De verboden stad (dag 4)

Vandaag stond de verboden stad op het programma. De verboden stad is het grote tempelcomplex in het hart van Bejing en zeg maar het hoogtepunt qua bezienswaardigheden. Plan A was om per metro te gaan maar dit bleek niet echt gemakkelijk. Vol goede moed liepen we naar de straat waar ergens de metro moest liggen. Vreemd genoeg vonden we niemand die voldoende Engels sprak om ook maar enigszins te begrijpen wat we bedoelden. Vanessa begon zelfs te twijfelen aan het bestaan van de metro. Het probleem was ook dat ons boekje een oude kaart bevatte met foute straatnamen welke enkel alfabetisch genoemd werden. En voor een Chinees is ons alfabet net Chinees, uh, maar dan andersom natuurlijk.


Fruitstalletjes overal langs de weg te vinden.

Na een paar straten lopen werd het alleen maar warmer en we besloten maar gewoon een taxi aan te houden. Met wat handen en voeten konden we duidelijk maken waar we heen wilden en binnen twintig minuutjes stonden we aan de muur van de immens grote verboden stad.

De verboden stad is met één vierkante kilometer een enorm groot complex en wordt ook vaak het keizerlijk paleis genoemd.. In dit paleis woonden eeuwenlang de keizers en zijn duizenden functionarissen en concubines.

We liepen langs de muur en een prachtige gracht waar mensen op een waterfiets rondvoeren naar de ingang van het complex. Natuurlijk waren onze kids weer een grote attractie. Zeker Keyro die het vuur weer in zijn schenen had en vooruit rende trok de aandacht van menig Chinees. Het is eventjes wennen al die aandacht maar we laten het maar gewoon gaan en als Keyro echt niet op de foto wil mag hij gewoon nee zeggen.

Het was inmiddels behoorlijk warm geworden en aangekomen bij de hoofdingang zagen we een klein gedeelte van China’s overbevolking. Een ongelooflijke massa mensen op een plein samen, krioelend als mieren door elkaar heen. Voor iedere Chinese toerist lijkt de verboden stad, naast natuurlijk Ronac en Keyro een absoluut hoogtepunt te zijn. Voor de mensen die wel een naar het Louvre geweest zijn, vermenigvuldig de menigte hier maar eens met een factor tien af zo.

De rijen leken ook enorm dus besloten we eventjes op te splitsen om Ronac een beetje uit de zon te houden en hem te behouden voor de verveling. Keyro wilde bij mamma blijven. In de tussentijd wat water halen met de jongste kwam er niet van. Eest een paar mensen die met Ronac op de foto wilden en vervolgens werd er nog een interessante militaire oefening opgevoerd die Ronac graag wilde zien. De wachttijden bleken erg mee te vallen dus liepen we na circa 20 minuten de beveiligde ingang binnen. Hier werden de rugzakken door de scan gehaald. Voor de zekerheid haalden we Ronac ook maar even uit het draagstel al had dit denk ik niet perse gehoeven.


De verboden stad.

Via de meridiaanpoort liepen we de verboden stad binnen die meteen een geweldige indruk op ons maakte. Een prachtige binnenplaats doorsneden door de gouden waterstroom gaf meteen een schitterend beeld van de rijkdom en architectuur. We bekeken bijna met open mond naar de gebouwen maar ook de duizenden mensen die via de binnenplaats hun weg vonden dieper in de verboden stad.


Binnenplaats in de verboden stad.

Na een paar foto’s en een familie portret waar Keyro besloot zijn ogen dicht te houden, het akelig kind, liepen we helemaal door naar de achterkant van het paleis waar we bij de keizerlijke tuinen uitkwamen, een prachtig park vol met cipressen, bamboe, kunstmatige rotspartijen, paviljoens.


Op de foto met de Chinese toeristen

We rustten eventjes uit in de schaduw om wat te drinken, Keyro kreeg omdat het vakantie was en hij zo goed gelopen had een flesje cola. Dit gaf hem natuurlijk nog meer energie. Samen met broerlief racete hij over de binnenplaats van het koninklijk paleis. Natuurlijk hadden ze weer veel bekijks, en Keyro begint inmiddels goed te wennen aan zijn rol als filmster. Meestal vindt hij het goed om eventjes op te foto te gaan met de een of andere Chinese familie.

Rond 16:00 uur verlieten we de verboden stad via de oostelijke uitgang en liepen we via een enorme mensenmassa naar het Tian’anmen plein, oftwel het plein van de hemelse vrede. Het plein is bij ons natuurlijk vooral bekend vanwege de demonstraties voor democratie in 1989 en het mannetje dat voor de tank ging staan. Het is voor de Chinezen echter meer dan alleen een herinnering aan een demonstratie. Het plein is het politieke hart van China waar ook Mao Zedong in 1449 de volkrepubliek uitriep.


Afbeelding van Mao op het plein van de Hemelse Vrede.

Hoe dan ook, via de “muur” van mensen liepen we door de prachtige tian’anmen poort naar het plein wat ons een beetje tegenviel. Na een redelijke lange rij kwamen we uit onder het beeld van Mao Zedong, overigens bijna het enige beeld van hem dat nog over is aangezien de huidige regering het blijkbaar niet helemaal eens is met zijn beleid. Het plein, blijkbaar het grootste plein ter wereld werd doorsneden door een weg waar taxi’s en auto doorreden. Om verder het plein op te komen moesten we nog langer in de rij van mensen lopen en aangezien de kids al aardig moe waren besloten we dit niet te doen. Mijn voeten begonnen ook pijn te doen.

We liepen dus terug naar de plek waar de taxi ons had afgezet en wilden een taxi terugnemen. Dit bleek helaas bijna onmogelijk. De taxi’s die al langsreden zaten of vol of wilden niet stoppen, waarschijnlijk vanwege het spitsuur. We besloten maar door te lopen tot er een taxi stopte of we een metro tegenkwamen. Net toen Keyro wilde plassen wilde een taxi chauffeur ons voor 100Y brengen, veel te veel aangezien we voor 30Y gekomen waren. We liepen dus weer door en kwamen erachter dat na de volgende bocht het metrostation lag, de taxichauffeur liep nog achter ons aan om voor 50Y akkoord te gaan, nu niet meer dus.

De metro van Beijing bleek redelijk eenvoudig in elkaar te steken, net het kopen van een kaartje bleek niet zo eenvoudig. Het apparaat slikte onze biljetten niet ondanks de hulp van een aardig chinees meisje. Ik kocht dus de twee kaartjes maar aan het loket (Keyro was nog gratis omdat hij onder de 1.20m was). We hadden één overstap en terwijl we aan het kijken waren waar we heen moesten werden we geholpen door een aardige jongen die redelijk wat Engels sprak. Hij moest toevallig hetzelfde station hebben en bood aan achter hem aan te lopen. We maakten onderweg een praatje met hem en handig genoeg kon hij ons precies vertellen welke uitgang we moesten hebben om bij ons guest-house te komen.

Het metrostation hadden we achteraf nooit gevonden. Het lag anderhalf blok verder dan waar wij dachten, om de hoek van een straat en ik heb geen bekende “M” kunnen herkennen. Waarschijnlijk weten sommige Chinezen die in de buurt geboren zijn niet eens dat er een metro is.


Heerlijk eten langs de straat.

Op de terugweg liepen we langs een leuke straat met veel lekkere eetstalletjes/openluchtrestaurantjes. We kochten bij een lekkere bakker nog wat broodjes, wat een keuze hebben ze hier zeg. Keyro hielp goed mee uitzoeken. Via de hutong liepen we terug waar Ronac er schijnbaar hongerig uitzag want hij kreeg van een aardige mevrouw een stokje met worstjes. Hij at deze binnen een paar minuten op. We konden het niet laten bij één van de eettentjes ook wat stokjes te halen met wat ongedefinieerd vlees of vis eraan.


Ronac en Keyro smullen van de stokjes.

Voor het gemak bestelden we wat eten in het guesthouse en aten we dit op in de gezellige overdekte “courtyard”. We ging op tijd ons bed in want morgen gaan we naar de Chinese muur! Ronac wilde weer niet in het tentje slapen en mocht weer tussenin, gaat nog wat worden als we thuis zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *