Terug naar huis (dag 21,22)

Terug naar huis… Zoals altijd vliegt de tijd wanneer we op vakantie zijn en vandaag moesten we weer terug naar Nederland. Het zou een hele lange reisdag worden. Met de taxi naar het vliegveld van Guillin (ca. anderhalf uur), vliegen naar Beijing (3 uur), wachten op het vliegveld (ca. 5 uur), vloegen naar Moskou (ca. 7 uur), transfer naar terminal (ca. 1 uur), vliegen naar Dusseldorf (ca. 3 uur), terug met opa Ed naar huis rijden (ca. anderhalf uur).

We werden pas om 9:00uur wakker en pakten rustig de laatste spulletjes in. Ik at alvast wat met Keyro en Ronac terwijl Vanessa alvast uitcheckte en de spullen in de bagageruimte zette.

We konden het geld gewoon via de Nederlandse bank overmaken dus gebruikten we onze digipas zodat we dit niet konden vergeten. Fijn dat dit hier kon. Karst, Paulien en Pelle zorgden er echt voor dat ons verblijf hier geweldig was, een echte aanrader!

Aangezien we pas om drie uur hoefden te vertrekken besloten we nog even naar de rivier te lopen en daar te gaan zwemmen. Vooral Keyro had weer de grootste lol, ook voor hem een mooie afsluiting van de vakantie. Rond één uur waren we terug bij the giggling tree waar we nog een laatste keer wat aten. Een heerlijke fried noodles en een sizzling beef voor ons. Keyro mocht nog een keer de lekkere frietjes bestellen. Na een snelle douche stond de taxi om 14:50uur al klaar om ons naar het vliegvled te brengen. Via een andere route kwamen we na een dik uur ruim op tijd aan op het vliegveld van Guillin. Het was hier redelijk rusten zodat we snel konden inchecken.

De vlucht verliep redelijk snel, we landden mooi op tijd op het vliegvled van Beijing waar we maar liefst vijf uur moesten wachten. Onze rugzakken liepen ook nog eens het eerst van de band af en toen ook nog bleek dat de vertrekhal boven ons lag zaten we wel erg snel te wachten op het vliegtuig naar Moskou.

Inchecken ging nog niet want de balie zag er maar spookachtig leeg uit. We installeerden ons maar op een bankje en lieten Ronac en Keyro lekker rondrennen, voordeel hier is dat ze toch nergens naar toe konden er er vrijwel niemand was. Beide kids bleven maar wakker ondanks dat het al na middernacht was. Toen de incheckbalie eindelijk open ging werd Ronac wel wat jengelig maar nog steeds wakker. Pas bij de lange rij bij de security controle werd Ronac stierlijk vervelend en begon hij hard te huilen. Een ideaal moment want er kwam meteen iemand langs om ons voorin in de rij te plaatsen. Wil je wachtrijen vermijden? Knijp dan je kind heel hard in z’n arm of zo, succes verzekerd.


Om één uur ’s nachts spelen op het vliegveld.

We kochten nog een onzinnig souvenir en wat voor opa Ed met onze overgebleven yuans. Ronac had weer energie gevonden en speelden met Keyro in een leuk speelplaatsje naast onze gate. Ons vliegtuig vertrok zo’n 40 minuten laten maar tijdens het opstijgen lag Ronac gelukkig eindelijk te slapen. We hadden gweeldige plaatsen voorin het toestel zodat er niemand voor ons zat met wat extra beenruimte. ook waren er gelukkig geen schermpjes met knopjes waar Ronacje zich aan kon amuseren.

Ook Keyro viel vrij snel in een onrustige slaap, het leek goed te gaan tot Ronac weer wakker werd en 20 minuten lang bleef huilen. Er werd nog eten geserveerd zodat nog niet iedereen lag te slapen, scheelde wel. Mijnheertje Junior viel daarna bij Vanessa in slaap en na een paar keer een beetje wakker worden ging het eigenlijk nog redelijk. Keyro sliep zo’n beetje tot het licht aanging (5 uur) en speelde daarna nog wat op zijn nintendo.


Eindelijk vertrokken.

Na alle vriendelijkheid in China werden we door de norse en onvriendelijke Russische controle geloodst. Toch ging dit allemaal vrij vlotjes zodat we snel voor de juiste gate zaten te wachten op het laatste vliegtuig van de reis naar Dusseldorf. Blijkbaar hadden we hier gratis Wifi want ik kon nog eventjes met Lucia Appen.

Ook de laatste drie uur gingen snel om. Ronac sliep bijna de hele vlucht en Keyro speelde vooral op zijn Nintendo. Redelijk volgens schema landden we op de luchthaven van Dusseldorf, de laatste vlucht zat erop. Het duurde eventjes voordat onze rugzakken er waren, wat service betreft kunnen we nog wat leren van de Chinezen.


Aangekomen op de luchthaven van Dusseldorf.

Opa Ed stond ons al op te wachten in de aankomsthal en bracht ons veilig naar Geleen waar we nog een heerlijke lunch en een lekkere kop koffie voorgeschoteld kregen. Daarna reden we eindelijk naar huis, het einde van een fantastische vakantie. Naar China moeten we zeker nog een keer terug, het land heeft zo ontzettend veel te bieden en er is nog zoveel te zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *