Centraal Europa: Dag 13; Štrbské Pleso

Na het opstaan waren Ronac en ik de hele tijd aan het treuzelen en duurde het opbreken van de tent voor pappa en mamma veel langer dan ze hadden gewild. We reden rond 10:00 uur weg in de richting van één van de mooiste en drukste nationale parken van Slowakije. De route er naar toe was al prachtig. Nationaal Park Vysoké Tatry (Hoge Tatra) is gelegen in het noorden van Slowakije en loopt door tot in Polen.

Het gebied heeft wel meer dan 85 bergmeren en veel watervallen. We reden ongeveer in drie kwartier naar het dorp Štrba Štrbské Pleso, gelegen op de zuidoever van het gelijknamige meer op een hoogte van 1350 meter. Het werd direct duidelijk hoe populair het Hoge Tatra gebergte bij toeristen uit allerlei landen is. Het dorp telt niet meer dan 200 inwoners en de meeste gebouwen zijn commerciële hotels in de nabijheid van het gletsjermeer. In 1872 werd aan de oever van het meer het eerste hotel Patria gebouwd.

We hadden moeite om een nog vrije parkeerplaats te vinden want het was super druk. Uiteindelijk konden we de auto ergens parkeren tegen Nederlandse prijzen van 2 euro per uur. We wilden niet langer rond rijden en stapten uit. We deden onze wandelschoenen aan en volgden de mensenmassa. In de winter is het ook een skigebied en er bevindt zich hier een moderne skischans. Je ziet de schans al van ver en hij is niet te missen. We liepen naar het informatiebureau om informatie in te winnen over de mogelijke wandelingen in dit gebied.

We kozen voor de wandeling naar de top Predne Solisko. We kochten tickets voor de poma Phoenix kabellift die ons naar een chata, een Slowaakse berghut, halverwege de berg bracht. Hier namen we de rode route naar de top van de Predne Solisko. De route was druk en op sommige stukken liepen we in optocht omhoog. Het pad werd steeds steiler en moeilijker begaanbaar. Of en toe moesten we flinke stappen zetten en ons letterlijk omhoog hijsen. Na ongeveer 50 minuten kwamen we aan op de top op ongeveer 2093 meter hoogte.

We keken uit over het grillige gebergte met zijn steile wanden, spitse bergtoppen en het dal. We bleven een tijdje genieten van het uitzicht en aten een snickers om nieuwe energie te krijgen voor de terugweg. Pappa en Ronac daalden heel snel af en het was voor mamma en mij niet bij te houden. Soms moest je ook nog wachten op mensen die niet doorliepen of die je niet in kon halen.

Bij de chata kregen we een lekker ijsje. We gingen niet met de lift naar beneden maar volgden het pad terug naar de vallei en het bergmeer Štrbské Pleso. De alpenweide waar we doorheen liepen, waren prachtig gekleurd door bloeiende planten. Sommige soorten planten komen alleen in deze streek voor. In het lager gelegen gedeelte liepen we tussen de bossen met sparren en dennen. We kwamen uiteindelijk uit bij de oever van het meer. Het uitzicht werd een klein beetje verpest door de logge hotels die aan de oever gebouwd zijn. We moesten nog een klein stukje terug lopen in de richting van de parkeerplaats.

Onderweg kochten we een broodje hotdog om onze ergste honger wat te stillen. Met de auto reden we verder in de richting van Tatranská Lomnica. We passeerden een aantal keren de spoorlijn die de plaatsjes in de Hoge Tatra met elkaar verbindt. Het gebied is echt prachtig en het is duidelijk wat de Slowaken bezingen in hun volkslied: het is een prachtig natuurgebied.

Net buiten Tatranská Lomnica aan de weg naar Poprad lag onze volgende camping. Het wordt het Tatranec resort genoemd en bestaat uit hotel, bungalows en een camping. Het woordje resort is ons een beetje onduidelijk want zo mooi was het allemaal niet om te zien. Wij zochten een plekje met elektriciteit op het grote kampeerterrein en bouwden snel de tent op. We wilden op tijd naar het dorp om iets te gaan eten.

In het dorp zaten veel leuke restaurants maar bijna nergens was plek voor vier personen. Uiteindelijk vonden we een tafel bij pizzaria Marcello. Op zich wel lekker om eens een keertje Italiaans te eten. De serveerster kwam niet al te vriendelijk over en sprak/verstond slecht Engels. Toch lukte het om de bestelling door te geven. In de tussentijd speelden we een paar partijtjes “pesten” met speelkaarten. Niet veel later kregen wij onze pizza’s en mamma haar salade al geserveerd. We bleven na het eten nog een tijdje zitten omdat we hier Wi-Fi hadden en pappa en mamma nog wat dingetjes uit moesten zoeken voor het vervolg van onze reis.

Het was al donker toen we terug bij de tent kwamen en goed koud. Snel kropen we dicht tegen elkaar aan in onze slaapzakken. In de nacht koelt het hier in de bergen flink af tot een graad of zes. We lagen net in bed toen de tent ineens langzaam naar beneden zakte. Ik riep dan ook: “pappa, mamma, de tent stort in. Met onze handen hielden we de tent omhoog en pappa kroop naar buiten om de opblaasbare bogen te controleren. Gelukkig bleek na inspectie dat de afsluitdop er niet goed op bleek te zitten. Hierdoor was de boog langzaam leeggelopen en zakte de tent in. Het was lastiger geweest als er een lek of gat in had gezeten. Pappa pakte de pomp en niet veel later stond de tent weer omhoog. Met zijn allen hebben we hard zitten lachen om het voorval en daarna konden we rustig gaan slapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *