Vliegen naar Chengdu (dag 6)

Alweer de laatste dag in Beijing. Vandaag vliegen we door richting Chengdu. De vlucht hadden we eergisteren met 30 % korting geboekt. We moeten de volgende vluchten wel eerder gaan boeken want het is super druk in China. Het is heel moeilijk om tickets te krijgen, vervelend maar het is niet anders. Aangezien we pas om 15:30uur zouden vliegen konden we ’s ochtends nog eventjes door de stad lopen.


Nog een laatste wandeling door Beijing.

We besloten eerst lekker ergens wat te gaan drinken en eten als een soort ontbijt. In het guesthouse konden we een buggy lenen voor Ronac zodat we een keertje niet met het draagstel hoefden te lopen. We liepen door de bedrijvige hutong en schoten nog wat plaatjes. Wel echt een leuke plek om te zitten achteraf, veel authentieker denk ik niet dat je het nog kunt vinden in Beijing.


Één van de vele “fietsen” in Beijing.

Helaas gaat ook China met zijn tijd mee. Het “9 million bycycles in Beijing” zal over een paar jaar wel veranderen in “9 million cars in Beijing”. Toch zie je hier nog veel mensen op een fiets, of iets dat er nog een beetje op lijkt, rondrijden. Veelal met een kar volgeladen met kartonnen dozen, fruit, vuilnis en ik weet niet wat allemaal. Het spugen op straat of waar dan ook valt tot nu toe mee. Het vooroordeel is waar, de Chinezen rochelen er op los, wat opviel was dat ook vrouwen hieraan meedoen, blijft een raar gezicht.

Ook Keyro en Ronac doen inmiddels vrolijk mee en spugen soms ook op de grond, wordt weer iets om af te leren als we terug in Nederland zijn. We vonden een moderne lunchroom/bakker waar ze ook heerlijke koffie serveerden. We bestelden wat lekker cakejes en de kids propten zich vrolijk vol met alle zoetigheid. Keyro genoot van zijn smoothie. We haalden nog wat broodjes voor onderweg of morgen voordat we weer langzaam terugliepen naar ons Guesthouse.


Boeddha beeld in de Niàoyi tempel.

Een laatste stop maakten we bij de Tempel van de Witte Pagode (Niàoyi temple white Dagoba), om de hoek van onze guesthouse. We betaalden de bescheiden entree en zagen op de binnenplaats meteen een grote klok die je, lekker toeristisch, mocht luiden voor 1 Yuan. Keyro wilde dit natuurlijk wel proberen!


Keyro luidt de klok.

De witte pagode stond helaas in de steigers maar we zagen wel nog een paar prachtige Boeddha beelden, zeker de moeite waard.

Omstreeks 12:30uur waren we terug in het guesthouse en namen we afscheid van Bobby en zijn vrouw Gracie. Emily was zo aardig om met ons mee te lopen naar de hoofdstraat en hielp ons wat spullen te dragen. Ze vertelde de taxichauffeur ook waar we heen wilden, wat een vriendelijkheid!

De taxi bracht ons door het hectische verkeer mooi op tijd naar het vliegveld, Ronac was inmiddels in slaap gevallen. Met Ronac op Vanessa’s arm probeerden we erachter te komen waar we konden inchecken. Na een warrig verhaal bij de incheckbalie en een druk gebarend mannetje die ons naar een andere rij wees zagen we onze rugzakken toch de band afglijden.

Gewapend met onze boardingpassen liepen we door de strenge controle, net zoals in Europa geen vloeistoffen etc. Ronac moest zelfstandig door het detectiepoortje lopen maar had gelukkig geen smokkelwaar bij zich.

Voordat we het wisten zaten we in het vliegtuig, Ronac bij het raampje op mijn schoot, Keyro naast mij en Vanessa aan de overkant heerlijk rustig alleen. Vanessa moest de man twee stoelen naast haar voordoen hoe hij zijn riem vast moest maken en hoe hij de koptelefoon kon insteken en opzetten.


Ronac luistert naar de Chinese muziek.

Er zijn nog mensen die nog nooit in hun leven gevlogen hebben, raar eigenlijk. De vlucht verliep voorspoedig en de ca. drie uur waren zo om. Gelukkig geen vervelende schermpjes waar Ronac met zijn tengeltjes aan kon zitten. Overigens was de service wederom vele malen beter als bv. het waardeloze Arke Fly, we kregen een paar keer wat te drinken, een maaltijd en natuurlijk kregen de kids voldoende aandacht van de stewardessen.


Aangekomen in Chengdu.

Aangekomen op het vliegveld liepen we naar de taxistandplaats waar we in een redelijk lange rij aanschoven. Ook dit ging gelukkig erg snel al wilde de eerste chauffeur ons niet meenemen. De tweede nam ons domme toeristen schoorvoetend mee en door het even hectische verkeer reden we naar ons Guesthouse waar we twee dagen eerder per email gereserveerd hadden; Sims Cozy Garden hostel.


Onze basic kamer in het guesthouse.

Het guesthouse bleek vrij groot maar wel erg gezellig. De meisjes aan de balie waren meteen weg van Keyro en Ronac. Onze kamer bleek aan het leuke binnenplaatsje te liggen. De kamer voor 180Y (~ 20€ ) bleek voor ons super uit te pakken want het bestond als het ware uit een groot bed waar Ronac niet gemakkelijk uit zou kunnen vallen.

De kids voelden zich hier meteen thuis en sprongen op het bed alsof ze helemaal gek geworden waren. Om de huisvrede te bewaren gingen we maar meteen wat eten. Ook dit was mogelijk in het guesthouse, er was een bar en een boven-terras. We bestelden een paar beef burgers met frietjes, met Ketchup, zodat Keyro’s dag niet meer stuk kon. Het hele guesthouse ademt een hele relaxte sfeer uit. Ondanks dat het een echt backpackers hostel is zie je er toch mensen van allerlei pluimage rondlopen.

We liepen door het “tuintje” terug waar we nog een konijn zagen rondlopen. Vooral Keyro leek zich hier gelukkig meteen weer thuis te voelen en wist precies waar onze kamer lag. Met z’n allen in naast elkaar vielen we vrij snel in slaap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *