Vet cool verjaardagscadeau!

Al een paar weken probeerde ik er achter te komen wat ik voor mijn verjaardag zou krijgen. Eindelijk was het zover en was ik jarig. Vandaag werd ik alweer 11 jaar oud.

Ik moest mij eerst wassen en aankleden en mocht daarna pas naar beneden. Op de televisie was een korte presentatie te zien met foto’s van 0 tot 11 jaar. Ook werd er een hint gegeven voor mijn cadeau. Ik moest een nummer noemen en toen verscheen mijn cadeau: een Pokémon trui, leuk maar waarom nu kleding?!

De presentatie ging door en ineens begon er een nummer van Guns ’n Roses te spelen. Het is mijn favoriete hardrockband en ik luister veel naar hun muziek. En toen verscheen er ineens  de vraag of ik op 12 juli naar hun concert wil? Ja, natuurlijk wil ik dat! En wat blijkt? Pappa heeft tickets gekocht voor het concert in het GoffertPark Nijmegen. Wow, wat ontzettend cool!

Ik was al jaloers op Martha die de “Not in a life time tour” al eerder dit jaar in Colombia had gezien en op Roger die tickets had voor het concert in Nederland. En nu mag ik er zelf ook naar toe! Ik ben er heel erg blij mee. Nog 35 dagen wachten voor ik naar mijn allereerste concert zal gaan. Ik heb er nu al zin in. Guns ’n Roses rules!!

Jeugdkamp Leonidas

Dit jaar ging ik weer mee naar het jeugdkamp van Leonidas. Vorig jaar was echt super leuk dus had ik er ontzettend veel zin in. Pappa ging weer mee als begeleider en dat betekende dat we al eerder vertrokken naar de Hofbauer in Zutendaal.

We kwamen rond 18:15uur aan, de eerste gasten werden pas om 19:00uur uit verwacht. Het grote voordeel was dat ik de eerste keuze had om een plaats in de slaapzaal te kiezen. Ons team was verdeeld over twee kamers. Omdat er iemand ziek was hebben we later nog twee bedden bijgezet waardoor ons hele team in één kamer kwam te liggen, dolle pret dus!

Vanaf 19:00uur begonnen we traditioneel met een groot kussengevecht. Niemand werd gespaard, de jeugdleiders durfden zelfs niet naar binnen te komen.

Zoeken naar gouden munten die er niet waren tijdens de speurtocht.

Daarna kwamen we met z’n allen bij elkaar in de grote zaal boven, waar we eerst uitgelegd kregen wat ons te wachten stond komende dagen. Vervolgens werden de teams samengesteld. Ik zat bij pappa en Rikkie in de groep. Net zoals vorig jaar moesten we een eigen teamnaam verzinnen. Eigenlijk wilden we kiezen voor “De slechte leiders” maar dit werd afgekeurd door onze leiders. Na lang beraad moesten we iets kiezen en werd onze naam “Ku-ke-le-ku!”(vraag me niet waarom)

We hadden een leuke groep met Devlin (overburen), Donné (uit mijn team), Jari (zoontje van Rikkie), Anniek, Maud en Rubin.

Als eerste activiteit stond een speurtocht op het programma. Vorig jaar waren we helemaal verdwaald en kwamen we pas na 23:00uur aan. Nu mochten we als derde groep vertrekken. Pappa en Rikkie hielden het tempo er goed in, en als we niet doorliepen werden we pootje gehaakt dus veel keus hadden we niet. We liepen in één keer goed en wisten bijna alle vragen te beantwoorden.

Tijdens de pauze stop bleek dat we de tweede groep hadden ingehaald, die waren dit jaar dus verkeerd gelopen haha. We kwamen mooi op tijd binnen en na een tekencontrole (waarbij ik gelukkig geen teken had maar Rubin wel twee)  ging het kussengevecht verder.

We spraken af om zo lang mogelijk wakker te blijven en dat is ons prima gelukt, met een aantal bleven we zelfs de hele nacht wakker. Tijdens het ontbijt liepen we als zombies rond.

Ondanks het gebrek aan slaap speelden we heel goed op het Hoffbauer toernooi. We wonnen zelfs al onze wedstrijden. Tot nu toe staan we eerste! Misschien dat we dit jaar wel niet de laatste plaats zouden halen.

’s Middags aten we eerst een lekker broodje met knakworstjes voordat we weer doorgingen met de volgende activiteiten. Zonder vals te spelen (ok, een beetje dan…) deden we het ook goed met de waterspelletjes, voetbal darts en de hindernisbaan. Aangezien het lekker warm weer was hadden we dolle pret.

Rond 18:00uur aten we frietjes met een snack in de grote zaal. Hierna namen we afscheid van de F-jes die de zaterdag al mochten snuffelen aan het jeugdkamp, jammer dat Ronac nog niet op voetbal zit anders had hij het vast heel leuk gevonden.

’s Avonds werd het tijd voor het spannende lichtspel in het bos. Aangezien pappa niet kon lopen vanwege een blessure hielp Davy ons om zo snel mogelijk alle opdrachten uit te voeren. In het hele bos was de “Kukelekuuu” kreet te horen, uiteraard wonnen we het spel!

Bij het kampvuur kregen we nog wat lekkers te eten en te drinken, we hadden lekker veel hout en konden ons dus goed warmen bij het vuur.

Voor het  laatste spel moesten we zonder zaklamp het bos in, heel eng allemaal, vooral omdat er een “tikker” in het bos zat die ons afscheen als we op zoek gingen naar de goudpot. Helaas begon het nu te regenen maar dat mocht de pret niet drukken. Weer lagen we na middernacht in bed, al gingen we nu wel allemaal vrij braaf slapen.

De laatste dag hadden we allemaal voetbalspelletjes op het programma staan, zo moesten we latje trappen, hooghouden, flessen voetbal en nog een aantal dingen.

Tijdens de uitreiking bleek dat team “Kukeleku”  de eerste plaats behaald had, onder luid gejuich (of was het boegeroep) namen we onze prijs in ontvangst waarna alle kinderen weer opgehaald werden.

Even later reed ik samen met pappa ook naar huis waar we de rest van de dag lekker bleven bank hangen. Het was weer een geweldig kamp en ik verheug me nu alweer op volgend jaar.

 

 

Boudewijn Senden toernooi met JO11-1 en JO13-2

Het werd een heel voetbalweekend voor ons allemaal. Bij onze club Leonidas-Wolder was het hele weekend toernooi. Mamma begon vrijdagavond al als vrijwilliger EHBO en bonnenverkoop, op zaterdag moest ik voetballen en pappa was er als trainer bij. Op zondag was pappa vrijwilliger en werd ik om 9.00 uur door mamma mijn bed uit getrommeld om mee te doen bij de JO13-2.

Blijkbaar waren er spelers niet op komen dagen en hadden ze te weinig spelers. Mamma stond beide dagen ook nog met de Tupperwarekraam op het terrein en ze werd beide dagen ook nog opgeroepen als EHBO-er bij twee ongelukjes buiten en op het veld. Zaterdag speelden we niet met ons volledige elftal. Voor het toernooi werd 7 x 7 gespeeld en ons team was daarom opgedeeld in twee teams.

We hadden dus team JO11-1a en JO11-1b. De trainers hadden een eerlijke verdeling gemaakt zodat beide teams ongeveer even sterk zouden zijn. Het team waar ik in speelde begon goed en wist een aantal wedstrijden te winnen. Bij de kruisfinales begon de vermoeidheid wat mee te spelen. We hadden namelijk geen wissels en moesten continu in hoog tempo voetballen.

Ik speelde zelfs een paar wedstrijden in de verdediging en dat ging verrassend goed. Tijdens de wedstrijd tegen V.V. Daalhof ontstond er ruzie en werd er zelfs geslagen. We waren allemaal een beetje verbaasd, onder de indruk en lichtjes aangeslagen dat zoiets op het veld gebeurde. We wisten met ons team uiteindelijk de vierde plaats te veroveren en het andere team behaalde de vijfde plaats.

Boudewijn Senden deed zelf de uitreiking.

Op zondag voetbalde ik samen met Daimy en Jesper mee met de JO13-2. Helaas waren we met dit team niet zo succesvol. De sfeer is ook anders dan in ons team. Nadat de wedstrijden gespeeld waren, was ook iedereen (op Danique na) meteen weg. Samen met Danique, Daimy en Jesper stond ik bij de uitreiking. Bij de JO13 zijn er geen medailles meer voor iedereen en zijn er alleen bekers voor de nummers 1 tot en met 3. Al met al was het een leuk en vooral sportief weekend.

Feyenoord Landskampioen Eredivisie 2016 – 2017

In de laatste wedstrijd van het voetbalseizoen moest bepaald worden wie in de Eredivisie de landstitel 2016-2017 zou veroveren. Vorige week ging het voor Feyenoord mis bij de uitwedstrijd tegen Excelsior en verloren ze met 3–0. Concurrent Ajax (Ajakkes) staat op 1 punt achterstand en hijgen in de nek van Feyenoord. Er moest vandaag dus gewonnen worden door onze favoriete ploeg. De laatste keer dat Feyenoord de landstitel pakte was in 1999.

We gingen de wedstrijd bij Corné en Miranda kijken want zij hebben Ziggo Sport en daar werd het live op uitgezonden. De tegenstander die vandaag geklopt moest worden was Heracles Almelo. De wedstrijd was net begonnen of Dirk Kuijt scoorde de 1-0 voor onze club. Binnen een kwartier viel het tweede doelpunt, opnieuw een goal van Dirk Kuijt.

Hij maakte in de slotfase een hattrick (3 goals in één wedstrijd) uit een strafschop. De eindstand van de wedstrijd was 3-1 en na het laatste fluitsignaal barstte het feestgedruis los. Na de wedstrijd werd in een overvolle Kuip de schaal uitgereikt.

Uiteindelijk heeft Feyenoord het echt verdiend en voor de overwinning gestreden. De Rotterdammers hebben het hele seizoen aan kop gestaan van de Eredivisie en de titel gaat na 18 jaar eindelijk weer eens naar Rotterdam. Op maandagochtend wordt de ploeg gehuldigd  op de Coolsingel.

Puppy Love

Bianca, de vriendin van mamma krijgt binnenkort een Australian Labradoodle puppy. Samen met Bianca en mamma mocht ik mee naar de Didgeri doodle fokker in Vijlen. Het was een stukje rijden en aardig warm in de auto. Bij de fokker bleken twee nestjes te zijn. Het eerste nestje was pas drie weken oud en het nestje waar Bianca haar puppy van zo krijgen was al acht weken oud.

We liepen door naar buiten waar we begroet werden door zes puppy’s. De labradoodle staat bekend als een vrolijke en energieke hond. Ze zijn zachtaardig en sociaal. Iedere puppy had zijn eigen kleur bandje om zodat ze makkelijk te herkennen zijn.

Juliette droeg een roze bandje maar ging lekker haar eigen gang en liet zich niet veel zien. Ik was gek van de lichte puppy Pip en een donker bruine dikkerd, Billy genaamd. Natuurlijk riep ik al heel snel tegen mamma dat ik ook een puppy wilde. Het was leuk om te zien dat Juliette (ook wel Juulke) nu al een eigen karakter heeft ontwikkeld en veel overeenkomsten vertoont met haar toekomstige baasje Bianca.

Na ongeveer een uur was het weer tijd om de hondjes alleen te laten en ze te laten slapen. Nog één week wachten en dan mag Bianca Juliette mee naar huis nemen. Natuurlijk zullen we dan wat vaker op bezoek gaan om lekker met Juliette te spelen. In de avond mocht ik een tijdje alleen blijven tot pappa en Keyro terug waren van het voetballen.

Mamma ging namelijk met Nancy en Bianca een hapje eten en naar de rollerdisco. Ik vraag me af of ze überhaupt nog kunnen rolschaatsen. Volgens mij is het langer dan 30 jaar geleden dat ze het gedaan hebben. Stiekem zou ik wel eens om het hoekje willen kijken. Het zal er vast hilarisch uitzien.

De ENCI groeve

Onze zondagmiddag brachten wij gezellig door met de familie Vrijhoeven. We troffen elkaar op de parkeerplaats onder aan de St. Pietersberg. We zouden naar de recent geopende ENCI groeve lopen. De geschiedenis van de ENCI (Eerste Nederlandse Cement Industrie) gaat terug tot in 1926. De fabriek werd geopend met geld uit België en Zwitserland. In 1928 is de ENCI de grootste cementfabriek van Europa.

Op de Sint Pietersberg, onderdeel van het plateau van Caestert wordt de kalksteen gewonnen voor de bereiding van verschillende cementsoorten. De fabriek bestaat nog uit de kalksteengroeve, één cementoven, cementmolens, een rollenpers en kogelmolens.

In 2018 stopt de ENCI met de commerciële kalksteenwinning. De afgelopen jaren is men begonnen om het gebied om te vormen tot natuurgebied. Vrij recent is de ENCI groeve geopend voor publiek. We volgden het wandelpad tot we bij de trap kwamen. Hier hadden wij een goed overzicht over de gehele groeve en de fabriek. Er zijn diverse kalkterrassen, steile wanden, hellingen en een centrale waterplas.

We daalden de 215 tellende treden van de trap af. Beneden kwamen we bij een stukje oud mergelgangenstelsel.  We liepen langs de plassen met helder blauw water en mochten nog een tijdje in het zand spelen. We liepen langs de fabriek en vervolgden het pad in de richting van de Lage Kanaaldijk. Bij  het Buitengoed Slavante liepen we weer naar boven.

Het was een steile klim en we hadden flinke dorst gekregen. Tijd voor een drankje op het gezellige terras met uitzicht over de Maas. We liepen terug naar de auto en reden naar het huis van de familie Vrijhoeven voor een heerlijk diner bestaande uit pilav met rijst, jummie.

 

Hondenkusjes

Sinds kort hebben Roy en Esther, de vrienden van pappa en mamma, een nieuw hondje erbij. Dizzy hun eerste borderterriër heeft er een broertje bij gekregen. Cooper is hun tweede borderterriër. Het is een ruigharig niet al te groot ras. Hun karakter is vriendelijk , geduldig maar soms ook koppig. De hond werd vroeger gefokt op de grens tussen Schotland en Engeland voor de vossenjacht. Wij brachten vandaag een bezoekje aan puppy Cooper.

Eenmaal binnen werden Keyro en ik besnuffeld en besprongen door Dizzy en Cooper samen. Het feestje ging een lange tijd door en Cooper wist mij zelfs op de grond te werken en overal waar hij kon te likken. Het was een echte kusjesdood maar dan gekust door een hond, hihi. Ik was helemaal weg van Cooper en bleef met hem spelen. Ik mocht ze van Esther zelfs hun eten geven en tussendoor wat hondensnoepjes. Ik vind het maar wat leuk die hondjes.

De Valkenier

In de tweede week van de voorjaarsvakantie deden we nog wat leuke dingen. Zo gingen we naar de bioscoop en zagen de film “Boss Baby” een grappige film vol met humor. Ook gingen we met Trajekt naar pretpark de Valkenier in Valkenburg. Het is het oudste familiepark van Nederland en er zijn ongeveer 25 attracties zowel binnen als buiten.

Niet alle attracties waren toegankelijk voor iedereen. Sommige waren onder begeleiding, sommigen vanaf een bepaalde leeftijd en anderen waren afhankelijk van de lengte. We amuseerden ons prima en het was totaal niet druk. We konden rondje na rondje blijven zitten in de achtbaan, het spookhuis etc. Tussendoor werd er met zijn allen gegeten en gedronken. Het bleef nagenoeg de hele dag droog en iedereen had een super leuke tijd.

Opgezwollen gezicht

Sinds afgelopen zondag heb ik een raar en gezwollen gezicht aan de linker zijde. Het werd alleen maar erger en vandaag begon mijn oog ook aardig dicht te zitten. Het vreemde is dat ik verder totaal geen klachten heb. Ik voel mij goed, heb geen koorts en geen uitval van reflexen of zenuwen.

Voor de zekerheid maakte mamma toch maar een afspraak bij de huisarts. Onze eigen huisarts was er niet en we kregen een vervangster. Zij keek mij helemaal na maar kon ook geen conclusie trekken. Er werd een collega ter observatie bijgehaald en extra gecontroleerd op de bof maar ook dit kon niet worden vastgesteld.

Omdat er geen noodzaak was kreeg ik geen antibiotica en ging ik met mamma terug naar huis. Bij uitvalverschijnselen of nieuwe klachten moesten we direct de huisarts of huisartsenpost raadplegen. Gelukkig werd de zwelling na enkele dagen weer minder en hield ik er niets aan over.

Randonnée à Rochehaut

We reisden vandaag af naar Rochehaut in de Belgische provincie Luxemburg. Het is een klein dorpje en deelgemeente van de plaats Bouillon. Bovendien ligt het dorp niet ver van de grens met Frankrijk. Het kleine plaatsje met niet meer dan 300 inwoners ligt aan de rivier de Semois. We liepen jaren geleden al eens de bekende wandeling Les Echelles. We begonnen het eerste deel van onze wandeling ook met deze gevaarlijke laddertjeswandeling.

Overal wordt gewaarschuwd voor het gevaar en de moeilijkheidsgraad van deze wandeling. Wij zijn echte stoere jongens en zijn niet bang voor een beetje spanning en avontuur. Het eerste stuk van de wandeling zouden we afdalen in de richting van de oever van de rivier. Het pad dat we volgenden was op sommige delen smal en steil. We kwamen drie laddertjes langs steile rotswanden tegen op weg naar beneden. Ronac liep als een kievit en was overal het snelste.

Onderweg kwamen we grote rotsen tegen waar vanaf we een mooi uitzicht hadden over de vallei van de Semois. Na een stevige afdaling kwamen we bij de oever van de Semois. We zagen geen bordjes meer en volgden daarom de stroom van de rivier. We kwamen uiteindelijk uit in het dorp Poupehan.

Opvallend waren de authentieke huizen die zijn opgebouwd uit natuursteen en met leiendaken. Ook zijn er nog tabak-droogschuren te vinden die herinneren aan vervlogen tijden. De inwoners van het dorp werkten toen vooral in de tabaksteelt en de wasserij in de washuizen.

Vanuit Poupehan vervolgden wij onze weg weer naar boven met een flinke klim in de richting van Corbion. We bogen af en vervolgden onze route via een bos naar Les Crêtes de Frahan. Een crête (vertaald vanuit Frans betekent dit “hannekam” ) is een heuvelrug. Het waren een aantal rotsformaties tussen de bossen hoog boven de rivier de Semois.

Uiteindelijk dalen we weer af naar de Semois en komen uit in het kleine gehucht Frahan. We lopen het dorp door en steken de rivier de Semois over via een loopbrug.

In de rivier zien we een hele grote vis bezig om een andere vis op te eten. We bleven even staan om dit te volgen. We speelden ook nog heel even op de oever van de Semois voordat we aan de steile klim terug naar Rochehaut begonnen.

Weer terug in het dorp heb je een prachtig uitzicht over de rivier en het dal. We besloten om een hapje te eten bij Taverne de la Fermette, een onderdeel van hotel restaurant Auberge de la Ferme. Het was een sfeervolle locatie waar uitsluitend Frans werd gesproken. Ook de menukaart was in het Frans dus het werd een uitdaging om iets te eten te bestellen.

Wij namen de boulette de maison avec pommes frites et salade verte, mamma bestelde les côtes d’agneau grillées avec beurre maître d’hôtel en pappa nam steak de boeuf. Het was even afwachten wat we kregen maar boullette bleken een soort van gehaktbal te zijn en mamma kreeg lamsribbetjes.

Het eten smaakte heerlijk en was gemaakt van smakelijke verse producten. Als toetje kregen wij nog een lekker ijsje. Het was nog een aardig ritje terug naar huis. De buitentemperatuur daalde zelfs richting de nul graden, ongelofelijk. Gelukkig zaten wij lekker warm in de auto. Het was wederom een mooie wandeling van zo’n 14 kilometer.d