Willemstad (dag 21)

We vertrokken vandaag naar de hoofdstad van Curaçao, Willemstad. We reden er binnen 30 minuten naar toe en parkeerden de auto op een gratis parkeerplaats vlakbij Hotel Renaissance in de wijk Otrobanda.

Curaçao is een mengeling van verschillende nationaliteiten en culturen. De eerste inwoners waren de Arawak en later de Caiquetioindianen uit Venezuela.
In 1499 werd het ontdekt door de Spanjaarden en in 1634 veroverd door de Nederlanders. In de 17e eeuw was Curaçao het centrum van de slavenhandel. Toen de slavernij werd afgeschaft, bleven de slaven verspreid op het eiland wonen.  De taal van de lokale bevolking is het Papiaments. Het is een mix van Portugees, Spaans, Nederlands en Afrikaanse dialecten.

Willemstad ligt aan de natuurlijke haven “het schottegat” die via de Sint Annabaai met de Caribische zee in verbinding staat. Aan de beide kanten van de Sint Annabaai liggen de bekende  stadsdelen Otrobanda en Punda. Samen vormen deze twee wijken de historische binnenstad. We begonnen onze wandeling in de wijk Otrobanda dat “ander oever” betekend. We liepen richting de Sint Annabaai en zagen aan de overkant de wijk Punda en Fort Amsterdam liggen dat gebouwd werd ter bescherming van de haveningang. Beiden wijken worden met elkaar verbonden door de pontjesbrug (Koningin Emmabrug).

Wij wandelden eerst door de kleurrijke wijk Otrobanda. De wijk is ontstaan toen in de 18e eeuw de wijk Punda te klein werd. Het waren voornamelijk de arbeiders die in Otrobanda gingen wonen. In het straatbeeld zie je dit nog terug aan de kleine rijtjeshuizen. In de volksmond wordt Otrobanda ook wel “hart van Curacao”genoemd. Het waren vooral de Portugezen, Spaanjaarden, Afrikanen en Zuid Amerikanen die zich hier vestigden. In 1969 vertrokken er veel mensen uit Otrobanda en was er veel criminaliteit. In 2001 heeft een Nederlandse zakenman, Jacob Gelt Dekker,  een deel van de wijk laten opknappen. Sinds 1997 staat de wijk op de Werelderfgoedlijst van Unesco. We kwamen uit bij het Brionplein dat omringd werd door veel gekleurde huizen.

We liepen naar de Koningin Emmabrug, ook wel pontjesbrug genoemd. Deze houten brug van bijna 300 meter, verbindt sinds 1888 de wijk Otrobanda met de aan de overkant gelegen wijk Punda. Tegenwoordig gaat het meeste verkeer over de hoge Koningin Julianabrug maar voetgangers maken veel gebruik van de pontjesbrug om de Sint Annabaai over te steken.  De brug moest beweegbaar zijn vanwege de drukke scheepvaart. Het wegdek rustte op 15 pontons en kon hierdoor binnen twee minuten open of dicht draaien. Als de brug open gaat om schepen door te laten, varen er kleine pontjes om mensen naar de andere kant van de Santa Anna Baai te brengen. We liepen de brug over en kwamen zo op de Handelskade in de wijk Punda.  Het is de oudste wijk van Willemstad. We dronken een lekkere milkshake op een van de terrasjes aan de Handelskade. We hadden zicht over de baai en de pontjesbrug. Terwijl wij daar zaten ging de brug ook nog een keer open en zagen we hoe grote en kleine schepen de haven in- en uitvoeren.


Even lekker een terrasje pikken met uitzicht op de pontjesbrug.

We vervolgden onze wandeling naar de De Ruyterkade waar een kleine levendige ‘drijvende markt’ was. Kooplieden, veelal Venezolanen, komen met hun bootjes hun koopwaar aanbieden. Via een grote winkelstraat liepen we naar het Wilhelminaplein met het standbeeld van Koningin Wilhelmina. Het beeld werd opgericht ter ere van de vijftigste verjaardag van koningin Wilhelmina in 1930. Ronac en ik speelden nog even in de speeltoestellen die op het plein stonden.

Vanaf het plein liepen we naar het Waterfront Arches. De boogjes (arches) vormden onderdeel van de muur die Willemstad moest beschermen.  In de muur zijn nu voornamelijk restaurants en winkels gevestigd. We liepen door en kwamen langs het fort Amsterdam. Het fort ligt op een strategische ligging ten zuidoosten van de Sint Annabaai. Toen we langs het fort liepen kwamen we weer uit bij het beginpunt op De Handelskade.

De handelskade is een van de bekendste straten van Curaçao en wereldwijd bekend door de vele foto’s die ervan gepubliceerd worden. De prachtige koopmanshuizen zijn opgetrokken in Amsterdamse stijl met gekleurde gevels in felle pasteltinten. Tegenwoordig worden de huizen aan de kade gebruikt als winkels, kantoren of banken. Op de terugweg naar onze auto kochten we nog een minisouvenir voor een belachelijk hoge prijs die eerst weer in dollars maar later toch met guldens betaald kon worden.

De rest van onze middag brachten we door bij Playa Daaibooibaai. De Daaibooibaai werd in de vorige eeuw gebruikt als haven voor het vervoer van het zout van Jan Kok. Het was een klein strand met veel palapa’s (rieten parasols). In het weekend komen er vooral grote groepen mensen voor feesten en partijen. Ondanks dat het geen weekend was, bleek het toch vrij druk te zijn. Alle palapa’s waren bezet dus zochten we een plaatsje uit onder een van de palmen. Het rook er niet al te fris maar pal in de zon gaan zitten was ook geen optie. We kleedden ons om in badkleding en gingen meteen het verkoelende water van de zee in. Het water in lopen was wat moeilijk door de vele rotsen die er lagen. natuurlijk wilde ik meteen gaan snorkelen en dat gaat hier overal prima. Er was weinig koraal maar ik zag genoeg vissen.

Tussendoor haalden we bij het simpele strandtentje, gerund door Nederlanders, een lekkere friet met mayonaise. Terwijl wij frietjes aan het eten waren vlogen er verschillende vogels om ons heen.  We zagen de Trupial de meest voorkomende inheemse vogelsoort. Hij leek op een merel maar zag er mooier uit met zijn zwarte verenpak en oranjeonderbuik.  Ook vloog er voortdurend een klein vogeltje rond met zwarte vleugels en gele borst. Het bleek een suikerdiefje te zijn. Zijn naam dank hij aan zijn liefde voor zoetigheden zoals nectar van bloemen maar ook zijn ze dol op suiker, fruit, jam en siroop. Ze komen vrij veel voor en is bekend in met name Zuid-Amerika. De vogel leek op een kolibrie maar het suikerdiefje kan niet stil in de lucht blijven hangen. Na het eten werd er nog vol op gespetterd in het water.


We keerden rond 17:00 uur terug naar ons appartement. Wij gingen nog lekker even zwemmen in het zwembad. Na het zwemmen aten we de restjes nasi en pasta van gisteren en eergisteren. We lieten het ons goed smaken en spoelden het weg met wat drinken. Toen pappa en mamma allebei even naar binnen waren, dronken we stiekem van hun cocktails. Het was natuurlijk niet de bedoeling dat we alcohol dronken maar het smaakte wel erg lekker. Pappa en mamma konden er gelukkig om lachen toen ze het zagen en vonden ons ondeugende boefjes. Ze namen het glas wel meteen weg want alcohol drinken is niet voor kleine kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *