Dag 4; Ayubowan!

Het was erg vroeg op vanmorgen en ik moest echt uit mijn bed gesleept worden. Gelukkig had pappa al online ingecheckt en hoefden we maar 90 minuten van te voren op het vliegveld aanwezig te zijn. We hadden om 5:00 uur een taxi die ons binnen 20 minuten naar het vliegveld bracht. De chauffeur was een man uit Sri Lanka die hier naar toe was gekomen om geld te verdienen. Hij vertelde ons hoe mooi Sri Lanka is en dat hij zijn land heel erg miste. We leverden de bagage in en liepen langs de immigratie en douane. We gingen als een van de laatste door de gate en moesten opnieuw weer een lange tijd (15 minuten?) hobbelen in de bus naar het vliegtuig. Gelukkig konden we deze keer wel zitten op een van de weinige bankjes. We hadden 2×2 stoelen (rij 49 en 50) achterin het vliegtuig en deze keer wel degene die we vooraf hadden gereserveerd. We zaten nu bij het raampje en hadden aan de zijkant iets meer ruimte. Onze spullen konden niet in de bagagebak boven ons hoofd en werd in een van de opslagruimtes bij de stewardessen gedaan. Van één van de stewards, er waren er wel 3 in ons gedeelte, kregen wij weer een monsterknuffel. We stegen iets later op dan gepland en dat werd tijdens de vlucht niet meer ingehaald. We landden 4 ½ uur later op het Bandaranaike International vliegveld op circa 22 kilometer afstand van Colombo. Voordat we het vliegveld konden verlaten moesten we in de rij voor de immigratiecontrole. We hadden ons visum online aangevraagd. Eenmaal aan de beurt bleek dat de online visumaanvraag niet voldoende was en we toch nog een immigratiekaart moesten invullen. Wij weer terug om immigratiekaarten in te vullen en daarna opnieuw in de rij. Gelukkig was alles daarna wel in orde en stonden we binnen een paar minuten aan de andere kant van de immigratie met ons visum in het paspoort.


Lekker zwemmen na de vliegreis.

We liepen naar de bagageband om de spullen op te halen. Na een korte plasstop liepen we naar de uitgang om onze contactpersoon te zoeken. We hadden hem snel gevonden. De man stelde zich voor en wij mochten hem kort Nana noemen. Hij was onze gids en chauffeur gedurende onze reis door Sri Lanka. Wij liepen naar buiten en moesten daar even wachten omdat Nana de minibus moest ophalen. Er kwamen meteen mensen op ons af die ons ergens heen wilden brengen, onze bagage wilden dragen etc. Nana verscheen binnen 10 minuten met de minivan en we laadden alle spullen in. Tijdens de rit van ongeveer 30 minuten leerden we meteen ons eerste woordje Sri Lankaans: “Ayubowan”. Het is een traditionele groet wat zoiets als “welkom”of letterlijk “Moge je lang leven” betekend. We reden binnen 30 minuten van het vliegveld naar onze eerste rustig gelegen accomadatie op ongeveer 6 kilometer van Negombo. Het verkeer was een echte chaos overal lopen, fietsen mensen, rijden taxi’s, auto’s en vooral tuk tuk’s. Er werd veel getoeterd, geremd en van weghelft (als die al bestaat?) gewisseld. Toch leek het erop dat alles op milimeters na toch iedere keer weer net goed ging. Villa Araliya is een kleinschalig hotel/guesthouse gebouwd in coloniale stijl. Onze kamer was nog niet helemaal klaar en we kregen daarom nog eerst een kop thee aangeboden terwijl we wachtten. Ik liep alvast wat rond met het fototoestel om foto’s te maken. Er was een mooi zwembad en er waren een aantal honden en katten op het terrein. De dieren zijn opgevangen uit benarde situaties en hebben hier een goed thuis gekregen met voldoende voedsel en vooral liefde. Even later konden we naar onze driepersoonskamer genaamd “Tourmaline”.


Villa Aralya

Het was een sfeervolle kamer en een had een goede badkamer. Het was al aan het einde van de middag en we gingen nog even zwemmen in het zwembad. Er hing een donkere dreigende regenlucht maar de regen kwam niet. ‘s Avonds aten we bij Villa Araliya. We kregen het traditionele hoofdgerecht van Sri Lanka namelijk rijst met curry. Het woord ‘curry’ is afkomstig van het Tamilwoord kari (saus) en heeft dus niets met kerrie te maken. In het guesthouse wordt alle vegetarisch gekookt maar dat was helemaal niet erg. Bovendien is een curry in Sri Lanka niet één gerecht maar een tafel vol met bakjes met allerlei lekkernijen. Zo kregen wij vanavond pikante sperziebonen, auberginecurry, dhalcurry, kokos sambal en witte rijst. Ik vond vooral de Dhal curry erg lekker. Het bleek een gerecht te zijn uit de Indiase keuken gemaakt met peulvruchten, vaak linzen. Sri Lankaanse mensen eten zonder bestek en maken gebruik van hun rechter hand, de linker hand is onrein. Ronac valt hier in ieder geval niet op, haha. We maakten ook kennis met 5-jarige Suraj, de zoon van de Nederlandse eigenaresse en haar Sri Lankaanse man. Het klikte meteen en we speelden met zijn step, fietsjes, loopauto en renden achter elkaar aan langs het zwembad. We lagen pas rond 21.30 uur in bed en het duurde een lange tijd voor we sliepen want in de kamer was het ontzettend benauwd en de airco hielp niet veel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *