Op familiebezoek (dag 17)

Onze laatste dag in Suriname was aangebroken. Het was de laatste mogelijkheid om nog iets met familie af te spreken. We hadden het adres van de zus van pappa’s oma weten te achter halen en we wilden aan haar vandaag een bezoek brengen. Met de taxi gingen wij naar het centrum. We lieten ons afzetten bij de bloemenmarkt langs de Surinamerivier. Hier kon je prachtige bloemstukken kopen voor 40 SRD (omgerekend 10 euro).

We liepen met bloemstuk en al richting het bejaarden/verzorgingstehuis waar oma Eline woont. Onderweg kochten we bij een Chinese supermarkt nog wat lekkers, chocolade, drop, koekjes en drinken. Wij kregen er van de vriendelijke bediende nog een lolly gratis bij. Het was nog een klein stukje lopen en toen stonden we voor de ingang van het Fatima Oord. Het verzorgingstehuis lag middenin het centrum aan de Henck Arronstraat (Gravenstraat), een paar blokken bij de Surinamerivier vandaan. Het tehuis werd in 1948 opgericht door Rooms Katholieke nonnen. In eerste instantie was het tehuis bedoeld voor bejaarden die land en kerk lang hadden gediend en door omstandigheden niet meer in staat waren in hun eigen behoefte te voorzien. De eerste bewoners woonden er vrijwel gratis. Om het goede werk voort te zetten is in 1996 de Stichting Bejaardentehuis Fatima-oord opgericht.

We liepen naar binnen en kwamen na een paar keer vragen uit bij de verpleegsterspost. Hier hoorden we dat oma Eline niet aanwezig was. Ze was vanmorgen opgehaald door een van haar dochters. Gelukkig ging de vriendelijke verpleegster meteen zoeken naar een telefoonnummer zodat pappa kon gaan bellen. Pappa kreeg Joyce de dochter van oma Eline aan de telefoon. Ze nodigde ons meteen uit om naar haar huis te komen. Ze woonde in Paramaribo Noord, niet ver bij ons appartement vandaan.


ik vond Oma Eline heel erg lief.

Met Taxi Tourtonne stonden we na 15 minuten bij haar voor de deur. We werden open en hartelijk ontvangen. Het was alsof we elkaar al jaren kenden en hadden direct een leuk gesprek. Oma Eline is 91 jaar maar daar was weinig van te merken. Ze was super fief en als je zou zeggen dat ze 70 was, zou ik het ook geloven. Ik was meteen helemaal weg van oma Eline en kroop al snel op schoot. Keyro had helaas zijn “ik ben dwars bui” en was ontzettend vervelend en brutaal. Jammer dat hij het zo verpestte en ons een beetje voor gek zette bij onze Surinaamse familie. Gelukkig gingen oma Eline en Joyce er gemakkelijk mee om.

Oma Eline zei dat ze wel wat gewend was want ze heeft 11 kinderen opgevoed. Rond 13:30 uur moest oma Eline wat eten omdat ze medicijnen in moest nemen. Ze kreeg soep en dat bleef nog heel lang in mijn hoofd zitten. Ik zei continu dat oma Eline haar soep moest eten. Tante Joyce verontschuldigde zich vele malen voor het feit dat ze ons niets te eten kon aanbieden, als ze het eerder had geweten etc. Wij vonden het helemaal niet erg en waren al lang blij dat we haar en oma Eline hebben kunnen ontmoeten. Voor pappa was het extra speciaal want hij zag in haar duidelijk gelijkenissen met zijn oma Adele.  Na 2 uurtjes namen we afscheid van oma Eline en tante Joyce. We zwaaiden net zo lang tot we ze niet meer zagen en liepen terug naar appartement Martinus.

We zwommen nog even lekker in het zwembad en haalden iets te eten bij het Surinaams restaurant.  Rond 21:15 uur kwam Gilbert, een neef van pappa nog even op bezoek. We hadden de afgelopen weken al vaker met hem gebeld maar het was er nog steeds niet van gekomen om af te spreken. We praatten ongeveer een half uur en daarna moest hij weer vertrekken. Na zijn bezoek pakten we de laatste dingen in want morgen gaan we Suriname achter ons laten en reizen we door naar Curaçao. In Curaçao gaan we de laatste dagen van onze zomervakantie door brengen met hopelijk veel zon, zee en strand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *