Snorkelen op het rif

De ochtend begon al vroeg. De geur van bananenpannenkoeken kwam ons om half zeven al tegemoet. We aten op het bovendek onze pannenkoek samen met een kopje thee of koffie. Keyro vond de pannenkoek niet zo lekker en daar was Fransman David erg blij mee want die lustte er nog wel eentje. We begonnen rond 7:00 uur met varen naar Pink beach. Eigenlijk stond dit voor gisteren op het programma maar dat werd niet gehaald.

Rond 7:30 uur kwamen we er aan en konden we, in het nog erg koude water, gaan snorkelen. We klommen van de boot af en zouden zo naar het strand zwemmen en of snorkelen. Het snorkelen lukte mij nog steeds niet zo goed en ik hield het maar bij zwemmen. Af en toe liftte ik mee op de rug van mamma. Het koraalrif was hier erg mooi om te zien en zelfs zonder dat ik onderwater ging, kon ik door het glasheldere water van alles zien.


De riffen barsten van het leven met kleurrijke vissen en ongewervelde dieren (zeelelies, sponzen). Het koraalrif is voor dieren een ideale plek om te wonen. Veel dieren verblijven er hun hele leven (papegaaivis, anemoonvis, slakken en zee-egels). Andere dieren (schildpad, haai, dolfijnen) komen er tijdelijk om voedsel te zoeken. De meeste dieren op het rif leven van plankton. Dit zijn heel kleine diertjes die in het water zweven. Het koraal zelf eet ook alleen maar plankton. Koraal wordt gegeten door de papegaaivis, de zee-egel en door een grote zeester. Het koraalrif biedt naast eten ook bescherming. Tussen de koralen zitten veel holletjes, spleten en andere schuilplaatsen. Veel vissen leggen hun eitjes tussen het koraal zodat hun jongen dan in een goed en veilig gebied groot kunnen worden en niet meteen worden op gegeten door andere vissen. De koraalvissen zijn vaak felgekleurd en vallen dus goed op. Ze zijn dus goed zichtbaar voor vijanden. De kleuren van de dieren dienen niet om vijanden af te schrikken maar houden een waarschuwing in voor soortgenoten: Dit is mijn gebied, blijf hier vandaan.


Op koraalriffen treft men ook poetsvissen aan. Het zijn vissen die nodig zijn om andere vissen van parasieten te ontdoen. In spleten en holen van het koraal bevinden zich murenes die vooral in de schemering en nacht op roof uitgaan. Het rif liep door tot aan het strand. Ik kon nergens staan en raakte lichtelijk in paniek en wilde niet naar het strand. Door mijn gespartel haalde mamma haar hand en been open aan het scherpe koraal. Gelukkig kwamen we snel weer in dieper water waar ik kon zwemmen. Pappa en Keyro gingen wel even het strand op. Het zand zou een roze gloed moeten hebben doordat het witte zand is gemengd met stukjes rood koraal. Misschien dat de lichtval niet goed was want het zag er gewoon wit uit en niet roze. Na ongeveer een uur klommen we weer aan boord om onze weg te vervolgen naar Manta Point. Op deze plek loopt een soort van snelweg voor reuzenmanta’s of ook wel de duivelsrog genoemd.
De stroming was sterk en daardoor wordt je bij het zwemmen erg snel moe van. De manta’s zouden ook veel dieper zwemmen door de sterke stroming en het was hopen dat we er een paar zouden kunnen vinden. Vanwege de stroming zouden wij aan boord blijven omdat het te gevaarlijk was om het water in te gaan. Vanaf de boot zochten de matrozen naar manta’s. Als er eentje gezien werd, moesten pappa, mamma en de anderen snel het water in om deze dieren te kunnen zien. Het duurde even maar toen werd er: “manta, manta” geroepen. Uiteindelijk hadden ze toch geluk en wisten ze er allebei een paar manta’s, ver onder hun, in de diepte te zien. Met een spanwijdte tot zeven meter kan de reuzenmanta tot maximaal 3000 kg wegen. De reuzenmanta doet er zes tot acht jaar over voor hij volwassen is en heeft dan zo’n 3 ½ tot 4 ½ meter spanwijdte.


Heerlijk lunchen op de boot.

De mond zit niet aan de onderkant zoals bij andere roggen maar min of meer aan de voorkant. De bovenkant is meestal zwart of blauw en de onderkant wit. De reuzenmanta voedt zich met plankton en kleine visjes die hij uit het water filtert. Zelf zijn de manta’s ongevaarlijk. Hun natuurlijke vijanden zijn grote haaien en orka’s. Volgens pappa en mamma was het een ongelofelijke ervaring om boven deze giganten te zweven. We voeren verder en speelden wat potjes kaart en hadden een lunch van groenten, verse tonijn en nasi putih. Rond het middaguur gingen we voor anker in de baai bij Gili Laba. De boot lag direct voor de kust en zo konden we van boord springen om te snorkelen naar de kust. Het onbewoonde eiland is een buur van Pulau Komodo alleen dan zonder de Komodovaraan. Op het eiland lag een heuvel die je ook kon beklimmen om een spectaculair uitzicht te hebben.


Voor ons was het veel te warm en daarom bleven wij met mamma beneden aan het mooie witte strand om te graven, te zwemmen en te snorkelen. Pappa waagde zich wel aan de pittige klim en werd boven getrakteerd op een wonderschoon uitzicht. Weer terug aan boord werd er iets nieuws gedaan. We lagen in water dat diep genoeg was om van de boot af in het water te springen. Samen met pappa, Berndt en Franziska maakte Keyro knappe sprongen die ik nog niet na wil doen. Ik stond hen aan te moedigen vanaf de boot. We kregen zelfs een deel van de bemanning zo ver om ook mee te doen met ons. Van sommige vroeg ik mij af of ze überhaupt wel konden zwemmen. Het was meer krabbelen zoals een hond doet dan dat het zwemmen was. Leuk was het in ieder geval wel.


Na deze gezellige waterpret gingen we circa 17 uur aan één stuk doorvaren richting Satonda Island, wat bij Sumbawa hoort. Het is best wel een gevaarlijk stuk op open zee en er zijn hier nog weleens boten gezonken. De zee was wild en de golven tilden de boot alle kanten op. Mamma en ik werden later op de middag misselijk en moesten overgeven. We waren zeeziek of waren het toch de in Bena gekochte nootjes die niet goed meer waren? We weten het niet. Na het overgeven ging het met allebei wel direct beter. We vermaakten ons aan boord vooral met de Nintendo en de tablet. Rond een uur of zes kregen we te eten en we werden getrakteerd op een mooie zonsondergang met in de verte een vulkaan op de achtergrond. De lichten gingen al vroeg uit zodat de kapitein kon zien waar hij moest varen en daarom lagen we al op tijd in bed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *