Vamos a México?

Gisteravond waren we al naar opa Leo en oma Margriet in Papendrecht gereden om daar vandaan door te gaan naar Schiphol. Samen met opa Leo reden we naar het vliegveld Schiphol in Amsterdam, een klein uurtje rijden vanaf Papendrecht. Onze autostoeltjes werden uit de auto gehaald en in een zak gestopt zodat ze mee konden naar Mexico. We liepen een klein stukje naar de incheckbalie en moesten daar aangekomen, aansluiten in een hele lange rij. Uiteindelijk duurde het een uur voordat we eindelijk aan de beurt waren. De rugzakken en stoeltjes werden gelabeld en gingen op de band om vervoerd te worden naar het vliegtuig. Wij liepen door naar de douane waar mijn nieuwe paspoort gecontroleerd werd.

Omdat alles zo veel tijd in beslag nam konden we bijna meteen aan boord gaan van het vliegtuig. Onze spullen werden gecontroleerd en we mochten toch geen water mee nemen voor mijn voeding. Raar want in de papieren staat dat je alle benodigdheden voor kindervoeding mee aan boord mag nemen. Een andere douanebeambte regelde dat we toch één flesje mee mochten nemen, de tweede werd leeggegooid in de plantenbak maar konden we in het toilet weer vullen met kraanwater. Hoezo verspilling? Gelukkig zijn er dus toch beambten die begrijpen dat je voor kinderen voldoende spullen bij je moet hebben als je aan boord gaat.


Voor het eerst in het vliegtuig.

Wij mochten helemaal als eerste aan boord van het vliegtuig gaan. Zo’n vliegtuig is eigenlijk best krapjes en overal staan stoelen. Wij zaten op rij 27, stoelen D, E, F en helaas niet bij het raampje. Ik zat op schoot bij mamma en kreeg een speciale kinderbelt om. Iets na 12:00 uur kregen we het sein dat we op gingen stijgen. Het vliegtuig ging eerst heel snel rijden om vervolgens los te komen van de grond en hoog de lucht in te gaan. Wauw, dat was best sjiek hoor!

De vlucht ging eerst naar Varadero in Cuba en zou 9 uur en 30 minuten duren. Het was een lange zit maar we vermaakten ons wel aan boord. We keken een Dora film, speelden wat en natuurlijk lachte ik naar iedereen. De stewardessen noemden mij hun lachebekje. Ik sliep maar heel weinig, zo’n 45 minuten en was klaar wakker toen we om vier uur landden op Varadero (Nederlandse tijd 22:00 uur).
Hier zouden we tanken en nieuwe passagiers aan boord krijgen. Echter kwam er na een half uur de mededeling dat er bij de landing iets met de remmen was gebeurd en ze gingen kijken wat er mis was en of het gemaakt kon worden. We moesten voorlopig nog aan boord blijven en konden nog niet verder. Na ongeveer 1 ½ uur kregen we de mededeling dat er een hydraulisch defect was aan het linker voorwiel, en dat het zeer waarschijnlijk niet direct gemaakt kan worden. We moesten van boord om te wachten in de transitruimte tot er meer bekend was.


Urenlang wachten op het vliegveld van Varadero.

In de hal waar de passagiers stonden te wachten om terug te vliegen naar Nederland hoorden we al snel dat er rook en vuur gezien was bij de wielen tijdens de landing van ons vliegtuig. Wij hadden binnen gelukkig niets gemerkt, al had mamma wel al een vreemd geluid gehoord tijdens voor de landing. De uren gingen voorbij en we moesten wachten en wachten. Keyro viel op een bank in slaap maar ik was nog steeds klaarwakker (Nederlandse tijd 00:30 uur). Uiteindelijk werd ik het toch zat en viel ik bij pappa in de draagzak in slaap.

Pappa en mamma gingen met twee slapende kinderen op de arm en de handbagage door de douane en langs de visumregistratie. Met bussen werd iedereen uit de transithal (250 mensen in totaal) vervoerd naar de overnachtinghotels. Wij werden naar hotel Sirenis La Salinas in Varadero gebracht. Helaas was het slepen met kinderen en bagage nog niet afgelopen want we hadden een kamer op de tweede etage en er was geen lift aanwezig. Wij waren allebei even wakker maar al snel deden pappa en mamma het licht weer uit en moesten we gaan slapen. Mijn broer had dus toch gelijk toen hij vanmorgen tegen oma zei dat we naar Cuba gingen en niet naar Mexico!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *