Dalí naar Kunming (dag 14)


Een laatste ontbijtje in Dali.

Alweer een dagje met wat reizen vandaag. We verlaten Dalí en gaan per bus terug naar Kunming waar we met wat moeite nog een hotel konden vinden voor twee nachtjes. We hadden een pickup geregeld die ons om 10:00uur kwam oppikken. Nadat we het ontbijt op het terras hadden genomen werden we stipt op tijd opgepikt. Het busje werd flink volgeladen en we kwamen net op tijd (10:45uur) aan op het busstation. Hier hadden we nog eventjes een stresssituatie toen we een rugzak misten na de beveiliging. Hij beek te nog in het röntgenapparaat te hangen dus er was gelukkig niets aan de hand.

De bus was wat luxer als de heenreis met zelfs een toilet aan boord waar Keyro handig gebruikt van maakte. De nintendo bleek weer goud waard voor Keyro die we de hele rit (vier en een half uur) niet hoorde. Ronac werd bezig gehouden door een meisje dat voor hem zat en kreeg van iedereen weer van alles te eten. Natuurlijk zei hij nergens nee tegen maar een groen ei dat hij van iemand kreeg hebben we hem maar afgepakt.

Aangekomen was het weer eventjes zoeken naar een taxi die zijn meter aan wilde doen, een paar meter doorlopen doet wonderen en al snel vonden we een taxi die ons naar het hotel kon brengen. Toch weer een behoorlijke rit door het drukke verkeer van Kunming, een relatief kleine stad voor China maar met 1,1 miljoen inwoners toch nog groter als Amsterdam.

De kamer in het Cameliahotel bleek redelijk, in ieder geval erg ruim. We krijgen een flinke korting en betaalden voor de twee nachten zo’n 440Y. Het is een redelijk groot hotel, niet echt waar we van houden maar oor twee nachtjes prima.
We boekten een tour naar het Stenen Woud voor morgen bij een reisbureautje in het hotel en gingen op zoek naar een restaurant. Bleek niet eenvoudig, ondanks het redelijk internationale karakter van het hotel vonden we niet zo snel een restaurant waar we dachten eenvoudig iets te kunnen bestellen.


Hotpot in Kunming.

We kwamen uiteindelijk weer uit bij ons hotel omdat Keyro te moe was om nog verder te lopen. Naïef als we waren dachten we hier wel wat Engelstalig personeel te vinden maar niets bleek minder waar. Met het woordenboekje kwamen we uit bij een gedeelte waar je hotpot kon eten. Achteraf ontzettend leuk. Het lijkt een beetje op fondue. In een grote pan met wat bouillon op tafel warm gehouden door een vuurtje stop je zaken als vlees, vis, groenten, noodles of andere vreemde zaken.

Het personeel was ontzettend behulpzaam, op een gegeven moment stonden ze met vier man om ons heen om ons te helpen. Het lukte ons om een biertje en wat sinaasappelsap te bestellen. Het eten was heerlijk maar omdat Ronac weer niet te houden was liepen we constant achter hem aan. Een fooi voor de vele moeite werd zelfs geweigerd. Terug op de kamer kregen we Ronac niet in slaap zodat we geen hotel meer konden regelen voor Guillin, dat moeten we morgen dan maar doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *