Slalom

De zon scheen alweer vroeg in de morgen door het slaapkamerraam naar binnen. Het was een beetje misleidend want toen we buiten kwamen, bleek het goed koud te zijn (-12 graden). We reden vandaag met de auto naar boven zodat het gemakkelijker was en we de schoenen mee konden nemen. Boven in Hochfügen bleek het zelfs -17 graden te zijn, brrr wat koud.

We hadden vanmorgen de skirace op het programma staan en daarna geen skiles meer. Met mijn skiklasje deden we één keer het parcours van de slalom en daarna ging de race van start. Mijn klasje moest wachten op één kindje en startte daarom pas als allerlaatste. De slalom is een wedstrijd die op tijd gaat en waarbij we een parcours tussen poortjes af moeten leggen. De poortjes zijn blauw en rode stokken met vlaggen ertussen. De snelheid kan flink oplopen en evenwicht en kracht is van belang bij deze race.

Helaas verliep mijn race niet zoals gepland. Ik miste direct na de start een poortje en zou hierdoor strafseconden krijgen. Ook stopte ik omdat skileraren naast de baan riepen dat ik het niet goed deed. Ik moest door naar beneden en baalde er ontzettend van. Op het einde miste ik uit pure frustratie nog een poortje. Kwaad op alles, maar vooral op mijzelf, ging ik met tranen in mijn ogen naar pappa en mamma. Zij vonden dat ik heel goed geskied had en ik het mezelf niet zo kwalijk moest nemen.

Gelukkig kon ik vrij snel daarna weer lachen en gingen we met zijn achten de pistes onveilig maken. Net zoals gisteren waren er veel hobbels en bobbels. Nog een keer lekker knallen, joehoe! Na de lunchpauze zou ik met pappa gaan snowboarden. Echter viel dat plan in duigen toen bleek dat de schiverleih geen snowboards in mijn maat hadden. Met de belofte dat we dan in snowworld een keer zouden gaan snowboarden, was ik tevreden. Dan nog maar op de ski’s met pappa mee de berg af. Ik kon er geen genoeg van krijgen.

Mamma en Keyro stopten al om 14:30 uur maar ik stopte alleen even voor de prijsuitreiking van de skirace. Zelfs met mijn strafseconden van de twee gemiste poortjes, werd ik toch nog vijfde. Er had dus meer in gezeten, jammer. Samen met Isi en de mascotte, een pandabeer, ging ik nog een keer op de foto. Na het afscheid van Isi, wilde ik de piste weer op. Ik nam zelfs met pappa de laatste lift van 16:00 uur nog eens een keer helemaal naar boven. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *