Centraal Europa: Dag 21; We love Boedapest

We hadden alle vier heerlijk geslapen in de zachte bedden. Toch wel lekker een keer niet hutje mutje in het tentje. We hadden verschillende plannen gemaakt over wat we allemaal wilden gaan doen. Om wat tijd te besparen kochten we een 24-uurskaart voor de metro en binnen 5 minuten waren we al in de buurt van onze eerste stop. We hadden nog geen ontbijt gehad en wilden dit gaan doen bij één van de bekendste koffiehuizen van Boedapest.

In de 19e eeuw waren de koffiehuizen een ontmoetingsplek voor onder andere schrijvers, kunstenaars en hoogopgeleiden. We liepen vanuit het metrostation naar het Vörösmárty Tér in het hartje centrum. Hier ligt het oudste koffiehuis van de stad: Gerbeaud. Het is ooit begonnen als theehuis en je kreeg er het “beste ijs in pest”. Het is een bekende en gewilde plek om elkaar te ontmoeten onder genot van koffie of thee met een heerlijk gebakje gemaakt volgens traditioneel recept.

We moesten al een tijdje wachten voordat we door éen van de bediendes naar een tafeltje gebracht werden. We namen plaats en keken op de menukaart. De prijzen waren belachelijk hoog maar goed. We wachten en wachten tot iemand onze bestelling kwam opnemen maar na een kwartier was er nog niemand gekomen. Uiteindelijk raakte ons geduld op en zijn we opgestaan en vertrokken. Voor ons gevoel is het een beetje vergane glorie en zijn ze aan hun eigen succes ten onder gegaan. We liepen met behulp van de stadsplattegrond in de richting van de Sint Stefanusbasiliek.

In een zijstraatje naast de kerk aten we een lekker broodje. Goedkoper en veel meer dan wat we bij Gerbeaud zouden hebben gekregen. Net voor het plein lag Gelarto Rosa. Er stond een lange rij en we waren nieuwsgierig wat er te krijgen was. Het bleek een ijssalon te zijn maar niet zo maar eentje. Je kreeg er originele smaken ijs zoals hibiscus en chocolade (wit) met lavendel. Ook de gewone smaken zoals aardbei, citroen en banaan hadden ze. Het ijs werd niet in bollen gedaan maar op een andere manier. Ze maken met een soort plamuurmes rozenblaadjes die ze langs elkaar plakken waardoor je een roos van ijs krijgt. Hoe meer smaken ijs je besteld, hoe groter de roos. We mochten allebei drie smaken uitkiezen en toen we het ijsje in onze handen hadden, was het bijna zonde om op te eten. Wat een mooi kunstwerkje!

We bezochten de imposante Sint Stefanusbasiliek. Het is de grootste kerk van Boedapest en de koepel heeft een hoogte van circa 96 meter. Het interieur van de kerk was prachtig en we zagen er veel pracht en praal. Het plafond van de koepel was aan de binnenzijde bedekt met veel mozaïeken. Na het bezoek aan de kerk liepen we via één van de bruggen weer naar de burchtheuvel aan de andere kant van de stad. Na het terugtrekken van de Mongolen werd hier in de 13e eeuw een burcht gebouwd. De vestingwallen moesten de koning en inwoners beschermen tegen nieuwe aanvallen.

Zeven eeuwen lang was deze burcht de woning van het Hongaarse koningshuis. Diverse keren is de burcht herbouwd na zware gevechten. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd hier flink gevochten door de Duitsers en Russen. De Duitsers gebruikten het paleis als hoofdkwartier. In de laatste maanden van de oorlog werd het belegerd door het leger van de Russen. Het paleis werd compleet in puin geschoten en platgebrand. Een nieuwe restauratie was noodzakelijk. Tegenwoordig zijn er in de gebouwen verschillende musea ondergebracht.

We liepen buiten langs de prachtige gebouwen die versierd zijn met barokke en gotische elementen. We vervolgden onze weg en kwamen langs de Matthiaskerk. Opmerkelijk waren de vele torentjes, gotische roostervensters en de gekleurde tegeltjes op het dak. In het verleden werden hier vele koningen gekroond en werden er koninklijke huwelijken gesloten.

Vlak bij de kerk ligt het Vissersbastion dat gebouwd werd in de 19e eeuw toen de Matthiaskerk gerestaureerd werd. Het is geen vestingwerk maar meer een terras om de kerk meer “glans” te geven. De witte muren, trappen en torens maken het geheel een mooi plaatje. Je hebt hier vandaan ook een fraai uitzocht over de oude stad en de waterstad beneden, het domein van de vissers. We liepen de trappen af naar beneden en stapten daar in de tram naar Margaretha eiland. Het eiland ligt in de Donau ten noorden van de gelijknamige brug. Het park heette vroeger Konijneneiland en was aanzienlijk kleiner. Tegenwoordig draagt het de naam van koningsdochter Margaretha van Hongarije die in de 13e eeuw in het klooster leefde dat toen hier op het eiland stond.

Het eiland is nu één groot vrijetijdspark waar je verschillende dingen kunt doen. Zo zijn er tuinen, eetgelegenheden, speeltuinen, mogelijkheden om te fietsen, joggen enzovoort. Aan het begin van het eiland stond een grote fontein. De waterstralen van de fontein dansten op de maat van de muziek die werd afgespeeld. Wij kwamen aanlopen en de waterstralen dansten op ons favoriete rocknummer van Guns ’n Roses. Echt cool om te zien.

We liepen wat rond maar belandden al snel in de zandbak van de speeltuin om kuilen en kastelen te graven. Op de terugweg liepen we weer langs de fontein en we besloten om met onze voeten in het water nog wat naar de show te kijken. Nu spoten de waterstralen de lucht in op Hongaarse kinderliedjes. Het bleef prachtig om te zien. We namen de tram en stapten ergens uit in de Joodse wijk. We dronken een gezond drankje op een terras en bestelden er wat tapas bij. We gingen daarna op zoek naar een plek om iets te eten.

We kwamen uit bij een Vietnamees restaurant. We namen vooraf dumplings en loempia en als hoofdgerecht kwamen er curry, rijst met groenten en kip en noedels met groenten en kip op tafel. Het smaakte goed. Na het eten vervolgden we onze routen en kwamen we langs de Grote Synagoge van Boedapest. Het is zelfs de op één na grootste synagoge ter wereld. De beveiliging was er volop aanwezig. Vroeger was dit het religieuze hart voor de joodse wijk maar tegenwoordig is hier geen sprake meer van. Er wonen nog redelijk wat joden maar ook andere mensen. De bouw van de grote Synagoge duurde vijf jaar en in 1859 werden de deuren geopend voor de gelovigen. In de jaren negentig van de vorige eeuw vond er een grote renovatie plaats.

De miljoenen euro’s verbouwingskosten werden gefinancierd door de Hongaars-joodse zakenvrouw Estée Lauder. Het was ondertussen donker aan het worden en we namen de metro terug naar de Donau. In de avond zijn veel gebouwen namelijk prachtig verlicht. Eén van de bekendste gebouwen van Boedapest, het Parlementsgebouw, was gehuld in lichtjes. Het is één van de oudste en grootste Parlementsgebouwen die nog steeds in gebruik is.

De bruggen en gebouwen op de Géllertheuvel waren ook mooi verlicht. We liepen de brug over en liepen voor de laatste keer over de Donaupromenade. We kochten nog een souvenir en namen nog kebab mee. Op iedere hoek vind je kebab zaken en we wilden de stad niet verlaten zonder dit gegeten te hebben. Wat een geweldig toffe stad bleek Boedapest te zijn. We hadden helemaal geen zin om morgen alweer verder te reizen. In deze stad hadden we nog vele dagen door kunnen brengen zonder ons te vervelen. Hier komen we zeker nog eens terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *