Villahermosa – San Christóbal

Voor het eerst deze vakantie hadden pappa en mamma de wekker gezet en wel heel erg vroeg namelijk om 6:00 uur. Ze hadden veel moeite om mij wakker te krijgen maar uiteindelijk deed ik toch mijn oogjes open. Er was een goed ontbijtbuffet met veel keuze uit sapjes, zoetigheden en cornflakes. Natuurlijk waren er ook weer eieren, worstjes, fruit en allerlei warme gerechten die ik ’s morgens liever niet eet. Cornflakes vindt ik het aller-lekkerste en daar begon ik mijn dag mee. We checkten uit, rekenden voor twee blikjes frisdrank 70 peso af (erg duur in vergelijking met de supermarkt) en de auto werd weer voor gereden.

Helaas reden we direct na vertrek meteen verkeerd. Nadat pappa de weg had gevraagd aan een paar mannetjes konden we het hele stuk weer terug rijden. We tankten voor 143 pesos en kwamen gelukkig toch uit op de weg in de richting van Cardenas. We wilden de binnendoorweg naar Huimanguillo langs de bananenplantages rijden maar zagen de juiste afslag niet. Net toen we dachten dat de afslag niet meer zou komen (we hadden al 32 km afgelegd) kwam hij toch nog. Een verschil van bijna 10 kilometer met de routebeschrijving!

We vervolgden de weg door een prachtig heuvellandschap met een zeer vage routebeschrijving. Mamma keek op de bijgeleverde kaart en wat bleek dit stuk wat we vandaag moeten rijden staat ook nog eens niet op de kaart!? Goed zo Tui/Holland International maar niet heus! Hebben we de kaart een keer nodig en staat het er niet op, erg handig! Gelukkig zagen we onderweg aardige Mexicanen die ons toch op de juiste route richting Tuxla Gutiérrez hielden. We kwamen langs het stuwmeer Malpaso en reden over de Puente Chiapas.


Puente de Chipas.

Net voorbij de brug stopten we bij een restaurantje om versgemaakte quesadilla’s, gebakken of gegrilde maïstortilla’s (pannekoekjes) gevuld met gesmolten kaas. Pappa at ze natuurlijk met een salsa van tomaat, ui, knoflook en koriander en heel veel chilipepers. We vervolgden de ondefinieerbare weg door de bergen en kwamen langs veel wegwerkzaamheden en werden veel opgehouden door langzaam verkeer, we konden zeker niet sneller rijden dan 50 km per uur. Soms is het ook wel eens makkelijk want ik moest erg nodig plassen en kon tijdens het wachten voor de wegwerkzaamheden gewoon de auto uit om aan de kant van de weg een plasje te doen.

Eenmaal in de buurt van Tuxtla gingen we de borden naar Chiapa de Corzo volgen. We kwamen over de rivier de Grijalva en namen de afslag naar Cahuaré waar een aanlegsteiger was voor boten. We hoefden niet lang te wachten tot we een (speed)bootje vol met mensen hadden voor een tocht door de Cañón del Sumidero.


Bootocht door de Cañón del Sumidero.

De speedboot voer heel hard over de Grijalva rivier naar het ravijn van zo´n 14 kilometer lang en bijna een kilometer diep. De bijna loodrechte rotswanden met prachtige planten waren enorm indrukwekkend. We kwamen langs grotten en prachtige watervallen. Op een gegeven moment zei mamma dat er een krokodil op de oever van de rivier lag. Ik geloofde haar eerst niet want krokodillen zijn in mijn beleving altijd groen en deze was bruin. Uiteindelijk wist ze me toch te overtuigen dat het een echte krokodil betrof.

Halverwege de kloof stuitten we op een enorme hoeveelheid afval waar we langzaam met het bootje doorheen voeren. We voeren tot het einde van de kloof en keerden daarna in flinke vaart terug. Helaas begon het flink te regenen en werden we tot op ons ondergoed nat. Gelukkig hadden we het niet echt koud en begon vlakbij aankomst bij de aanlegsteiger de zon alweer te schijnen.


Mexicaanse “wegversperring”.

Het laatste stuk van de route ging door de bergen naar San Cristóbal de las Casas. Ook hier kregen we te maken met slecht wegdek met putten en op sommige plaatsen helemaal geen wegdek meer. Op één punt was er zelfs een hele berg modder de weg op gespoeld. Het werd ook nog eens super mistig en we zagen geen hand voor ogen meer.


Het knusse hotel “Diego Mazariegos”.

Wel spannend allemaal om zo te rijden. We bereikten veilig de stad San Cristóbal de las Casas en ons hotel Diego de Mazariegos in het midden van het centrum. We hadden een prachtige koloniale kamer op de begane grond. Terwijl mamma door de stromende regen wat boodschappen ging doen, bleven wij mannen in onze kamer. Het is hier een stuk kouder dan de andere plaatsen waar we al geweest zijn maar dat komt ook omdat de stad op een hoogte van 2300 meter ligt. We aten vandaag lekker een noodlesoepje op onze kamer en kropen lekker weg onder de warme dekens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *