Verse sneeuw

Na alle dagen zon was het tijd voor wat sneeuw. Er is vannacht een flinke laag sneeuw van zo’n 40 centimeter gevallen. Het sneeuwen begon langzaam te stoppen dus het zou een mooie dag worden. De pistes bleken niet geprepareerd te zijn of na een paar afdalingen te veranderen in een buckelpiste.

Voor veel skiërs is het lastig om in deze omstandigheden te skiën. Wij zijn er de afgelopen jaren wel een beetje gewend aan geraakt en zoeven overal overheen of tussendoor. Voor een groot deel is het afhankelijk van een goede techniek, lichaamshouding en snelle bochten maken is vereist. Tussen de middag aten mamma, Danil, Allek en ik samen bij de Schnelle Kuchen. Ik had een lekker bord spaghetti bolognese en mamma nam Wiener schnitzel.

Mamma en Katja vonden het skiën op de buckelpistes minder fijn en deden in de middag wat minder afdalingen. Ze genoten gewoon wat eerder op de dag al van de glühwein in de après-ski bar. Keyro, Allek en de pappa’s gingen richting Kaltenbach. Ze deden daar de Stephan Eberharter Goldpiste en de Olympia abfahrt. Deze zwarte en rode afdalingen lopen helemaal tot het dalstation in Kaltenbach. Voor het eerst konden ze eens een echte dalafdaling maken. Het waren afdalingen die nergens echt heel steil waren maar wel . De afdaling is genoemd naar de voormalig Oostenrijkse skiër Stephan Eberharter die in 1991 twee gouden medailles wist te winnen bij de wereldkampioenschappen.

Bij het dalstation stopten ze even bij de Postalm, een après-ski bar waar pappa  (en mamma met Keyro in de buik) in het verleden wel een paar keer uit hun dak zijn gegaan. ’s Avonds aten we een variant op spaghetti carbonara. Spek, champignons en ei vormden samen met penne de basis. Van al die hobbels en bobbels op de piste hadden we veel energie verbruikt en flinke honger gekregen. Vanavond speelden we ook weer het Weerwolven van Wakkerdamspel.

Oh, wat vinden wij het leuk. Natuurlijk helemaal als je de weerwolf bent en mensen op mag eten, hihi. Toch blijft het moeilijk om je gezicht in een plooi te houden en niet te verklappen wie je bent. Af en toe was het spel zo complex dat spelleider René soms ook de draad een beetje kwijt was. Natuurlijk wilden we allemaal niet stoppen met het spel maar de tijd van naar bed gaan hadden we allang overschreden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *