Spiderweb rijstvelden


Uitzicht vanaf het ontbijtje in het hotel.

We begonnen vandaag aan onze laatste reisdag over Flores met privé chauffeur Elvis. Na het ontbijt bezochten we als eerste een compang ruteng van een Manggarai stam. Dit is een traditioneel dorpje van de plaatselijke Manggarai bevolking. In het midden van het dorpje staat de “compang”, een soort platform van stenen waarop de offers aan de goden worden gepresenteerd. Het platform is omgeven door een stenen muur, waarachter de huizen staan. Eigenlijk stonden er nog maar weinig traditionele huizen, en in één daarvan konden we het gastenboek tekenen en een donatie doen. Hier en daar lag rijst en koffiebonen te drogen maar veel meer was er niet te zien helaas.


Typisch dorpje van de Manggarai. 

Via slingerende wegen reden we berg op en berg af naar het plaatsje Cancar zo’n 17 kilometer ten westen van Ruteng. In dit gebied vind je heel veel rijstvelden. Rijst is een graansoort die door de eeuwen heen en nog steeds in grote delen van de wereld als belangrijkste voedsel dient. We stopten bij een huisje aan de voet van een heuvel. Achter het huis moesten we een paar honderd meter omhoog klimmen via een smal paadje de heuvel op. Vanaf de heuvel hadden we een mooi uitzicht op de rijstvelden. De rijstvelden zijn aangelegd in de vorm van spinnenwebben en van bovenaf konden we de vormen goed zien. In het hart van deze rijstvelden staat een offer in de vorm van een paal met daarop een steen, de Lodok genaamd.


De spiderweb rijstvelden.

De driehoekige segmenten in het web zijn de zogeheten lingko’s. Deze lingko’s werden gevormd door de Tu’a Teno, de heer van het Land. Hij wees vanuit de Lodok met twee vingers richting de buitencirkel van het land en waar de vingers de rand “raakten” werden twee rechte lijn richting de Lodok getrokken. Voor ieder gezin uit de gemeenschap werd op deze manier een stukje land bepaald. Een gezin met aanzien kreeg een groter stuk toegekend dan een armer gezin. Samen met Keyro liep ik alleen de weg naar beneden want pappa en mamma wilden nog wat foto’s maken. Toen we weer compleet waren stapten we weer in de auto en vervolgden onze weg. We draaiden het raampje van de auto open en riepen naar iedereen die we zagen: “hello”. Iedereen reageerde even vriendelijk door hetzelfde terug te roepen. Toen we in een dorpje moesten wachten op mensen die overstaken, kreeg ik spontaan een dikke kus op mijn wang van een oudere vrouw.

De rit naar Labuan Bajo, één van de bekendste plaatsjes op Flores, verliep voorspoedig en we kwamen rond 14:00 uur aan. Onderweg werden we gebeld door de rederij voor onze vierdaagse boottocht naar Lombok. De vraag was: of we niet morgen al wilden vertrekken in plaats van de afgesproken vrijdag. Het komt voor ons eerlijk gezegd nog beter uit en daarom moesten we even langs het kantoor komen om de zaken te regelen. Nadat we dat gedaan hadden, bracht Elvis ons naar het Gardena hotel en gelukkig hadden zij nog een kamer beschikbaar. Onze bungalow had bamboewanden, een fan en veranda. Simpel maar voor ons voldoet het prima. Het was aardig warm en we zweetten ons een ei uit toen we met onze bagage de heuvel een paar keer op en af moesten.

We namen afscheid van Elvis en bedankten hem voor de mooie en veilige tocht over Flores. Naast het hotel lag een Italiaans restaurant Cit Ma Bón want we hadden wel zin in een keer iets anders dan rijst. Pappa en Keyro bestelden spaghetti alla Cotta (mosselen), mamma penna alla polpa (krab) en ik nam een pizza Margherita. Het was heerlijk relaxen in het restaurant en na het eten verplaatsten we ons naar het lounge gedeelte. Hier gingen we zitten op de zitzakken en hadden we een mooi uitzicht over de omgeving en haven van Labuan Bajo.

Met maar ongeveer 3000 inwoners, waarvan de meesten van de visvangst leven, is het nog een echte, authentieke, Indonesische plaats. De kleine eilandjes, de mooie kustlijn, de prachtige koraalriffen en het nabijgelegen Komodo National Park hebben ervoor gezorgd dat de populariteit van Flores is toegenomen. Toerisme is hier flink in opkomst en overal zie en hoor je dan ook toeristen. Na een prachtige zonsondergang liepen we nog even door het plaatsje en kochten we een nieuwe zwembroek voor Keyro. Zijn eigen zwembroek was op vreemde wijze verdwenen bij onze hut in Maumere. We gingen redelijk op tijd naar bed want morgen begint onze vierdaagse boottocht naar Lombok.


Zonsondergang in Labuan Bajo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *