kleinere” stad, maar kleiner in China blijkt nog steeds heel groot. Het busstation van Dalí ligt ook uit het oude gedeelte en is niet erg fraai.
We hadden meteen al moeite om een taxi met meter te regelen, een teken dat het toeristisch gehalte hier erg hoog lag. De eerste paar taxi’s direct naast het busstation wilden meer geld hebben en weigerden ons voor minder mee te nemen. We liepen dus 50 meter verder waarna het ineens wel mogelijk was een taxi te krijgen met meter. De taxichauffeur belde zelfs met zijn mobiele telefoon naar het hotel om er achter te komen waar het precies was.

Het bleek nog een flink stuk rijden te zijn naar het oude gedeelte van Dalí. We hadden onze overnachting nog op de valreep kunnen regelen bij Jim’s Tibetan Guesthouse/hotel. We wilden eigenlijk de driepersoonskamer maar deze zat al vol. Alleen de vierpersoonskamer was nog vrij dus boekten we deze maar maar ca. 50Y meer.

De taxichauffeur had nogal wat moeite om het hotel te vinden dat net iets buiten het oude centrum lag. Eenmaal aangekomen stapte de eigenaar Jim al naar buiten om ons te verwelkomen en te helpen met de rugzakken. Een aardige vent die ook nog wat woordjes Nederlands spreekt. Wat blijkt, hij heeft een Nederlandse vrouw waardoor het hotel een paar Hollandse tintjes gekregen heeft.

Het hotel zelf zag er super uit. Heel fraai gedecoreerd met verschillende attribuutjes en een mooi tuintje waarin je lekker kunt zitten. Achterin was er een schommel voor de kids en er stond voorin allemaal speelgoed zoals wat kinderfietsjes en een heuse kindercrosstrainer.


Met al dat speelgoed amuseerden de kids zich prima.

Er was zelfs een klein zwembadje waar een meisje van een jaar of 6 in zat. Het bleek het dochtertje van Jim te zijn, July. Grappig, ze sprak Nederlands met een Engels accent en natuurlijk Chinees. Ze zag er vreemd genoeg totaal niet Chinees uit en had genoeg te vertellen.

Onze accommodatie bestond zelfs uit twee kamers zodat we Keyro of Ronac apart konden leggen, ideaal. Verder zag het er allemaal netjes uit, een aanrader dit hotel.

De dag was al ver om dus we besloten niet meer weg te gaan maar lekker wat in het restaurant van het hotel te eten. Ze hadden een goede kaart met een aantal Tibetaanse gerechten erop. Vanessa bestelde de fried Noodles, voor keyro de spaghetti bolognese en ik bestelde de Tibetaanse hotpot met Yak. Voor de kids bestelden we nog wat spinazie erbij.


Heerlijke Tibetaanse hotpot met yak.

De hotpot is iets wat in China vaker gegeten wordt. Een grote pan met kokend bouillon waarin verschillende ingrediënten gekookt worden. Mijn hotpot bevatte o.a. Yakvlees, erg lekker, noodles, groenten, tofu, kaas en ik weet niet war allemaal. Veel te veel om op te eten in ieder geval. Vanessa hielp ook niet echt mee waardoor ik met moeite de helft opat.

Na het eten verkende ik met Keyro nog eventjes het dakterras van het hotel. Op dit kleine terras had je een redelijk mooi uitzicht over het oude gedeelte van Dali en het omringend gebergte. Het is toch wel een heel mooi plaatsje als je het zo ziet in de schemering, ik ben benieuwd hoe het gaat als we morgen de omgeving gaan verkennen.

Chengdu, Wuhou tempelcomplex (dag 9)

We stonden vandaag redelijk op tijd op en besloten om eerst te gaan ontbijten voordat we naar het busstation zouden gaan. We bestelden één koffie voor Ralph, verse sinaasappelsap, muesli met fruit en yoghurt en één keer roerei met brood. Na het ontbijt liepen we naar de straat om een taxi naar het busstation te nemen.


Ook In Chengdu nog veel fietsen.

Eenmaal bij het busstation aangekomen bleek het erg druk te zijn. Overal stonden lange rijen bij de counters en alles was zoals overal in het Chinees aangegeven. We liepen wat rond en zagen een informatiebalie waar we direct naar toe liepen. We lieten het briefje zien met de plaats Hua Xu Ling erop in het Chinees. De dame vertelde ons dat alle bussen vol zaten en dat we met de bus van 14:00 uur mee konden. Tja, het was net 10:30 uur en dat zou veel te lang gaan duren omdat de rit ook nog eens twee uur zou duren.

We moesten ter plekke een alternatief bedenken wat lastig is als je die dag toevallig geen reisgids hebt meegenomen. We keken op de plattegrond die we hadden meegenomen en ik kon mij herinneren dat ik een stukje over de Wuhou tempel had gelezen. Het bleek niet ver van het busstation af te liggen en we besloten om er naar toe te lopen. We liepen over een promenade langs de rivier met zicht op de hoge gebouwen, kantoren en appartementen. Het was flink warm maar na ongeveer een half uur lopen waren we bij het complex aangekomen.


Het prachtige Wuhou tempel complex.

Ik sloot aan in de rij met Chinese toeristen om de entreekaartjes te kopen. Toen ik de kaartjes had bemachtigd en terug liep stonden de mannen te kijken bij een grote spin die zich verscholen hield bij een boom. We liepen naar de ingang en volgden de stroom aan Chinese toeristen die door de vele toerbussen werden aan- en afgevoerd. Inmiddels beginnen we wel een beetje gewend te raken aan de grote hoeveelheden Chinese toeristen. Het complex bleek niet alleen te bestaan uit de Wuhou tempel maar had ook prachtige tuinen, een museum en nog diverse andere tempels.


Weer op de foto met de Chinese toeristen.

De Wuhou tempel(Tempel van de Hertog van Wu) is gebouwd ter nagedachtenis aan de legendarische Shu minister van oorlog, Zhuge Liang. De man was een befaamd militair in de periode van de drie Koninkrijken (220-80). In de Ming periode werd de tempel samengevoegd met de Zhaomieliao, een tempel gewijd aan de nagedachtenis Liu Bei. In de tempel vind je een tiental beelden van beroemde personen uit de Shu en de Han periode, verder gedenkstenen, rollen en heilige voorwerpen. We wandelden door het prachtige complex en dwaalden door de rustgevende tuinen.


Eventjes uitrusten.

Keyro rende wel vijf rondjes rond een grafheuvel in de benauwde hitte. Veel mensen en ook wij stonden hem raar aan te kijken waar hij de energie vandaan haalde. De tempels waren prachtig en we brachten er flink wat uren door.

Naast de Wuhou tempel ligt Jinli street. Een toeristische straat met nagemaakte authentieke straatjes waar je souvenirs kunt kopen, wat kan drinken of een hapje kunt eten in ´snack`street. We wandelden langs de kraampjes en namen ook iets te snacken.

We dachten dat we kip op stokjes hadden besteld maar het bleek hele pittige tofu te zijn. Erg lekker maar te pittig voor de kinderen en wij moesten dus 6 stokjes met z´n tweetjes verorberen. Ronac at nog een kleine pannenkoek met suiker.

In de ´snack´street kon je werkelijk van alles snacken, stokjes vlees, vis, orgaanvlees, bamboebladeren met rijst, noodles in een bakje, eend en kleine vogeltjes op een stokje.


Lopen door de toeristische Jinli straat.

Terwijl we terug liepen kwamen we ook nog langs een optreden van Chinese danseressen waar we even bleven staan kijken. We hadden direct een taxi terug naar Sim´s hostel waar we lekker even hebben gerelaxed.


Lekker vogeltje eten?

Rond de klok van 19.00 uur zijn we lekker bij Sim´s gaan eten. Op zich wel makkelijk en ze hebben een prima keuken. Keyro nam frietjes en wij beiden een kipgerecht met rijst. ‘s Avonds terwijl de kinderen sliepen pakten we de rugzakken weer in en maakten we alles zo ver klaar om morgenochtend zo snel en makkelijk mogelijk kunnen vertrekken. De taxi komt al om 5.30 uur want de vlucht is om 7.30 uur en we moeten circa anderhalf uur van te voren aanwezig zijn. Het zal dus een korte nacht worden en hopelijk kunnen we wat bij slapen tijdens de lange rit met vliegtuig en bus naar Dalí.

Chengdu, Panda’s en kermis

Onze dag begon vandaag rond de klok van 7:30 uur. We maakten ons klaar voor een bezoekje aan het Giant Panda Breeding and Research Base gelegen op zo’n 18 kilometer van het centrum van Chengdu. In deze basis houdt men zich bezig met het bestuderen van de reuzenpanda die met uitsterven wordt bedreigd.


Pandaberen in Chengdu.

We hadden de tour geboekt via Sim’s en gingen met nog meer mensen uit het guesthouse in twee busjes naar het research centrum. Ondanks dat het druk was op de weg waren we binnen 30 minuten bij de ingang van het park. Het park was vroeger onvruchtbaar grasland en daarom een prima plek om in 1987 een panda basis te vestigen. Er werd veel gedaan om het leefgebied van de panda’s in het wild na te bootsen. Zo zijn er bamboebossen, steenpartijen, water , grasland en bomen aangelegd.

We liepen als eerste naar een buitenverblijf waar vier reuzenpanda’s net hun ontbijt, bamboe, hadden gekregen. De reuzenpanda wordt ook wel bamboebeer genoemd en behoort tot de berenfamilie. In tegenstelling tot de andere beren eet de panda geen vlees maar voornamelijk bamboe. Wij zagen vier volwassen panda’s heerlijk lui zitten en liggen eten. Panda’s zijn zo’n 10 tot 12 uur per dag bezig met eten. Ze zagen er knuffelbaar uit met hun zwart met witte vacht.


keyro met de pandaknuffels.

In deze basis zitten zo’n 80 panda’s en er zijn er ook nog een aantal te zien in dierentuinen buiten China. De panda wordt met uitsterven bedreigd omdat zijn leefgebied verdwijnt en hij voornamelijk bamboe eet. De panda komt alleen in China nog in het wild voor en dan voornamelijk in de provincies Sichuan, Gansu en Shanxi. Men vermoedt dat er in het wild nog maar circa 1000 panda’s leven. De Chinese regering doet er alles aan om te voorkomen dat de panda uitsterft.

We bleven een tijdje aandachtig staan kijken en Ronac wees steeds en riep “anda” daar. We liepen vervolgens verder en kwamen langs de andere met uitsterven bedreigde panda namelijk de kleine of ook wel rode panda. Het zijn kleine vlugge beestjes die snel door hun leefomgeving rennen maar soms gelukkig ook even stil blijven staan uit nieuwsgierigheid. De rode panda is niet verwant aan de beren maar is meer verwant aan de katberen en lijken het meeste op wasberen. Ook deze panda eet voornamelijk bamboe.

We vervolgden onze weg door het park op zoek naar nog meer reuzenpanda’s. Het park was een paar jaar geleden flink uitgebreid en daardoor veel groter dan wij hadden verwacht. Het was ook flink benauwd en we hadden geen draagstel voor Ronac meegenomen. Om de beurt droegen we Ronac en lieten hem af en toe ook zelf lopen. We zagen nog panda’s in hun binnenverblijf en stonden een tijdje in de rij om in een couveuse te kijken waar een pasgeboren panda lag. Ongelooflijk hoe klein pasgeboren panda’s zijn.

Op de terugweg zagen we nog een film over panda’s en namen we nog een kijkje in het museum. In de souvenirwinkel zochten de kinderen allebei een knuffelpanda uit om mee te nemen naar huis. Het zijn echt speciale dieren en zoals Keyro het zegt: “ik hoop dat ze niet uitsterven en blijven leven”. Met het busje werden we teruggebracht naar Sim’s waar we rond de middag weer aankwamen.

’s Middags besloten wij om Chengdu wat te verkennen. Chengdu is de hoofdstad van de provincie Sichuan. Het is de op vijf na grootste stad van China en telt ongeveer 4 miljoen inwoners. Wij besloten om naar het People’s Park (Renmin Park) te gaan. We liepen naar de nabij gelegen bushalte en namen daar de bus. We stapten in en stopten 2 yuan in een soort brievenbus als betaling. Al snel kwamen de haltes achter elkaar en bij halte nummer 5 moesten we uitstappen. Het ging erg snel en in de bus vroeg ik aan een meisje met behulp van de kaart of we goed zaten. Ik bleek niet helemaal goed op de kaart gekeken te hebben en we zaten in de juiste bus maar de verkeerde kant op.

We stapten dus uit en namen hetzelfde busnummer terug de andere kant op. Ook hier weer gevraagd aan een paar vrouwen of we goed zaten en zij zouden zeggen wanneer we eruit moesten. Het waren iets meer dan 5 haltes vanaf ons hotel maar een half uur later stonden we toch bij de ingang van het volkspark. In het park bleek van alles te doen te zijn. We kwamen als eerste langs een kleine kermis voor kinderen. Keyro vond het meteen geweldig en wilde meteen een aantal attracties uitproberen.


In de Chinese achtbaan.

Veel attracties hadden bij ons in Nederland al lang niet meer gebruikt mogen worden door de hoge veiligheidseisen maar hier werd er nog volop gebruik van gemaakt. Eerst ging hij in een attractie waar raceauto’s over een baan reden en daarna ging hij samen met mij voorin een achtbaan. De achtbaan ging best hard maar hij durfde zelfs zijn handen in de lucht te doen en te zwaaien naar pappa en Ronac die langs de kant stonden te zwaaien.

Samen gingen de mannen in een treintje tot groot plezier van Ronac en als afsluiter ging Ralph nog met Keyro in een soort space-mobiel. We wisten de kinderen uiteindelijk los te trekken van al de attracties en liepen verder het park in. We kwamen bij een mooi theehuis met prachtige tuin. In de tuin zaten Chinezen te kaarten en Mahjong te spelen. We liepen verder door het park met af en toe een klein op onthoudt omdat Chinezen weer foto’s wilden maken van de kinderen.

We kwamen langs een meer waar Chinezen in roeibootjes een tochtje maakten en oude mannen de zachte tai chi bewegingen stonden uit te voeren. Chengdu staat bekend om haar theehuizen en ik vond toch dat we een kopje thee moesten drinken. We gingen zitten bij een theehuis in een rotanstoel en bestelden twee koppen thee. Al snel werden de kopjes gebracht samen met twee zakjes theebladeren en een grote thermoskan heet water. Theebladeren in het kopje water erbij en dan maar trekken. De thee was wel aardig maar het feit dat je continu theeblaadjes en andere dingen in je mond had maakte het minder smakelijk.


Tea time in het People’s Park.

Ralph vond er weinig aan en vond dat hij gewoon een slok warm water met gras zat te drinken. Terwijl we daar met onze thee zaten werden we omringd door mannen die onze oren schoon wilden maken. Blijkbaar doen ze dit op een speciale manier maar wij besloten om er maar geen gebruik van te maken. We liepen verder door het park en zagen Chinezen karaoke zingen terwijl er direct een videoclip van ze werd gemaakt, rare mensen. Ook zagen we nog mannen die bezig waren met kalligrafie met water. De kalligraaf maakt met water en penseel Chinese karakters op de tegels.


Kalligrafie met water.

Ondertussen was het toch alweer 18:30 uur geworden en besloten we het park uit te gaan op zoek naar een restaurant om te gaan eten. We keken eerst rond en besloten uiteindelijk om maar ergens naar binnen te gaan in de hoop dat ze of wat Engels spraken of een menukaart hadden met plaatjes. Het laatste was gelukkig het geval en met de behulpzame bediening die van alle kanten kwam aangesneld bestelden wij een kipgerecht en een gerecht met eend. Het eten werd al snel gebracht en het was smullen.

De eend met botjes at niet zo gemakkelijk met de chopsticks maar smaakte echt overheerlijk. De kinderen smulden net zo hard mee en zaten goed te eten. Na het eten kregen ze allebei nog een lekker ijsje bij het mini supermarktje naast het restaurant. We namen de bus terug en zagen het drukke shopping centrum van Chengdu met alle neon verlichting en reclame. In het donker moesten we goed opletten om bij de juiste halte uit te stappen en niet te ver door te rijden. Ralph herkende op het juiste moment de goede halte en we konden uitstappen. Het was echter zo druk dat de deur bijna voor Keyro zijn neus dicht gingen.

Gelukkig zag de chauffeur het en kon ik Keyro nog net op tijd uit de bus tillen voordat de deuren dicht gingen. We liepen terug naar Sim’s waar Ronac een bloem kreeg van de manager Sherry ter ere van het Chinese Valentijnsdag dat vandaag werd gevierd. Niet veel later kreeg Keyro een hartenballon van het meisje achter de bar. Het zijn twee kleine hartendieven die boefjes van ons. De kinderen knuffelden nog even met het konijn en speelden nog even tafelvoetbal en gingen daarna lekker naar bed.

Wij hebben besloten om nog een dag extra te blijven in Chengdu omdat er geen tickets voor nachttreinen te krijgen zijn in de richting van Kunming of elke andere richting. Omdat het hoogseizoen is en de Chinezen ook vakantie hebben worden bijna alle tickets door reisorganisaties opgekocht. We moeten nu dus helaas meer binnenlandse vluchten gaan regelen dan we hadden gehoopt. Onze volgende vlucht gaat naar Kunming en daar vandaan gaan we met de bus door naar Dalí. Morgen blijven we nog een dag hier en gaan we een authentiek dorpje in de omgeving bezoeken met de openbare bus.

De Chinese muur (dag 5)

We hadden een tour naar de Chinese muur geboekt via het Templeside guesthouse. We werden iets over 7:00 uur opgehaald door de gids. Het bleek dat er nog twee gezinnen (Noors koppel met drie kinderen en een Spaans koppel met twee kinderen) uit ons guesthouse dezelfde tour hadden geboekt. Het zou dus een beetje een kindertour worden.

We haalden nog een ander (Frans) koppel op en vertrokken daarna richting de graf tombe van keizer Wanli in de buurt van Changling . Na ongeveer een dik uur rijden kwamen we daar aan. Onze gids, Ryn, gaf ons uitleg en liep zoals alle gidsen hier voorop met zijn vlaggetje te wapperen. We volgden hem braaf zo snel als we konden door het mooie park naar de tombe.

Keyro wilde snel naar binnen en was erg nieuwsgierig. We daalden de trap af de tombes in. Eenmaal beneden vond Keyro de tombe maar tegenvallen. Het was maar “gewoon” een grote rode kist en twee rode kleintjes. Keizer Wanli werd hier in 1620 begraven samen met zijn twee jonge vrouwen. Veel arbeiders hebben zes jaar lang aan deze tombe gewerkt. In de centrale hal zagen we de tronen van keizer Wanli en zijn vrouwen. We liepen weer naar boven en daar was het al flink warm aan het worden.

Vlak voordat we verder reden hielden we een plasstop bij openbare toiletten. Wat zal ik zeggen over de toiletten hier in China? Nou, het is niet meer dan een pot in de grond en het is echt te ranzig voor woorden. De penetrante geur komt je bij de ingang al te gemoed en is niet te omschrijven zo smerig. Er zit een soort pot in de grond en daar moet je dan je behoefte op doen. Met een beetje geluk heeft de voorganger het toilet schoon achter gelaten maar dit lijkt hier in China een zeldzaamheid te zijn. Ik dacht dat de toiletten met bijvoorbeeld carnaval smerig waren maar hier kom je echt van alles tegen. Urine, ontlasting, doekjes, spuug, ja zelfs op het toilet wordt er gerocheld!

Voor mannen iets het urineren gemakkelijker dan voor vrouwen. Wij moeten onze broek om laag doen, door de knieën zakken, plassen en broek weer ophijsen. Wel opletten dat je de broek niet op de grond laat zakken anders heb je er een probleem bij. Snel de handjes wassen en vlug weer naar buiten waar je frisse lucht in kunt ademen.


De jade winkel was toch wel leuk.

We vervolgden de weg en maakten een stop bij een super commerciële Jade-fabriek. Jade is een steen met een prachtige glans (na bewerking) en is in prachtige kleuren te krijgen. Afhankelijk van kleur, transparantie en patroon wordt de waarde ingeschat. Volgens mij kun je hier aardig wat zakken yuan (of euro) uitgeven voor een klein dingetje van jade.

We hadden hier ook meteen de lunch en deze prima geregeld. Er was keuze uit diverse gerechten die op een draaiplateau op tafel werden geserveerd. Het smaakte goed alleen was het jammer dat de kinderen ons weinig rust gaven om te kunnen eten.

Na de lunch vervolgden we de weg naar de Grote Muur. We deden allemaal even de ogen dicht en werden een kwartier voordat we er waren weer wakker. We bezochten het gedeelte van de Muur bij Mutianyu. Natuurlijk is de Muur één van de grootste toeristische trekpleisters ter wereld. Eenmaal uit de bus was het weer haasten om Ryn bij te houden en even later stonden we weer 15 minuten te wachten voor niets. Dat zijn dus de vervelende nadelen van een tourgroep dat je niets in eigen tempo kunt doen.


op de Chinese muur.

Keyro moest nodig plassen en met hem ging ik naar stukje gras met bosje want hij kon het niet langer ophouden. Op zich niet zo’n probleem want de Chinese kinderen plassen ook overal waar het ze uitkomt. Baby’s dragen zelfs geen luiers maar hebben gewoon een gat in hun broek om uit te plassen. We konden via een pad naar boven lopen of per stoeltjeslift gaan. Met de kinderen leek het ons gemakkelijker met de stoeltjeslift en we kochten de kaartjes hiervoor.


In de kabelbaan op weg naar de Chinese muur.

Ik stapte samen met Keyro in een stoeltje en Ralph nam Ronac op zijn schoot. In Nederland zou zo iets natuurlijk niet mogen maar hier kan het dus gewoon. Binnen 10 minuten zetten we onze eerste stap op een stukje gerenoveerde muur. Wat een immens groot bouwwerk en overweldigende bouwconstructie.


Ook Ronac kan zeggen dat hij over de Chinese muur gelopen heeft.

De muur werd gebouwd door keizer Wan lI Chang Cheng en diende ervoor om het noorden te beschermen tegen aanvallen van nomadenstammen uit de steppes. Het bouwwerk stamt uit de 15e eeuw en strekt zich over circa 4000 kilometer uit. De muur bij Mutianyu kronkelt over een bergkam en langs beboste ravijnen. We liepen een flink stuk over de Grote Muur en ik verbaasde mij dat er veel minder toeristen waren dan ik had verwacht.


Mission accomplished!

Op sommige momenten heerste er rust en gingen we helemaal op in deze indrukwekkende omgeving. Keyro liep als een kievit en rende zelfs over sommige gedeelten, wat een energie zit er toch in dat mannetje. Ronac liep met zijn kleine korte beentjes ook een stukje over de Grote Muur te stappen. Wat is dit genieten zeg!


Het was wel warm op de muur maar Ronac drinkt gelukkig voldoende water hier.

Na een wandeling van ongeveer anderhalf uur waren we weer terug bij de stoeltjeslift. Terwijl Ralph en Ronac de lift namen ging ik met Keyro via een soort rodelbaan naar beneden. Keyro omschreef dit toen we beneden kwamen als “vet cool”.

We begonnen aan de terugreis en kwamen rond 17:30 uur aan bij nog een laatste commerciële stop bij een zijdefabriek. We kregen eerst informatie over de zijderups en dit was voor Keyro leuk en leerzaam. Vervolgens gingen we naar boven waar ze ons zijde dekbedden wilden verkopen. Gelukkig hadden de verkoopsters meer interesse in onze kleine Ronac. Niet veel later lagen alle kinderen lekker ongedwongen te rollebollen op een van de “proef”bedden.


Invasie van kinderen in het zijdemuseum.

We namen ook nog een kijkje in de kledingwinkel waar alles van zijde te koop was. Keyro en Ronac wonnen opnieuw de aandacht met hun charmes van het verkooppersoneel. Er werd zelfs een of ander duracell ezeltje gehaald die muziek kon maken. Ronac vond dit echt fantastisch. We gingen weer naar buiten waar we nog snel een ijsje kochten die we in de bus op aten.


Spicy stokjes met heerlijk eten.

We werden rond de klok van 19:00 uur weer afgezet in de buurt van onze hutong. We liepen naar huis en gingen ons eerst douchen. Ralph haalde bij twee eetstalletjes in de hutong vlees-, vis en noodle spiesjes. Keyro kon het nog net eten maar voor Ronac was het toch iets te pittig. We gingen lekker naar bed en vielen snel in slaap dromend over de prachtige en indrukwekkende Grote Muur.

De verboden stad (dag 4)

Vandaag stond de verboden stad op het programma. De verboden stad is het grote tempelcomplex in het hart van Bejing en zeg maar het hoogtepunt qua bezienswaardigheden. Plan A was om per metro te gaan maar dit bleek niet echt gemakkelijk. Vol goede moed liepen we naar de straat waar ergens de metro moest liggen. Vreemd genoeg vonden we niemand die voldoende Engels sprak om ook maar enigszins te begrijpen wat we bedoelden. Vanessa begon zelfs te twijfelen aan het bestaan van de metro. Het probleem was ook dat ons boekje een oude kaart bevatte met foute straatnamen welke enkel alfabetisch genoemd werden. En voor een Chinees is ons alfabet net Chinees, uh, maar dan andersom natuurlijk.


Fruitstalletjes overal langs de weg te vinden.

Na een paar straten lopen werd het alleen maar warmer en we besloten maar gewoon een taxi aan te houden. Met wat handen en voeten konden we duidelijk maken waar we heen wilden en binnen twintig minuutjes stonden we aan de muur van de immens grote verboden stad.

De verboden stad is met één vierkante kilometer een enorm groot complex en wordt ook vaak het keizerlijk paleis genoemd.. In dit paleis woonden eeuwenlang de keizers en zijn duizenden functionarissen en concubines.

We liepen langs de muur en een prachtige gracht waar mensen op een waterfiets rondvoeren naar de ingang van het complex. Natuurlijk waren onze kids weer een grote attractie. Zeker Keyro die het vuur weer in zijn schenen had en vooruit rende trok de aandacht van menig Chinees. Het is eventjes wennen al die aandacht maar we laten het maar gewoon gaan en als Keyro echt niet op de foto wil mag hij gewoon nee zeggen.

Het was inmiddels behoorlijk warm geworden en aangekomen bij de hoofdingang zagen we een klein gedeelte van China’s overbevolking. Een ongelooflijke massa mensen op een plein samen, krioelend als mieren door elkaar heen. Voor iedere Chinese toerist lijkt de verboden stad, naast natuurlijk Ronac en Keyro een absoluut hoogtepunt te zijn. Voor de mensen die wel een naar het Louvre geweest zijn, vermenigvuldig de menigte hier maar eens met een factor tien af zo.

De rijen leken ook enorm dus besloten we eventjes op te splitsen om Ronac een beetje uit de zon te houden en hem te behouden voor de verveling. Keyro wilde bij mamma blijven. In de tussentijd wat water halen met de jongste kwam er niet van. Eest een paar mensen die met Ronac op de foto wilden en vervolgens werd er nog een interessante militaire oefening opgevoerd die Ronac graag wilde zien. De wachttijden bleken erg mee te vallen dus liepen we na circa 20 minuten de beveiligde ingang binnen. Hier werden de rugzakken door de scan gehaald. Voor de zekerheid haalden we Ronac ook maar even uit het draagstel al had dit denk ik niet perse gehoeven.


De verboden stad.

Via de meridiaanpoort liepen we de verboden stad binnen die meteen een geweldige indruk op ons maakte. Een prachtige binnenplaats doorsneden door de gouden waterstroom gaf meteen een schitterend beeld van de rijkdom en architectuur. We bekeken bijna met open mond naar de gebouwen maar ook de duizenden mensen die via de binnenplaats hun weg vonden dieper in de verboden stad.


Binnenplaats in de verboden stad.

Na een paar foto’s en een familie portret waar Keyro besloot zijn ogen dicht te houden, het akelig kind, liepen we helemaal door naar de achterkant van het paleis waar we bij de keizerlijke tuinen uitkwamen, een prachtig park vol met cipressen, bamboe, kunstmatige rotspartijen, paviljoens.


Op de foto met de Chinese toeristen

We rustten eventjes uit in de schaduw om wat te drinken, Keyro kreeg omdat het vakantie was en hij zo goed gelopen had een flesje cola. Dit gaf hem natuurlijk nog meer energie. Samen met broerlief racete hij over de binnenplaats van het koninklijk paleis. Natuurlijk hadden ze weer veel bekijks, en Keyro begint inmiddels goed te wennen aan zijn rol als filmster. Meestal vindt hij het goed om eventjes op te foto te gaan met de een of andere Chinese familie.

Rond 16:00 uur verlieten we de verboden stad via de oostelijke uitgang en liepen we via een enorme mensenmassa naar het Tian’anmen plein, oftwel het plein van de hemelse vrede. Het plein is bij ons natuurlijk vooral bekend vanwege de demonstraties voor democratie in 1989 en het mannetje dat voor de tank ging staan. Het is voor de Chinezen echter meer dan alleen een herinnering aan een demonstratie. Het plein is het politieke hart van China waar ook Mao Zedong in 1449 de volkrepubliek uitriep.


Afbeelding van Mao op het plein van de Hemelse Vrede.

Hoe dan ook, via de “muur” van mensen liepen we door de prachtige tian’anmen poort naar het plein wat ons een beetje tegenviel. Na een redelijke lange rij kwamen we uit onder het beeld van Mao Zedong, overigens bijna het enige beeld van hem dat nog over is aangezien de huidige regering het blijkbaar niet helemaal eens is met zijn beleid. Het plein, blijkbaar het grootste plein ter wereld werd doorsneden door een weg waar taxi’s en auto doorreden. Om verder het plein op te komen moesten we nog langer in de rij van mensen lopen en aangezien de kids al aardig moe waren besloten we dit niet te doen. Mijn voeten begonnen ook pijn te doen.

We liepen dus terug naar de plek waar de taxi ons had afgezet en wilden een taxi terugnemen. Dit bleek helaas bijna onmogelijk. De taxi’s die al langsreden zaten of vol of wilden niet stoppen, waarschijnlijk vanwege het spitsuur. We besloten maar door te lopen tot er een taxi stopte of we een metro tegenkwamen. Net toen Keyro wilde plassen wilde een taxi chauffeur ons voor 100Y brengen, veel te veel aangezien we voor 30Y gekomen waren. We liepen dus weer door en kwamen erachter dat na de volgende bocht het metrostation lag, de taxichauffeur liep nog achter ons aan om voor 50Y akkoord te gaan, nu niet meer dus.

De metro van Beijing bleek redelijk eenvoudig in elkaar te steken, net het kopen van een kaartje bleek niet zo eenvoudig. Het apparaat slikte onze biljetten niet ondanks de hulp van een aardig chinees meisje. Ik kocht dus de twee kaartjes maar aan het loket (Keyro was nog gratis omdat hij onder de 1.20m was). We hadden één overstap en terwijl we aan het kijken waren waar we heen moesten werden we geholpen door een aardige jongen die redelijk wat Engels sprak. Hij moest toevallig hetzelfde station hebben en bood aan achter hem aan te lopen. We maakten onderweg een praatje met hem en handig genoeg kon hij ons precies vertellen welke uitgang we moesten hebben om bij ons guest-house te komen.

Het metrostation hadden we achteraf nooit gevonden. Het lag anderhalf blok verder dan waar wij dachten, om de hoek van een straat en ik heb geen bekende “M” kunnen herkennen. Waarschijnlijk weten sommige Chinezen die in de buurt geboren zijn niet eens dat er een metro is.


Heerlijk eten langs de straat.

Op de terugweg liepen we langs een leuke straat met veel lekkere eetstalletjes/openluchtrestaurantjes. We kochten bij een lekkere bakker nog wat broodjes, wat een keuze hebben ze hier zeg. Keyro hielp goed mee uitzoeken. Via de hutong liepen we terug waar Ronac er schijnbaar hongerig uitzag want hij kreeg van een aardige mevrouw een stokje met worstjes. Hij at deze binnen een paar minuten op. We konden het niet laten bij één van de eettentjes ook wat stokjes te halen met wat ongedefinieerd vlees of vis eraan.


Ronac en Keyro smullen van de stokjes.

Voor het gemak bestelden we wat eten in het guesthouse en aten we dit op in de gezellige overdekte “courtyard”. We ging op tijd ons bed in want morgen gaan we naar de Chinese muur! Ronac wilde weer niet in het tentje slapen en mocht weer tussenin, gaat nog wat worden als we thuis zijn.

Ni Hao Beijing (dag 1-2)

et is dan eindelijk zover, eindelijk weer op vakantie! We gaan dit jaar naar China, land van het communisme, rochelende en spuwende en boerende Chinezen, meisjes met veel te kleine schoenen, wrede mensen met vlechten, men eet hier alleen maar puppy’s en insecten, iedereen lijkt op elkaar en weet ik veel welke vooroordelen er nog meer zijn.

Vreemd genoeg zijn er zat mensen die werkelijk denken dat veel van deze vooroordelen ook werkelijk op alle Chinezen van toepassing zijn. “gaan jullie naar China? toch niet met de kinderen?” hebben we vaker gehoord.

Wat verwachten we er zelf van? Eerlijk gezegd nog niet veel. Van alle vooroordelen hebben we in het verleden gemerkt dat er vaak weinig waarheid in zit. Natuurlijk hebben we ons wel enigszins verdiept in de bestemming en vooral gekeken of het “te doen” is met jonge kinderen. Na wat speurwerk op het internet kwamen we erachter dat er zat mensen zijn die durven te beweren dat China kindvriendelijk is. Extra inentingen tegen enge ziektes hebben we niet nodig en laten we eerlijk zijn, in China wonen ondanks de kinderbeperking toch nog heel wat kinderen.

Met ons drukke programma hebben we ons dit keer ook niet bijzonder goed voorbereid. Weinig boekjes doorgespit, routes voorbereid of de taal proberen machtig maken. De waan van de dag, en de twee monstertjes zorgen ervoor dat het steeds moeilijker wordt om een goede voorbereiding mogelijk te maken. Ook hadden we meer zoiets van “we zien wel hoe het loopt en hoe de kids reageren”.

Aangezien China niet al te ver weg is (helaas mensen, China ligt echt niet aan de andere kant van de wereld), de beste keuken ter wereld heeft, betaalbaar is en een paar prachtige hoogtepunten biedt viel de keuze dit jaar op China.

De tickets van en naar Beijing hadden we al een paar maanden van tevoren geboekt. Ook boekten we vooraf alvast een guesthouse in Beijing om niet na de aankomst met twee vermoeide kinderen op zoek te gaan naar een slaapplaats. De tijd vloog om en voordat we het wisten stonden we met onze backpacks klaar om te vertrekken.

Maastricht, 10:15

Zusterlief Lucia bracht ons naar het vliegveld in Düsseldorf waar we om 14:40uur de lucht in zouden moeten gaan. Na een extra rondje om het vliegveld kwamen we ruim op tijd aan waardoor we even moesten wachten om al te kunnen inchecken.

Ronac bleek helemaal in de ban van de “iegtui-en” (vliegtuigen), hij zag ze met bosjes de lucht in gaan en vond het allemaal maar erg interessant net als Keyro trouwens. Het vliegtuig zat vrijwel vol met Russen en een paar verdwaalde toeristen waaronder wij. We hadden ideale plaatsen helemaal voorin het vliegtuig, niemand voor ons met extra veel ruimte en de mogelijkheid om Ronac te laten staan zonder dat hij de mensen voor zich lastig zou vallen.


Onderweg naar Moskou.

De vlucht verliep voorspoedig, we kregen een maaltijd aangeboden en Ronac sliep een half uurtje tijdens de drie uur durende vlucht. In Moskou hadden we twee uurtjes om over te stappen op het vliegtuig naar Beijing, de controle ging allemaal vrij vlot, al was het wel een flink stuk lopen naar de andere terminal. Voor de monstertjes was het wel lekker om even rond te lopen.


Keyro maakte een mooie foto vanuit zijn raampje.

Het vliegtuig naar Bejing was een grotere airbus, de grootste van de Aeroflot vloot. We hadden plaatsen 13D, E en F (in het midden), kon bijna niet goed gaan dus met dit ongeluksgetal. Wel een erg mooi vliegtuig met eigen schermpjes (leuk voor Keyro) waar je spelletjes op kon spelen en filmpjes op kon kijken. De service bij Aeroflot is vele malen beter als het redelijk slechte Arkelfy vorig jaar, en de service ook een stuk beter (en nee, niet alleen omdat de stewardessen mooier waren). Keyro en Ronac kregen allebei een rugtasje met wat spelletjes.


De “terrorist” Ronac kaapte ieders slaap weg.

Helaas wilde Ronac niet slapen, al was hij wel ontzettend moe. Het schermpje boven onze stoel bleek geen zegen maar een vloek te zijn. Het had een verslavende werking op de kleine vingertjes van het kleine mannetje. Hij bleef maar aan de knopjes zitten zonder te gaan slapen. Op het laatste stukje viel hij eindelijk in slaap waardoor hij zo’n anderhalf uur geslapen heeft, arm menneke maar ook arme andere passagiers. Ik denk dat er vanaf nu speciale vluchten voor kinderen gaan komen. Keyro gedroeg zich gelukkig wel voorbeeldig en heeft toch redelijk wat geslapen. De nintendo bleek toch weer goud waard te zijn, we hebben hem niet gehoord.

9:30uur plaatselijke tijd landden we op het immense Beijing airport, één van de grootste ter wereld. Toch ging de controle weer snel. Er stonden grote rijen bij de immigratie maar we werden gelukkig een nieuwe rij ingestuurd waardoor we snel door de vriendelijke controle waren. Op het vliegveld namen we na wat geregel een taxi naar ons guesthouse. Hier bleek al hoe lastig het is als je geen Chinees spreekt of leest want het was een heel gedoe om iemand duidelijk te maken waar ons guesthouse lag. Engels wordt hier toch maar weinig gesproken lijkt het en een kaart met Engelse namen is ook waardeloos voor een Chinese taxichauffeur.

We reden in circa 40 minuten vanaf het vliegveld naar ons guesthouse midden in een hutong. Het was heerlijk zonnig weer, zoals we in Nederland al lang niet meer gehad hadden. De smog viel ons ontzettend mee, veel minder als bijvoorbeeld in Bangkok. Op de weg waren nog overal de Olympische ringen te zien, misschien dat de schoonmaakacties destijds toch echt geholpen hebben.

De taxi zette ons af voor de deur waar bleek dat we toch niet helemaal juist waren. De familie bezit meerdere huizen, wij zaten in “house Deluxe (nr. 3)”, zo’n 100 meter verder. Het guesthouse ligt midden in een hutong, dit zijn oude stadswijken waarvan er in Peking helaas niet meer zoveel over zijn. De hutongs bestaan uit lage typische huisjes en bestaan al zo’n 600 jaar. In deze wijken zie je ook nog veel van de kleine winkeltjes waar een soort eenmanszaakjes zitten.

Ons huis had een mooie overdekte binnenplaats, erg handig voor de kinderen. Hier stond o.a. een pingpong tafel en wat speelgoed, erg kindvriendelijk dus. De eigenaar Bobby (zijn Engelse naam) bleek erg vriendelijk en na een kopje thee konden we rond 11:00uur onze kamer in. Eigenlijk wilden we een beetje relaxen en nog een paar uurtjes slapen maar onze kleine wervelwind had hier nog geen zin in. We liepen een rondje door de wijk en haalden wat te drinken, Keyro en Ronac kregen een Chinees ijsje en we hadden veel bekijks met de twee mannetjes. De mensen lijken hier in ieder geval tot nu toe allemaal erg vriendelijk.


Een korte wandeling door de Hutong.

Het was erg warm waardoor we weer snel terug waren in het guesthouse. Keyro speelde wat op zijn nintendo en Ronac was nog steeds niet kapot te krijgen. Rond vijf uur besloten we maar iets te gaan eten en daarna vroeg naar bed te gaan. We liepen wat rond, en vonden iets wat op een restaurant leek en gelukkig ook bleek te zijn. We werden naar boven gebracht waar we vol angst op de kaart wachten. De kaart bleek gelukkig voorzien te zijn van plaatjes en Engelse teksten! Toch bleek het erg moeilijk om uit te leggen dat we iets van rijst wilden en iets dat niet al te pittig was. Onze eerste les is dus meteen geleerd, meenemen van een vertaalboekje zodat we de Chinese tekst kunnen aanwijzen.

Het lukte ons toch om een paar heerlijke gerechten te bestellen (geen kunst hier volgens mij) en een grote fles jus d’orange in plaats van een glas. We bestelden dumplings gevuld met groenten en glasnoedels, fried rice en een gerecht met varkensvlees, erg lekker!


Onze eerste Chinese maaltijd was meteen een succes.

Ronac was inmiddels in slaap gevallen in het restaurant en ook Keyro viel in slaap voordat het eten kwam. Keyro en Ronac aten in een comateuze toestand toch nog paar dumpling en wat happen rijst voordat we terug liepen naar ons huisje. Daarna zijn we vrijwel meteen gaan slapen (rond half zeven Beijing tijd).

Rond twaalf uur s’nachts waren de twee donderstenen weer klaarwakker. Toch maar blijven liggen en ondanks aandringen van een volhardende Keyro niet het licht aangedaan. Gelukkig vielen de mannen na een tijdje toch weer in slaap om rond half negen ’s ochtends wakker te worden. Dag één overleefd!

Playa del Carmen (dag 16)

Onze dagen in Riu Yucatán begonnen een beetje routine te worden. Opstaan, aankleden, ontbijten in het restaurant en dan spullen pakken om naar het zwembad of het strand te gaan. Vanmorgen vroeg ik aan pappa en mamma wanneer we weer verder gingen, ergens anders heen. Ik wilde wel weer iets anders zien en doen dan enkel en alleen zwemmen. Pappa en mamma moesten hard lachen om mij en ze vonden het grappig dat ik hetzelfde gevoel had dan zij. Pappa en mamma zijn ook geen mensen voor twee weken strandvakantie en dat blijk ik toch een beetje overgenomen te hebben.

Helaas gaan we nergens meer naar toe maar voor de verandering gingen we eens bij een ander Riu Hotel kijken. We liepen met de spullen naar de overkant van de weg waar het Riu Tequila Hotel lag. Dit hotel ligt niet direct aan het strand maar mensen worden met een golfkarretje naar het strand bij Riu Yucatán gebracht. Nu begrepen we ook meteen waarom het bij ons strand en zwembad altijd zo druk is. Iedereen van Hotel Tequila gaat overdag dus naar Riu Yucatán. Bij het zwembad van Riu Tequila was het een stuk rustiger en we vonden een lekker plaatsje onder de parasol. In Hotel Tequila zijn verschillende zwembaden en natuurlijk ook een zwembadbar.


Samen met mamma cocktails drinken aan de poolbar.

Samen met Ronac spetterde ik lekker in het water en rustte ik uit op een van de ligbedden in het water. Ronac bleef niet al te lang in het water en ik amuseerde mij met pappa. Toen we uit het water kwamen, lagen mamma en Ronac te slapen op het ligbed. Samen met pappa ging ik wat rondlopen bij het hotel en kwamen we langs de kidsclub met speeltuintje.

Aan het einde van de middag hielden we het voor gezien en liepen we terug naar ons hotel. Onderweg kwamen we nog een coati (witsnuitneusbeer) tegen die liep te snuffelen. De coati is een neusbeer en valt onder de kleine beren of wasbeerachtigen en is vooral te vinden in het zuiden van de VS tot noordelijk Zuid-Amerika. Ze kunnen wel 80 tot 130 cm lang worden en wegen zo’n 3 tot 5 kilo. Ze hebben een lange, flexibele snuit en een lange, slanke staart. De vacht is grijsbruin van kleur met witte delen op de snuit, de kin en de keel. Ze eten voornamelijk insecten en fruit maar deze coati had nog andere dingen op zijn menu staan. Hij klom in de vuilnisbak om daar andere lekkernijen uit te halen. Afval eten is natuurlijk helemaal niet goed voor hem. Coati’s zijn goede klimmers en dat liet deze coati ook nog zien. Hij klom in een boom en keek ons ondeugend en uitdagend aan. Grappig beestje!

Wijzigingen bekijken
Een coati in hotel Tequila.

’s Avonds zijn we gaan eten bij specialiteiten restaurant Shanghai. Geheel in oosterse sfeer at ik een Chinese soep en heel veel kroepoekjes. Pappa en mamma smikkelden van de sushi, sashimi, Peking eend en andere lekkernijen. Als toetje kregen mamma en ik “Fried Ice” dit is een bolletje ijs in deeg en dan wordt het gefrituurd. Apart maar lekker.


Een dagje bij de buren op bezoek (hotel Riu Tequila).