Sunset Cottages


We waren midden in de nacht al op en klaar wakker. De laatste spullen werden ingepakt en alles gecontroleerd voor het vertrek. De taxi stond beneden al op ons te wachten en we konden direct vertrekken. De wegen waren nu veel leger en de rit was veel sneller en meer dan de helft goedkoper. We liepen door de security-check en gingen op zoek naar de incheckbalie van Sriwijaya Air. We vonden deze echter niet en bij het navragen, bleken we bij de verkeerde vertrekhal te zijn afgezet. Stressen natuurlijk want hoe kwamen we zo snel mogelijk bij de juiste terminal? Er bleek een gratis airport shuttlebus te rijden en we stapten in. Het zou nu wel erg krap worden om op tijd bij de juiste incheckbalie aan te komen en onze vlucht van 5:45 uur te halen. De bus reed ook nog eens eerst naar twee andere terminals. Gelukkig wist een ander koppel ons gerust te stellen dat we nog wel op tijd zouden zijn.

Bij de juiste terminal verlieten we snel de bus op weg naar de controle en naar de incheckbalie van Sriwijaya Air. Het schoot niet echt op maar we checkten gelukkig wel op tijd in. Snel naar de douane, de volgende security-check en dan de juiste gate zoeken. Uiteindelijk moesten we nog dik een halfuur wachten want het vliegtuig was nog niet klaar voor vertrek. In het vliegtuig werd er wat met de plaatsen geschoven want we zaten niet allemaal bij elkaar maar dat was snel geregeld. Veel vliegtuigmaatschappijen in Indonesië staan op de zwarte lijst van de Europese Unie. De luchtvaartmarkt in Indonesië groeit snel en met de veiligheid zou het vaak niet goed zijn volgens Europese landen. Ook behoort Sriwijaya Air hier toe vanwege enkele kleine incidenten maar wordt de maatschappij in Indonesië wel als betrouwbaar geacht. Wij vonden de maatschappij verder prima en het vliegtuig leek voor ons een stuk nieuwer dan menig ander Nederlands vliegtuig waar we ooit wel eens mee hebben gevlogen. Het personeel was vriendelijk en we kregen zelfs een sandwich en bekertje water uitgereikt.

Binnen ongeveer een uur vlogen we naar Bali om te landen op het vliegveld van Denpasar. Hier moesten we overstappen op een ander vliegtuig dat van NAM Air, een partner van Sriwijaya, bleek te zijn. Ook hier was alles prima en de vlucht van een uur was snel voorbij. Ik was echter ontzettend moe en voor mijn familie niet de allerleukste op dat moment. De luchthaven van Maumere is gelegen op het eiland Flores en de lokale tijd was ondertussen 11:00 uur in de ochtend. Op het kleine Wai Oti vliegveld dat alleen voor binnenlandse vluchten wordt gebruikt, konden we vanuit het vliegtuig zo naar de aankomst en vertrekhal lopen.


Het duurde even voordat onze rugzakken uit het vliegtuig kwamen maar we stonden al lange tijd van te voren klaar om ze van de transportband af te halen. Eenmaal buiten stonden wat taxichauffeurs klaar om toeristen naar hotels in de omgeving te brengen. Wij hadden nog geen accommodatie geregeld en wilden eerst even bellen of er iets beschikbaar zou zijn. Pappa belde met twee accommodaties maar die zaten vol. Bij het bellen naar een derde accommodatie hadden we meer geluk. Ze hadden plaats in de oudere bungalows en de eigenaar zei ons te komen om te kijken of het geschikt voor ons zou zijn. We probeerden met één van de taxichauffeurs een goede prijs af te dingen maar men bleef bij de vaste prijs van 150.000 roepia. Uiteindelijk toch akkoord gegaan en op weg gegaan naar de Sunset Cottages gelegen aan de weg tussen Maumere en Larantuka. Vanaf Maumere was het ongeveer 30 minuten rijden naar de accommodatie. We zagen het uithangbord langs de weg en moesten nog een stuk over een onverharde weg met veel hobbels en bobbels.

De eigenaar Hendrik stond al op ons te wachten. Hij vertelde ons dat zijn 3 nieuwe bungalows verderop aan het Waiterang strand gelegen alle drie verhuurd waren. De bungalows hier zijn verouderd en de activiteiten zijn verplaatst naar het nieuwe complex maar wij hebben niet veel nodig. Hendrik liet ons de vierpersoonshut zien en wij vonden het helemaal perfect. De traditionele bamboe hut staat onder de kokospalmen en op tien meter van het strand. De hut is eenvoudig met twee tweepersoonsbedden met klamboe en een simpele badkamer met toiletpot en mandibak. De mandibak is er i.p.v. een douche. De bedoeling hiervan is dat je met de gayung, meestal plastic bakje met steel, water uit de betegelde bak, de mandibak, schept en dit met flinke plenzen over je heen giet om je af te spoelen. Ook gebruik je de gayung om het toilet mee door te trekken. Geen luxe maar het echte Robinson Crusoe gevoel. Hier gaan we een paar dagen onthaasten en één worden met de natuur. Al snel zaten we met onze zwembroek in het zwarte zand en de helder blauwe zee. Tijd om te eten tussen de middag gunden we onszelf niet. De omgeving is fantastisch met uitzicht over de baai en enkele eilanden. Af en toe komen er wat lokale mensen voorbij en zie je vissers bezig met hun netten en boten. Verder heerst er alleen maar rust. Aan het einde van de middag keken we vanaf ons terras naar een prachtige zonsondergang. In de avond gingen we bij de gemeenschappelijke open hut wat eten. Aldi, de kok, maakte voor ons een overheerlijke verse kroepoek en twee nasi goreng en twee bami goreng.

Het duurde even voordat het klaar was maar de opmaak en smaak van de gerechten waren super. Ondertussen speelden we een potje pesten en kwartet en maakten we een praatje met de twee andere aanwezige gasten. Het bleken ook Nederlanders te zijn maar zij bleven maar één nacht en zouden morgen naar het nieuwe complex gaan. Terug in de hut mochten we nog een aflevering kijken van de serie “Raveleijn”. Het is een 12-delige kinderserie van de Efteling. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige attractie in de Efteling en het gelijknamige boek dat door kinderboekenschrijver Paul van Loon werd geschreven. Het verhaal gaat over Joost die vlakbij zijn nieuwe huis in het bos een oude stadspoort ontdekt. Raven leiden hem samen met zijn broers en zussen door de poort. De kinderen veranderen in volwassen ruiters en de raven in prachtige paarden. In het graafschap Ravenbosch staat hen een groot avontuur te wachten. Een spannend verhaal dus waarvan we iedere avond een aflevering mogen kijken. Uiteindelijk waren we zo moe dat onze oogjes vanzelf dicht vielen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *