Wat Phra Kaew

Bangkok ligt op de oever van de Chao Phraya rivier en zo’n 25 kilometer van de Golf van Thailand. In het verleden werd het land Siam genoemd. Vroeger was Ayutthaya de hoofdstad van Siam en was Bangkok maar een kleine handelsplaats met verbinding naar zee. Nadat steeds meer drasland werd drooggelegd werd de hoofdstad verplaatst naar Bangkok. De Thaise naam voor Bangkok is Krung Thep of ook wel volledig Krung Thep Mahanakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Ayuthaya Mahadilok Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udomratchaniwet Mahasathan Amon Piman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam Prasit. De stad heeft hiermee een wereldrecord in handen voor de langste plaatsnaam.

Wij begonnen onze dag met een ontbijt op de vijfde etage van ons hotel. Er was koffie en thee, cornflakes, noedelsoep, toast en een versgebakken eitje. Een goede start voor onze verkenning van de bekendste bezienswaardigheden van de stad.


We verlieten het hotel op weg naar het grootste paleis van Thailand. Onderweg ontmoetten wij een Spanjaard die vertelde dat we ons paspoort nodig hadden om binnen te komen en dat het pas vanmiddag weer toegankelijk was in verband met een ceremonie. We liepen even terug om de paspoorten te halen maar besloten om toch naar het paleis te lopen omdat er veel oplichterij plaats vindt op straat. Bij het paleis moesten we inderdaad een procedure doorlopen met ons paspoort maar we konden gewoon naar binnen.

Het paleis bevindt zich op het eiland Rattanakosin in het historische hart van Bangkok. Eén van de eerste koningen van Thailand, Rama I, liet in de 18e eeuw het paleis bouwen. Het terrein van het paleis is even groot als 142 voetbalvelden en wordt volledig omgeven door een witte muur. Thailand is één van de weinige landen in Azië dat niet is gekoloniseerd. Thailand heeft net als Nederland een koninklijk huis en een regering. Aan het hoofd van het koninklijk huis staat een koning en bij de regering een minister-president. In oktober 2016 is de 88 jarige koning Bhumibol overleden. De koning heeft in totaal 70 jaar het land geregeerd. Hij was de langstzittende vorst ter wereld. De koning was zeer geliefd bij de Thai en zijn overlijden heeft een grote impact gehad. Er werd zelfs een jaar van rouw afgekondigd. De kroonprins, zijn zoon, zal hem opvolgen. Overal in de hele stad zagen we bloemenkransen met foto’s van de overleden koning hangen. Ook is er iedere dag een speciale ceremonie bij het paleis waar mensen uit heel Thailand naar toe komen om afscheid te nemen van hun koning, indrukwekkend.

We volgden de mensenstroom en kochten een entreekaartje voor het paleis. Er zijn meer dan 100 gebouwen maar het belangrijkste gebouw is de Wat Phra Kaew. De tempel van de Smaragdgroene Boeddha is de belangrijkste Boeddhistische tempel van Thailand. We liepen eerst in het gebied rondom de tempel. Overal waar je kijk, zie je gouden tempels, muren bedekt met edelstenen en mozaïektegeltje, pilaren afgezet met goud en kleine spiegeltjes en beelden van goden. Het is één en al bling bling. Keyro voelde zich niet echt lekker vermoedelijk door de warmte en we deden het rustig aan.

Anders dan in andere tempels wonen er in dit complex geen monniken. We bezochten het heiligste deel van het tempelcomplex waar de Smaragdgroene Boeddha gehuisvest is. Het beeld is maar 66 centimeter groot en niet gemaakt van smaragd (zoals de naam doet vermoeden) maar van jade. Volgens de legendes komt het beeld oorspronkelijk uit India. De Smaragden Boeddha draagt ieder seizoen een ander kostuum. Eén van de bewakers liet ons op zijn telefoon foto’s zien hoe de verschillende kostuums er dan uit zien. Zo draagt Boeddha in de zomer een kroon en sieraden, in de winter een gouden sjaal en in de regentijd een vergulde monnikspij en hoofdtooi. Alleen de koning of kroonprins mag de kostuums verwisselen tijdens een ceremonie. Het moet voorspoed en geluk brengen in ieder seizoen.

Na het bezoek aan de Smaragden Boeddha liepen we via het Koninklijk Paleis naar de uitgang. Wat een mensen niet normaal! We vervolgden onze weg in de richting van de Wat Po. Onderweg stopten we voor een ietwat verlate lunch bij restaurant Royal Club. Hier aten pappa en Keyro een heerlijke pittige Thaise groene curry, eentje met kip en eentje met beef. Ik had een mildere Massaman curry en mamma had garnalen met knoflook en basilicum. Het gerecht zat boordevol met hele rode rawitpepers. Het stoom kwam haar uit de oren. Gelukkig had zij een soda met limoen en honing om de hitte wat te temperen. Wij dronken een verse mango smoothie.

 

Met weer nieuwe energie liepen we naar de Wat Pho. Het Thaise woord voor een tempel met een klooster is “Wat”. In heel Thailand staan naar schatting zo’n 30.000 tempels die bewoond worden door ongeveer 250.000 monniken. Het Boeddhisme is geen geloof maar een levenswijze. Toch wordt het gezien als de belangrijkste “godsdienst” van het land. De Wat Pho is de grootste en oudste tempel van Bangkok. Op het terrein zagen we veel stoepa’s (symbool van het Boeddhisme). De stoepa’s zijn kleurrijk versierd met Chinees porselein. De legende gaat dat vroeger veel Chinese schepen aanmeerden in de haven van Bangkok en hier hun overtollig porselein dumpten. Veel porselein werd gerecycled en gebruikt om tempels mee te versieren.

Het hoogtepunt van deze tempel is de Phra Buddha Saiys. De 46 meter lange en 15 meter hoge liggende boeddha wordt in heel Thailand aanbeden. Het was niet gemakkelijk om het Boeddhabeeld te fotograferen want het ligt verscholen achter grote pilaren. Terwijl we door het tempelcomplex liepen begon het een heel klein beetje te regenen. Op ons gemak liepen we terug naar het hotel om even wat bij te komen van de hitte. ’s Avonds zijn we gaan eten bij Krua Apsorn restaurant een paar blokken verwijderd van ons hotel. Het restaurant had verschillende prijzen gewonnen.

We bestelden weer verschillende gerechten o.a. Massaman curry met garnalen en lotuswortel, gebakken rijst en een rode curry. Ik wilde graag de Thaise viskoekjes maar deze zouden erg pittig zijn volgens de serveerster. Toch werden ze besteld en ze waren heerlijk. Een beetje pittig maar zeker niet zo dat de vlammen uit mijn oren kwamen. Mamma had een bekend Thais gerecht: Tom Yam Kung, een Thaise pikante en zure soep met garnalen. Terug op onze kamer was er weinig tijd om nog iets te doen want morgenochtend moeten we om 5:30 uur al opstaan voor een activiteit. Wordt vervolgd……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *